Ne welgemeende sorry… voor al dat ongewis-t-van-niks

   Ongewild is het pauzeke dat uit zichzelf groeide tot prewinterslaap een eigen traject gaan volgen.
Alsof ik ondertussen de antidepressiva per handjevol laat binnenglijden, mijn tijd slijt als kluizenaar vastgehaakt in de antropologie van onze buren, mijn kleren zelf naai uit afgedankte tapijtrollen…
Stel je voor.
Of bij nader inzien, toch maar liever niet.
 
Owraaidie, iemand in mijn private kring werd begin september geviseerd en daar kon ik weinig om lachen. Eigenlijk moest ik daar vele dagen lang mee bleiten. (Heel misschien hierover later meer.)
Maar dat is natuurlijk geen excuus om het bloggen links te laten liggen. Het blogleven en het echte kunnen naast elkaar bestaansredenen vinden. Ook al pik ik er een van die twee somtijds uit om mij op te concentreren.
 
Tevens rond die tijd haalde ik mij een zelf ontworpen werkstraf op de hals, die vele (en vooral ook vrije) dagen/nachten opoffering van me eiste. Sullig Deesi-ke had vijfhonderd dikke bundels naar zich toe getrokken om de beginsituatie per klas van een wiskundeonderdeel in kaart te brengen. Seut die ik ben!
Mijn sollicitatiebrief voor aan de kassa van de GB, zat al in het hoofd. Gelukkig had ik geen tijd over om hem ook nog daadwerkelijk te schrijven.
Maar dat is natuurlijk geen excuus om het bloggen te laten. Ik had mij er kunnen van afmaken met een onnozel fotootje en een gepikte spreuk van de ene of de andere salonfilosoof. (Eey pasop, ik ken er een echte. Hij noemt mij en mijn geliefde ‘verziekte praatvaren’ op het net. Dat kan geen kwaad, want ik heb hem al lelijker dingen toegedicht.)
 
Afijn, drie weken later was ik de kwade door.
Toen kreeg ik me toch zo’n honger naar dvd-reeksen en boeken. Geleend, gekregen of gepiktkocht… vooraleer ik bevindingen ging neerpennen, moesten ze eerst mijn ogen/handen/dvd-speler passeren.
Als je ‘Het Diner’ van Herman Koch nog niet gelezen hebt, verzoek ik u vriendelijk om dat gat in uw literair vermogen te stoppen. Rap.
Gedurende die tijd vond ik iedere afleiding om niet te moeten schrijven aanvaardbaar. Ik wilde in een weblogloze coma schommelen. Omstreeks dan begonnen ook de lieve mailtjes binnen te lopen. Of ik nog leefde.
 
Met een aantal hervonden concepten in het hoofd wilde ik mij aan een toetsenbordtikmarathon wagen, als de avond tevoren de klojo in het huishouden, in betere tijden ook wel zoon genoemd, de laptop tegen de muur smakte. Per ongeluk. Zeg’t ‘m. Nadat hij eerst van niks wist uiteraard. De laptop met wachtwoord om te vermijden dat de kinderen er achter onze rug virussen op zouden kweken. De laptop die vier weken (ja, V.I.E.R.) achter de toog van de reparatiewinkel heeft gelegen. De reparatiewinkel die niet waarmaakt wat hij belooft want de laptop was voor eeuwig naar de verdoemenis! Er kon geen elektriciteit meer door het gaatje. Had ik dat geweten tijdens mijn laatste uren tanende batterij…
 
Sindsdien is het dus peeceetje-delen met de kinderen. Het meer smerigere elleboogwerk ontplooien om toch ook maar eens per dag je eigen letters in een haperende combinatie boven te halen en steevast te vrezen dat het geheel van elektronica zal ontploffen bij de volgende aanslag. (Djeez, ik ben het nog niet verleerd! Vettige knipoog. Eat that, Hoste!)
 
Comfortbeperking brengt je anders wel op steengoeie ideeën, tegelijk een tikkeltje gemeen. Zapzoon gaat een heuse schootcomputer onder de kerstboom vinden. En blij dat hij daar mee gaat zijn. Beetje jammer wel dat hij nooit meer zal oplichten…
 
De smoes ‘wachtnogopdelaptop’ werd dus ook afgevoerd. Het schaamrood om de wangen zwol evenredig aan met het aantal reacties.
Toen moest ik nog mensen ontmoeten! Mensen die ik een maand lang had vermeden tijdens een lotmegerust-syndroom.
Met Tijdtussendoor gewandeld
Met Lalena en Blogbaas koffie gedronken op de boekenbeurs. Hier voorafgaande, met Huisvrouw.
Met ouwe schoolvriendinnen gekookt, met nog oudere gekeuveld.
Met collega’s uitjes georganiseerd.
Met eigenste vriendinnen geroddeld.
Met bloggers gemaild.
 
Bon.
Uw zapnimf is heden helemaal terug opgeladen. Klaar voor nog een rondje in cyberspace. Heb geduld met haar onvermogen om u allen terug bij te lezen, dat gaat wat tijd in beslag nemen.
 
Opgeladen en vol angst dat die aftandse computer zal exploderen. Kaboem!

Advertenties

24 Reacties to “Ne welgemeende sorry… voor al dat ongewis-t-van-niks”

  1. Menck Says:

    Ik was al op de hoogte van je vele laagtes, maar desalniettemin is het zeer fijn om je schrijvenderwijs terug te hebben.
    Straks zijn ’t solden; een nieuwe laptop dan maar?

