Ik klampte Bert Geenen aan. Aka Binkie

  
zapnimf1kleindonkerroze-op-wit   Binkie is niet dood.
Binkie is gewoon traag.
Bert Geenen heet die kloot*.
Ik splits ze alsnog in uw maag.
 
Want ‘mijn hunkerende lezersgilde‘ wil dat toch zo graag.
Not.
 
 
 
 
* ’t Was niet de bekende Bert Geenen en ’t was ook geen kloot. Maar ‘blonde stoot’ paste ook niet echt.
 
  
Advertenties

Dé oplossing om lepra, tbc en overtollige kinbeharing te bestrijden!

  

zapnimf1kleindonkerroze-op-wit   De chronologische volgorde van het weekendverslag is een beetje zoek, maar dat heeft zo zijn redenen :
wij hadden ons fototoestel vergeten. (Als dat niet alles verklaart!)
 
Ik beam zapmoose terug naar verzengende zaterdag (terwijl ik dit blind typ, kijk il naar de plonsbui die onzr erker teistert, wat talentd at ik dat zmaar kan zeg, jaja) jongstleden op een bloedhete snelweg.
De zweetaerosolen martelden onze geurpapillen en de harmonicafile duurde net iets te lang om de zenuwen koest te houden.
“Dat Menck het schurft krijgt van zijn pokkefloraalexhibitionisme!” tierde ik net niet. Meer zelfs, ik dacht het zelfs niet. Ik typ het nu gewoon omdat… omdat… zonder reden! Maar ik had het wel kunnen zeggen. Hardop. Moest ik eraan gedacht hebben. Er zou zelfs nog meer minder fraais uit mijn spreektoeter kunnen ontsnapt zijn, want na het doorstaan van de grootschalige verkeersellende, kregen we nog een plaatselijke wielerwedstrijd te verwerken. Met omleiding, te smalle wegeltjes en te brede tegenliggers.
 
(Moesten ze aan alle seingevers – en de zwaantjes die er ook nog eens naast staan – van alle kermiskoersen vijf euro vragen, de Damiaanstichting zou alle lepra én tbc de wereld uit kunnen helpen! Moesten ze de gebruikte fluovestjes van die mannen aan de gevaarlijkste luchthavens ter wereld hangen… d’r zou nooit meer een vliegtuig crashen (allez, daar toch niet). Moesten die venten hun baard laten scheren, de barbiermicro-economie zou nogal boomen. Moesten we onze kodak bij gehad hebben, we hadden het kunnen bewijzen. Moest ik niet zo’n goesting hebben om te wauwelen, dit blogstuk zou ingekort kunnen worden tot vijf kernzinnen.)
 
Het. Was. Al. Wel. Duidelijk. Menck en madam Menck hun tuin was de moeite. Margo, die daar gelijktijdig met ons was, moose en ik hebben er toch minstens een kwartier in doorgebracht. Jammer weeral dat we daarvan geen beelden kunnen aanbieden. De vier uren die volgden stonden we op straat vrijlijk honderd onderwerpen te bespreken, koffie te leuteren en te verbranden. Tijd leek eventjes de concorde… en het strand onze uiteindelijke landingsplaats! Al ware het niet in Oostende, want daar was iedere parkeerplaats overboekt.
 
Tussen De Haan en Wenduine bleef er gelukkig nog wel ruimte genoeg over voor ons, occasionele strandgangers. Zeldzaam, maar niet roekeloos! Het fototoestel ontbrak in de tas, maar de factor 30 zat er wel in! We gingen als volgt te werk : in zeetje plonsen om de smeltverschijnselen tegen te houden, een leesbuitje, een dutje, dutje, dutje – wakker gemaakt worden door wederhelft die zich schaamt omdat ik het aandurfde van in zijn oorspronkelijk provincie luid te snurken, pijn lijden (geen verkleinwoord!) omdat het lief bij het insmeren een ovaal op je rug is vergeten in te pappen. (Nee, daar zal nooit een foto van bestaan.) Toen was het ineens kwart over negen ’s avonds en lagen we daar alleen op dat strand te kreunen.
 
