Jezus verrees een beetje kramakkelijk, uiteindelijk

  

zapnimf1kleinlichtroze-op-paars   In de periferie van het blogepicentrum registreert mijn dolend gezichtsveld allerlei lieflijke tableautjes van snuisterende kinders, paashazen in hun gekleurde aluminiumfolie die vanuit de takken van de bomen in hun statische vuistje giechelen om zoveel zoekpret op de begane grond. Portretten van een overdosis geglunder op -tig chocoladesmoeltjes en wie erg ijverig is in zijn paasschetsen, durft op zijn fotostek ook nog zo’n gedekte tafel vol lentegroen en zachtgekookte eitjes ertussen plooien, net zoals in de boekskes, waar niks van al dat gerei buiten de lijntjes van het groen-geel palet mag kleuren om het beeld niet te bezwaren. Jaja peis in overvloed bij de huisjes weltevree. Jezus knipoogt en ziet dat hij rustig kan verrijzen, ’t is allemaal onder controle.
 
Had je gedacht.
Genoeg gezeverd. Weg met die zever in pakskes. Volksverlakkerij!
De waarheid nu.
 
Al vanaf februari lonkten die paaseieren me toe vanuit de winkelrekken. Hoe verleidelijk ook – naast schandalig, maar dat debat heropenen we wel weer in september bij het verschijnen van de eerste kerstmarkten – ik ken mezelf en blijf er met mijn fikken vanaf, twintig kilo chocolade is zo binnengewerkt. Het werd dus een gebiologeerd kansberekenen nog een voorraadje in te slaan vooraleer de andere consumenten het laatste ei voor je neus wegkapen.
Een kleine week voor Pasen greep ik in de laatste bakken van de Aldi mijn kleinnood aan snoepgoed mede.
Helaas kende ik mezelf toch nog niet goed genoeg want een week is ruim voldoende om toch nog twee zakken te laten verdwijnen in, laat ons zeggen, de laatste tussenstop tot de toiletpot. De extra ingelaste winkelbeurt bracht geen soelaas, alles op, leeg en weg.
 
Voor alles – uitstapjes, gezelschapsspellen, meehelpen in huis – vindt dat gebroed zich te groot, maar paaseieren hohoho, “Die ga je toch verstoppen hè mama?”
Ervaring leerde mij ooit dat de avond voordien die ondingen wegmoffelen niet voor herhaling vatbaar is, tenzij het misschien paashazen met statische vuistjes in gekleurde aluminiumfolie betreft, want mijn gave eieren keerden terug als vochtuitslagschimmels.
Eén uur op voorhand hun dessert voor de volgende drie weken verbergen, was al even erg. De zon brandde er onsmakelijke gaten in.
 
Zondag geschiedde hier ten huize zapmoose, geleerd door het verleden, dus iets zeer spontaans :
“Owkeey mannen, nu gaan jullie spelen bij de buren en ik bel wel als we klaar zijn.”
 
Moose sloop als een karikaturale inbreker op zijn tenen doorheen de tuin, massa’s eieren zoek te maken. Ik liep er al even belachelijk achteraan met een notaboekje : “Vijf bruine bij vijver. Vijf witte linkerkant klimop. Vijf bruine rond terras…” Die keer dat na twee dagen de chocoladesaus van de luster naar beneden drupte, blijft dit geheugen teisteren. Je vraagt je af waarom. Er hangen geen lusters in de hof.
 
Mijn engeltjes werden ten velde geroepen en het fototoestel lag binnen handbereik. Laat komen die uitstulping van samenhorigheid. Daal neder ; vreugde, dankbaarheid en ritmisch huppelende hartjes van verwondering… Ik fladderde mijn onderarmen er al prematuur van in de lucht, kwestie van overschotten positieve emotie te ventileren.
 
