Alexander Graham Bell draait zich om in zijn graf

  

zapnimf1wit-op-paars   Omdat ik gisteren slechts twee uur en vijfenzeventig minuten gebeld had met in chronologische volgorde :
 
– Mijn ex-man. Eigenlijk probeerde ik zapzoon te bereiken, die jarig was, maar zijn gsm wimpelde me meteen met een suf antwoordbericht af, dus contacteerde ik ex om via die omweg alsnog mijn zoetgevooisde smakkerds op de juiste wang te krijgen.
– Mijn moeder. Omdat ik vernam dat het feestvarken aldaar zijn cadeau was gaan innen. Alsook om op de hoogte te bijven van de dagelijkse stand van vaderlijke zaken .
– Chelone. Omdat dat een geweldig mens is. En daar mag je wat tijd voor uittrekken.
– Huisvrouw. Omdat ik mezelf ervan wilde vergewissen of ze nog leefde. (eey, ze had al een week niet meer aan de telefoon gehangen.) Ze leefde nog. Redelijk heftig zelfs. Véle minuten lang.
– Mijn moeder. Nog vergeten af te spreken voor die avond. Ik reed haar later naar het ziekenhuis. Onze pa mag sinds zondag terug met mondjesmaat bezoek krijgen.
 
(Ik hervat even) Omdat ik gisteren slechts twee uur en vijfenzeventig minuten getelefoneerd had, sprong mijn bloemkooloor in een kramp toen een tikkeltje later een schallend tringtring mij verplichtte van de hoorn opnieuw ter hand te nemen.
 
– “Met Tony Huppeldepup van politie zapdorp.”
– “Huh!?”
Al erken ik mijzelf als de braafste resident van ons dorp, het blijft altijd even een altegader orgaanwippen als de arm der wet eraan komt snokken via plotseling contact.
– “Ik zou zapzoon moeten hebben.”
– “Uuuuuh-huu?!”
Voor mijzelf sta ik in, maar voor de streken van zapzoon, de net iets minder welgeaarde inwoner van ons dorp… Ik denk dan per ongeluk aan die keer dat hij van onze tuin een illegaal kampvuur maakte, beboet werd op de bus, met een verkeersbord thuis kwam dat hij ‘gevonden’ had.*
– “Het gaat over dat ongeluk waar hij bij was.”
– “Ieeeeeee-uuu?” (De h kon er van opschudding niet meer af.)
– “Welja, twee weken geleden, waarbij zijn vriendje opgeschept werd en hij de auto nog net kon ontwijken. Hij zou eens een verklaring moeten afleggen op het bureau.”
– “…..” 
“Euh… daar weet ik niks van?”
– ” ’t Was ook niet erg hoor. Niemand gewond, maar kunnen wij eens een datum afspreken?” (Terwijl ik zeventig procent van zijn cerebellum hoorde kronkelen : “Mens, wat voor een ongeïnteresseerde moeder moet jij zijn, zeg, dat je dat niet weet?”)
Het was de bevestiging die mijn twee zinnen eerder knalgespatte moederhartbrokjes nodig hadden om bestrooid te worden met zout : mijn zoon houdt zijn leven voor me verborgen! Boehoehoe!
Rotjoch!
 
Ondertussen was die bloemkool aan mijn kop al geëvolueerd tot een zelfstandige tentakel en in een mum stond ik opnieuw oor in oor met mijn moeder. Of zoonzap zich nog steeds schuilhield bij haar.
Neen, maar ojaaaa, van dat ongeluk ‘Allez, weet gij dat niet?’ daar had ze alles tot in de kleinste details van gehoord.
 
Gezien die praatbanaan reeds vergroeid was met de schedel, kon ik in eenzelfde moeite mijn alteratie wel kwijt aan moose, zo dacht ik.
– “Hoezo, jij kende dat verhaal niet? Tegen mij heeft hij dat in geuren en kleuren uitgesponnen.”
 
Terwijl ik me wentelde in de identificatie van Remi, Alleen op de wereld, verstoken van allemans gevoelswereld, zo eenzaam en kindlozig, werd er voor de verandering nog maar eens gebeld. Het onderwerp van alle narigheid zelf, van bij bomma, wanneer hij nu juist verwacht werd bij de politie.
 