Omdat er een (bijna echte) potvis aangespoeld was in Oostende city, volgens Menck, wilden we daar onze dag afsluiten. Deze keer mét parkeergelegenheid. Foto’s van Arno door Danny Willems, panoramische reisfoto’s van Wim Vandekeybus gezien, maar geen potvis. Vanaf het strand tuurden we naar grote zwarte gedaantes. We vonden een gele kraan tegen de dijk. We zagen daarachter een camion met aanhangwagen. Erop lagen stukken potvis. En wij konden niet kieken.
 
Uw zapnimf zou uw zapnimf niet zijn, moest zij het bezige schepsel uit Turnhout niet in de smiezen hebben gehad, dat dat beest langs alle kanten in zijn digitaaltje opsloeg. Uw zapnimf zou niet weten dat hij uit Turnhout komt, moest zij hem niet aangesproken hebben en gevraagd hebben of hij zin heeft om zijn foto’s door te sturen naar uw nederige dienaar. Uw zapnimf lachte in haar vuistje bij de gedachte van hier als apotheose af te sluiten met enkele prachtbeelden van de voormalige kunstinstallatie.
 
DOEGETMAAREENSZONDERKODAK! Ah!
 
En dan ontdekte ze dat
– Turnhoutenaars niet te betrouwen zijn
– die mens dood is gegaan ofzo
– hij haar emailadres is kwijtgespeeld… ‘zapnimf’ gmail, zo moeilijk te onthouden is dat toch niet!?
– je niet te rap in uw vuistje moet lachen als je met overdonderende slotontknopingen wil afkomen.

“Een betonneke!” en andere stoten te bestellen

  
zapnimf1wit-op-donkerroze   Je denkt : “Die Huisvrouw kan wel een verzetje gebruiken, ik pak ze gewoon mee naar het tweede weekend van de open tuindag van Chelone. Dan kan ze toch één dag ontsnappen aan die allesversmachtende stadslucht.”
 
Om de voeling met de werkenmens niet te verliezen, zou ze mee met moose en mij aan de kassa mogen zitten. Dat zou haar goeddoen!
 
Natuurlijk voorzag ik dat ze – vegeterend vanuit haar luie zetel – een smoes zou verzinnen om zich niet te hoeven oprichten.
Sms : Is het de moeite nog om af te komen? Want ik moet nog in de douche met inbegrip van haar wassen.
Het was nog vroeg. Dan durft een mens zich uit te laten in domme voorwendsels die nergens op slaan. Tenzij als een tang op een varken.
Het rekenwonder dat in mij huist, telde uit dat haar uitgebreide douche, vermeerderd met haar gewoonlijke rijstijl haar ongeveer op hetzelfde aankomstuur zou brengen als de reeds gewassen zapmoose. Zo geschiedde.
 
We kunnen haar vanalles aanwrijven, maar geen gebrek aan eerlijkheid.
“Zeg, ik moet toch geen florale belangstelling te veinzen hè?”, hief ze haar koffiemok naar de thermoskan, onderuit gezakt op een terrasstoel met haar rug naar de tuin. 
Naast haar groene onverschilligheid presenteerde ze ook een culturele desinteresse, want toen iedere aanwezige opsprong om de schilderijen van Annemie een plaats tussen de bomen te geven, herinnerde Huisvrouw zich plots minstens vijf contactpersonen die op precies dit moment door haar wilden gebeld worden per gsm. Om groetjes over te brengen. Om eens dag te zeggen. Of de echtgenoot nog leeft. En de kat? O? Die was verleden jaar al heengegaan?
Pas toen het laatste kunstwerk zijn bestemming had gevonden, haakte ze in. Of ze nog een koffie kon krijgen?
 