  2. elke Says:

    Ah, meid, niemand verwacht dat je je uitgebreid gaat excuseren voor het niet-bloggen, laat staan dat we willen weten waar je uithing. Ik had al via de huisvrouw vernomen dat je wel ok was dus het was een kwestie van wachten. And she’s back en hoe! Welkom terug!

  3. Estelle Folle Says:

    Soms heeft ne mens gewoon geen zin om te bloggen. Zoals ik nu bijvoorbeeld. Excuses zijn niet nodig!

  4. Patrick Says:

    Praatvaar vaart weer wel. 🙂

  5. tijdtussendoor Says:

    Je weet niet hoe blij ik ben 😉
    Of wel?

  6. annava Says:

    Ze is terug! Hoera! Dat we dat nog mochten meemaken.
    Ik hoop dat alles terug wat inorde is en dat ze jouw omgeving niet meer gaan lastig vallen.
    (Oh en ik denk dat er wel iemand jou een blogawardstok heeft gegeven, misschien moet je je daar mee bezig houden want jij doet dat toch oh zo graag he, stokjes). Moeha.

  7. tricky Says:

    oh, je bent er weer, joepie de poepie… ! maar laat die excuses maar achterwege hoor, no need to! (hoewel ik toch een heel klein beetje nieuwsgierig was naar het waarom, een heel klein beetje maar hoor…)
    hé, en het diner van Herman Koch ligt hier ook op mijn stapeltje ‘dringend leesvoer’… misschien moet ik ook es een blogpauze inlassen, zodat ik het gelezen krijg?!
    welcome back!

  8. veerle Says:

    Oh, ik dacht al dat je een boek aan het schrijven was ofzo. Met al die excuses heb ik er nog weinig hoop op je kortelings ook in een papieren versie te kunnen lezen. Maar ik ben natuurlijk wel blij dat het voortaan hier weer kan.

  9. affodil Says:

    Oef!!!

    En: och! We hebben allemaal wel eens zo’n moment dat we de dag vervloeken dat we ons blog opgestart hebben. Alsof we dan meteen ook verplicht zijn daar dagelijks iets te zetten.

    En soms is een veelzeggende stilte eeuuhhh… veelzeggender dan een uitleg. Wat niet wegneemt dat die uitleg altijd wel leuk meegenomen is. 😉

  10. De Huisvrouw Says:

    Eindelijk seg. En ik vond het Diner overroepen. Sorry hoor.

  11. Guido Says:

    Is er dan geen enkele uitgever geïnteresseerd in zo’n groot komisch talent als dat van jou? Shame on them.

  12. zeezicht Says:

    Natuurlijk hebben we je gemist!
    Maar ik heb geleerd dat je enkel ‘sorry’ moet zeggen wanneer je iets verkeerd gedaan hebt.
    En dat heb jij echt niet, het moet allemaal kunnen zo’n blogpauze!
    (toch blij, nu kan ik weer van die nieuwe woorden bijleren)

  13. madameblogt Says:

    Het hele bloglandschap fleurt op met jouw revival! Welcome back!

  14. Margo Says:

    Awel?! Met al die excuses?! Tsss.

    Dag Zapnimfken, ‘k bennekik ook content dat ge den langdradigen draad weer oppakt, zenne, meis.

    Hoe is’t daar met mijn stapbotinnen?

  15. dana Says:

    ja, er kan veel gebeuren op 2 maanden tijd hé !
    Dus ik geef je gelijk dat je het bloggen even naast je neer hebt gelegd ……om dan nu met veel plezier en nieuwe inspiratie terug te beginnen !

  16. chelone Says:

    De vrolijke noot is weer in bloggenland; JOEPIE!

  17. Jos Says:

    Zap! Daar ben je weer! Zomaar opeens.

  18. ysabje Says:

    tof. goed om u terug te lezen.
    maar een frisse moed wil niet altijd zeggen dat ge ook echt weer aan hetzelfde tempo als voorheen de bogwereld zult teisteren. Soms moet er van het niet-bloggen ook afgekickt worden en gaat dan ook maar stapsgewijs. Ik hoop wel dat ge nu een beetje blijft…

  19. kaatje Says:

    Mijnen dag is weeral goed begonnen. Welkom back.

  20. zapnimf Says:

    U bent te vriendelijk. Overdrijvers.
    Behalve de Menck, die zou ik pas vriendelijk noemen als ik van hem een laptoppeke zou krijgen, want hier kan het er de eerste tijd niet meer af.

    Margo : Die dingen lopen keigoe, mens!
    Dana : Gij kunt het weten. Blij je hier terug te vinden.

  21. Janina Modaal Says:

    Ik dacht “ik kijk nog eens, misschien is ze ondertussen verrezen”.
    En ja!
    Joehoew!

  22. Menck Says:

    Een laptoppeke? Je vraagt gelukkig niet veel, tsss. Laat ik zelf eerst maar eens wat centjes bijeengaren voor een nieuwe camera.
    Tenzij jij zo vriendelijk bent om…

  23. pelgrim Says:

    Ook ik heb de laatste weken weinig geblogd.
    Ieder heeft zo wel eens minder zin. Of meer zin om iets anders te doen. Of gewoon niets !
    In je teksten lees ik mooie dingen.
    Een openheid die ik wel waardeer. En daarom : Fijn dat je terug zin hebt!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s