– “Hoe komt dat jij mij dat verzwegen hebt? Ik ben je moetie, je liefste mama, waaraan je alles kwijtkan, dat weet je toch?”
– “O? Vergeten zeker? ’t Is gebeurd bij papa. Jij had waarschijnlijk een vergadering toen ik het aan moose uitlegde. Heeft hij dan niet…?”
– “NEE!”
 
Een trauma zal hij er alvast niet aan overhouden, troostte ik mezelf dan maar een beetje.
En ik rukte vleesscheurend een sprekend handvat van mijn kop.
 
 
*Edoch, hij kent de politie ook anderwijs : het vinden van een dode hond in een zak, het vinden van een weedplantage(ke), het laten pikken van zijn fiets.

Advertenties

15 Reacties to “Alexander Graham Bell draait zich om in zijn graf”

  1. veerle Says:

    Graham zou zich voor minder omdraaien.
    Zelf bereid ik me al maar voor op binnen zo’n jaar of tien… waarschijnlijk komt die van mij dan ook niet alles meer vertellen…

  2. Madame Says:

    Ze houden het wel spannend daar.

  3. tijdtussendoor Says:

    Te lang om mijn verhaal hier uit te leggen, maar heel herkenbaar 😉

  4. clara Says:

    Het bos-spektakel deed hij toch uit de doeken? Misschien schatte hij je interessesfeer verkeerd in. Gelukkig dan dat je dat even rechtgezet hebt :}

  5. micheleeuw Says:

    Gelukkig was het zonder erg maar de volgende keer, moést zoiets nog eens gebeuren, zou hij het toch moeten vertellen. Arm moedertje !
    Ik vertelde het wel aan mijn moeder maar die zei geen interesse te hebben …

  6. Lichtindeduisternis Says:

    Dus het wordt alleen maar erger als ze groter worden? Pffft.

  7. zeezicht Says:

    Gelukkig is de politie je vriend… toch?

  8. jevski Says:

    De retorische vraag is : hoe u reageert indien uw zoon u zulk voorval vertelt.

    Let u toch vooral op het bijvoeglijk naamwoord retorisch.

  9. De Huisvrouw Says:

    Smeer uw oor maar al in want van zodra mijn foon opgeladen is, vorm ik uw nummer.

  10. zapnimf Says:

    @Veerle : ’t Was niet van niet willen, ’t was van vergeten. Nu alles hoeven ze niet te vertellen, maar bijna overhoop gereden worden…

    @Madame : Ons ma, moose, de rest van de familie, iedereen wist het! De zwijgers!

    @Bloem : Psst, eigenlijk dochters ook, maar dan op andere vlakken.

    @Tijdtussendoor : Daarvoor doe ik het, dat ik toch niet hélemaal alleen sta. 😉

    @Clara : Sja, ik heb natuurlijk niet gevraagd : En? Nog overreden geweest vandaag?

    @Micheleeuw : De dag zelf zal het het wel aan iedereen bekend en onbekend verteld hebben die hij tegenkwam. Maar een week later toen hij terug hier kwam, was hij het alweer vergeten.

    @Licht in de duisternis : Je kan natuurlijk ook het sleuteltje van hun dagboek nog stiekem laten bijmaken…

    @Zeezicht : Godja, maar ik ben dan ook een allemansvriendje hè?

    @jevski : …

    @Huisvrouw : Inderdaad ja. En waarom heb jij mij daarbij niet op de vingers getikt dat twee uur en vijfenzeventig minuten niet bestaat? Dat is drie uur en een kwart! U stelt mij teleur als foutenanalist van dit blog.

  11. De Huisvrouw Says:

    Daar ga ik eens over nadenken, ik bel u binnen een uur en zesennegentig minuten.

  12. Lalena Says:

    je was wis en zeker aan het bellen
    die keer dat hij je het wél had willen vertellen…
    maar ’t is me ook overkomen, op een ander manier maar ik zat even met dat zelfde gevoel;
    je kan als moeder niet altijd en overal zijn en het kind is zijn verhaal kwijt geraakt aan een beschikbaar oor, een ander dan het jouwe, niks mis mee : )

  13. elke Says:

    Hij geen trauma maar jij misschien wel?

  14. Lichtindeduisternis Says:

    Ik zag gisteren tijdens het winkelen een camionette van de stad waar ik rondliep, met erop Jeugddienst en daaronder bijgeschreven of bijgekrast: Zapmobiel. Ook een initiatief van Zapzoon of een van uw andere gasten?


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s