Toen ze na de middag uiteindelijk toch eens een kijkje nam tussen de perkjes, geraakte ze weliswaar onder de indruk van dit alles :
” Een betonneke zou hier niet misstaan. Hoeveel auto’s zoudt ge dààr niet op kunnen parkeren?!”
Of
“Oh, mijn uitgedrukte peuken zijn al door het ecosysteem opgenomen! Absolute absorbsie.” Tot ze haar sacoche optilde.
 
Kortom, het is een schandaal op zichzelf, die Huisvrouw. Maar je kan er open tuindagen vol mee schateren.
 
Ook te bestellen voor al uw feestjes en familiebijeenkomsten van allerlei aard.
Provocatie verzekerd!
Contactadres manager : zapnimf@gmail.com
 
  

De verpietering slaat toe. De werkelijkheid was maal honderd toffer

  

zapnimf1kleinlichtroze-op-wit   Wat te doen als de temperatuur oploopt tot boven de dertig graden?
 
Je spreekt af met Laleña op haar vroeger adres. Dat adres heeft een zwembad.
Je arrangeert de Huisvrouw die een auto heeft met airco en die niet te gierig is om die vollen bak te laten blazen.
Je doet en zegt een hele dag dingen die niet vatbaar zijn voor het verschijnen op een gedistingeerde blog als de mijne (afwachten wat Huisvrouw erover schrijft… want haar blog is waarlijk minder venerabel)
Je blijft ’s avonds tot het donker plakken op het zwoele terras van Huisvrouw onder het mom dat de ring nog dichtgeslibd is.
Je bent fier op jezelf dat je die warmte hebt bestreden met vriendschap (en luxe).
 
En dan geven ze de dag nadien vaneir zo’n oververhit weer! Dàt was niet afgesproken, Frankie! Jij jokjuin!
De soberdere versie van gisteren wordt met de oksels hoog en het voetbadje binnen voetbereik op de ligstoel onder de boom met een boek. Want naast het opverteren van huisvrouws koele lucht, heb ik ook haar boekenkast enkele kilo’s lichter gemaakt.
’t Is draaglijk leven zo.
 
Maar je schrijft er wel verpieterde blogs van.

De ziekenkas was al dicht. Dju.

  

zapnimf1kleindonkerroze-op-paars   God tot Moeder natuur eerder deze week :
 
“Dat jonk kan niet koken, geen pak koffie openen zonder te morsen, d’r verhalen voor haar blogstukken geraken op, de ziekenkas is nooit open als ze ernaartoe fietst, haar foto’s mislukken als ze die op het internet wil zetten en haar kuisvrouw laat net weten dat ze twee weken congé pakt. Komaan Moeder N, gun dat kind ook eens iets. Iets waar ze zelf niks voor hoeft te doen en waar geen vijftig nabehandelingen meer aan te pas komen. Iets simpels.”
 
Zapnimf stond op en smaakte de gift van de tuin.
Slechts een klein percentage was reeds rot.
Zap is geen rappe, ook niet als ze iets krijgt.
Toch mercikes, moeder N.

 aardbeitjes_004                      aardbeitjes_006

De wereld is leeg als ik erop fiets

  
zapnimf1kleindonkerroze-op-lichtroze   In de reeks : Doe eens extreem banaal.
Of de serie : Stoef er nog een laatste keer op los. Anderen fietsen naast een autosnelweg.
Of : Is de inspiratie op, meiske?
Of : Bevestig het mafketelgehalte in uzelf.
In navolging van die Aarsman-fotograaf die in Humo stond en vond dat ordinaire onderwerpen tot kunst verheven kunnen worden, fietste uw zapnimf vanaf mei door het wonderschone Vlaamsche land naar en van haar ambtenarenleven. Gisteren voor de laatste keer dit schooljaar.
 