– “Afblijven! Ik heb dat wit het eerst gezien!”
– “En dan? We gaan die subiet toch verdelen.”
– “Wat zou dat geven als er zo’n ei uit een klok valt? Zo? (Kletst er een kapot op iemands achterhoofd)
– “Maaaahaaaaaa! Die stinkerd heeft mij geslagen en nu hang ik helemaal vol!”
– “Ge moet daarvoor niet stampen hoor!”
– “Ik heb er nog maar drie en jullie al vijf, dat is niet eerlijk!”
– “Kunnen wij daaraan doen dat jij niet uit je doppen kijkt?”
– “Niet duwen! Niet duwen! Pastnutocheensopjong!”
– “Ben ’t beu. Trek jullie plan.”
 
Moest ik een paashaas met een statisch vuistje in gekleurde aluminiumfolie gehad hebben, hij zou het laten kletsen hebben.
Op de poep!

Advertenties

12 Reacties to “Jezus verrees een beetje kramakkelijk, uiteindelijk”

  1. madameblogt Says:

    Chocolade die van de luster druipt? Je brengt me op ideeën. Die chocoladefontein van mijn verjaardagswishlist wordt geschrapt. LOL

  2. Sara Says:

    Waar blijven toch altijd die engeltjes als er snoepgoed in het spel komt he?
    Kleine draken zijn het dan, stuk voor stuk!

  3. zeezicht Says:

    Misschien zou het rustiger zijn, moest je al de eieren op één hoop leggen in het midden van de tuin?
    Uitleg: een klok die in panne gevallen was en ter plaatse haar lading moest lossen… 🙂

  4. Marleen Says:

    Hela, bij ons mag alleen de jongste nog zoeken, hoor, de rest moet zich geeuwend en wel en in zijn/haar pyama in de hof begeven om erachteraan te sloffen. Verdelen doe we later wel.

  5. Janina Modaal Says:

    Herken ik mezelf hier een tiental jaar geleden, geflankeerd door schrokop-broer en -zus.
    Mijn zus had wel een goede truc: uit elk ei dat ze vond, nam ze meteen een hap, zodat we er vies van waren en wij triestig overbleven met 2 eitjes, terwijl die dikkerd een uitpuilend mandje droeg.

  6. annava Says:

    ik moet hier vooral lachen met wat janina modaal zegt, goed gezien van die zus! Hopelijk lezen je kinders niet mee Zapnimf want anders gaat het volgend jaar helemaal om zeep zijn.

  7. micheleeuw Says:

    Het is zo’n leuk ritueel dat je er nog jaren over zal kunnen vertellen tegen hun lief en hun kinderen. 😉
    Mijn moeder moest altijd vlug naar huis want ze moest plassen en wij moesten nog bij de beenhouwer langs. Een keer vonden de kinderen van de buren meer lekkers bij ons dan in hun eigen tuin. Mijn moeder kon er niet mee lachen …

  8. Happy Genes Says:

    Ik heb hier nog zo’n lelijke paashaas met gekleurd aluminiumfolie aan.
    Trouwens, in den Humo is er een wedstrijd om ‘creatief’ om te gaan met die ondingen:

    Vermoord uw paashaas en win een chocoladecreatie!

    U weet niet wat gedaan met de chocolade hazen uit Dunaldi die u het voorbije paasweekend bijeengesprokkeld hebt in de tuin van uw mémé? U had liever échte Belgische chocolade gekregen? Dan hebben wij een appetijtelijk voorstel voor u!

    Uw opdracht: vermoord op creatieve wijze een chocolade paashaas, leg de scene of the crime vast op de gevoelige plaat en laad uw foto op (geen Photoshop!)

  9. ysabje Says:

    ik ben nog bespaard gebleven van die tralalalalala. Mijn zoontje is nog maar net een jaar, dus paashazen daar heeft ie nog geen weet van, laatstaan klokken.

    Ik herinner me uit mijn jeugd vooral paaseieren die vergeven waren van de mieren. Geweend dat ik heb!

  10. Lichtindeduisternis Says:

    O, o, zo herkenbaar, dat gekibbel bij wat vreugdevolle evenementen zouden moeten zijn.

  11. elke Says:

    En toch: het blijft geestig om ze te zien zoeken. Ik heb er natuurlijk maar twee, dat scheelt.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s