Ze vond dat die prestatie ( 23 keer 23 km) wel een ode verdiende en ze vertrok dinsdag een half uur te vroeg met het fototoestel in aanslag rond de nek.
Over compositie, lichtinvallen en hoeken laten we ons niet uit, maar de verwondering is toch groot dat ik zomaar al fietsend met de hand in de lucht kruispunten en daarnaast het ontbreken van ander verkeersminnend volk kon vastleggen.
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               
fietstocht_naar_school_002fietstocht_naar_school_005fietstocht_naar_school_008
fietstocht_naar_school_007    
 
 
 
 
fietstocht_naar_school_011
fietstocht_naar_school_013
fietstocht_naar_school_015
fietstocht_naar_school_017
 
 
 
 
 
  
fietstocht_naar_school_020fietstocht_naar_school_021fietstocht_naar_school_022fietstocht_naar_school_024
 
 
 
 
 
 
fietstocht_naar_school_028fietstocht_naar_school_030
fietstocht_naar_school_031
fietstocht_naar_school_034  
 
 
 
 
 
fietstocht_naar_school_035fietstocht_naar_school_037fietstocht_naar_school_040fietstocht_naar_school_041
 
 
 
 
 
 
fietstocht_naar_school_043fietstocht_naar_school_047fietstocht_naar_school_049fietstocht_naar_school_051
 
 
 
 
 
 
fietstocht_naar_school_053fietstocht_naar_school_056fietstocht_naar_school_058fietstocht_naar_school_059
 
 
 
 
 
 
fietstocht_naar_school_063
fietstocht_naar_school_065
fietstocht_naar_school_067
fietstocht_naar_school_070
 
 
 
 
 
 
 
 
fietstocht_naar_school_072
 
 
         
                                  fietstocht_naar_school_071   
  
  
En dan fret ik nu even iemands kloten op want ik merk dat door een foutje van de firma en na twee uur werk om ieder fotootje er apart op te zetten, de foto’s niet aanklikbaar zijn. Nu kan je op dat kilometrikske niet zien hoe snel ik rijd tijdens het fotograferen en de haven op de achtergrond op de tweede foto, zesde rij, zal ook verborgen blijven voor de klikgragen onder u. Tenzij ik straks goesting heb om het nog eens allemaal te herinstalleren.
Update : Dat lukt van geen kanten natuurlijk, wat had u gedacht? Daarom die haven hieronder nog eens. Omdat ik dat steevast een hallucinant beeld vind, dat fietsen tussen de koeien met de mechanische mammoeten en Doel in zicht.
  
fietstocht_naar_school_047
    
  

Lees(ver)voer(ing) voor onberispelijken

  
zapnimf1wit-op-donkerroze   De juf van minizap is de vleesgeworden voorbeeldfunctie.
Altijd geduldig, valt nooit uit de toon, pietje precies, een huishouden en moederschap dat de perfectie aanraakt. Lief bovendien.
Dat verdient handgeklap tot in het oneindige. Beloning en waardering.
 
Dus vulde ik haar gietertje met de laatste Goedele. Zo kan ze in de vakantie ook nog wat bijleren over spuiten en slikken.
Want leergierig zijn ze ook nog, die volmaakte juffen.
  
cadeau juf

  

Ontspanningspakket zomer 2009

Inhoud :

–      Onze dank voor bij de koffie (merci’kes)

–      Veel zoete hartelijkheid (gelukssuikerhartjes)

–      Verlichting  letterlijk en figuurlijk (kaarsjes in glaasje) 

–      Lees(inver)voer(ing) 

–      Werkloze stressbal. Ook bruikbaar om muggen te meppen. 

–      Vergeet die vereende schoolse krachten, ver-dobber de zomer in zalig niksdoen.

–      Optioneel : gieter Stel dat je toch eens voor je plezier in de tuin wil werken… Al zien wij hem als symbool van het liggen/zitten/hangen/luieren/dutten in diezelfde hof.

Prettige vakantie

Minizap en aanverwanten

 

PS : Met dank aan Chelone, die mij die ‘Goedele’ verstrekte (gevonden op het toilet) tijdens haar open tuindag.