Awoert aan het interactieve toilet : er drijft al genoeg shit boven

  

   Het is een tienimini onderwerpje hier in huis.
De huisgenoot die naar daklozen in karton wijst op het journaal, wijst en snikt : “Dit is mijn toekomst!”
 
Nochtans, in onze begingedachten waren we optimistischer over diezelfde toekomst.
 
In een notedop verhaalt zich dat zo :
 
Begin september krijgt moose een evaluatie op het werk waar hij zelf kop noch staart aan krijgt. Vier maanden geleden nog de juiste man op het -ahum- meest prestigeuze project en ineens deugde hij langs geen kanten meer. De pluspunten van weleer hadden zich in een draai van 180 graden tegen hem gekeerd. Ze beukten op de man en niet op de bal. Twijfel, het losergevoel, de ontreddering, ze sloegen genadeloos toe. En allen tegelijkertijd.
 
Daarbovenop bleef het bijkomende opdrachten en deadlines regenen. Uw zapnimf miste haar moose tijdens weekendnachten, zaterdagen, ochtend- en avondspitsen, want haar wederhelft klopte overuren, schreef verslagen, computerde zichzelf een hersenreorganisatie, berekende programmeursuren, tekende grafiekjes, en goot zijn bevindingen in anderstalige boekdelen tegen maandag negen uur om dan te constateren dat baas-zeikerd zichzelf een weekje congé had gegund. Er plakte net geen post-it op de glazen deur : ‘Gefopt! Leg maar op mijn bureau, moehahahaha! Ik ben er even niet.’
 
Andere mensen denken op hun examen traanlaten bij het amateurtoneel aan de Woefie die is heengegaan toen hij over zijn plastiek been struikelde op de draaitrap. Of verbeelden zich een losgevolleybalde vingernagel en de pijn die daarbij hoorde. Niet dat ik ooit acteer of ambitie heb in die richting, maar stel dat ik een traan op commando moet laten biggelen, gegarandeerd herinner ik mij de periode en de impact van de woorden die mijn lief gedurende maanden heeft moeten verwerken. Kort geschetst ; ik huilde septembers en oktobers pluviometer tot aan de rand vol. Plaatsvervangend zeer en verontwaardiging heet dat. Toesj pas mon vrijer!
 
Penibele omstandigheden doen een mens in actie schieten. Terwijl moose zich tandenknarsend door zijn opstapelende werk groef, besliste hij dat hij deze mensonterende praktijken achter zich moest laten en op een dag snuisterde hij weerom in de Vacatures en de Job@’s van deze wereld.
Zoals het sprookjes betaamt, vond hij er alras een ‘sollicitaat’ dat hem paste als op maat gemaakt. Het eerste gesprek verliep vlekkeloos. Uw zapnimf juichte en smeet vervroegde vuisten in de richting van alle rotwerkgevers. Leedvermaak en scenario’s werden gebrouwen (met snuifjes venijn), immers, slechts weinigen die het huidige project van moose konden verderzetten zonder hem.
 
“En zeg het hen maar hè?! Hoe deze manier van personeeltje-schijten hen als een boemerang terug zal treffen, daar waar het pijnlijk wordt.”
“Vergeet ook niet te vermelden tegen klojobaas dat uitkafferen een teken van onmacht is. Waar staat hij nu hè hè hè, nu jij ribbedebie bent?”
“Nuldebotten psychologie in die firma! Erg erg!”
 
U begrijpt, ik liet mij even vlieden in euforie en het deed verdomd goed. Ze nekst job was immers in de poket, want er volgde nog een tweede gesprek, met hoge pief van de afdeling himself. Hm. Hoge pief vertelde dat er nog iemand was. Moose had concurrentie.
 
(’t Is vlak voor dat tweede gesprek dat moose toch wel onverwacht de zak kreeg. Project werd in ijskast geduwd, nieuwe bazen, nieuwe wetten. Het vermoeden rijst dat er de voorbije maanden gepoogd is om moose het zo moeilijk te maken dat hij uit zichzelf zou opstappen. Twee dagen nadat hij het op te leveren deel had afgerond, mocht hij opstappen. Vier maanden uitbetalen is natuurlijk nog altijd duurder dan iemands ego in die mate te martelen totdat die breekt…)
 
We hoeven mekaar hierover geen sissie te noemen, wie moose kent, weet gewoon dat die onklopbaar is. Vooral als er -tig vereisten waren en hij aan bijna allemaal voldeed. Wie o wie kan deze ongenaakbare dan nog treffen? Ik had er het volgende woord voor van buiten geleerd : ‘incontournable’. (Voor alle duidelijkheid, dit zijn mijn woorden, moose zelf is een beetje bescheidener.)
 
Gisteren bereikte hem per email het bericht dat petrochiempje hem geen jobaanbod deed. Dadaaaaa, dubbele vakantiedagen. Salut hoop op werk dat in het verlengde ligt en bovendien dicht bij huis. Wuif maar met het handje naar iets dat ‘zelfvertrouwen’ heet…
 
Dezelfde gisteren sympathiseerde de wc met onze sores en weigerde nog door te spoelen. Shit happens met hopen.
 
 
Ik hoor god nu iets over hoogmoed en val in mijn oor echoën.
Gelukkig ben ik ongelovig.
Godzijdank?

Advertenties

9 Reacties to “Awoert aan het interactieve toilet : er drijft al genoeg shit boven”

  1. elke Says:

    och neen. En jullie klonken vorige week nog zo positief.

    Krijg ik nu een draai rond mjn oren als ik ‘ander en beter’ zeg?

  2. affodil Says:

    Deze week verschijnt er weer een Job@. Een goeie deze keer. Joel sie!

  3. Menck Says:

    You’ve had mail. 😉

  4. zeezicht Says:

    Vreselijk frustrerend!
    Geduld, er komt wel iets uit de mouw!

  5. veerle Says:

    Dat is natuurlijk balen, maar een van de volgende keren lukt het wel!

  6. zapnimf Says:

    Dank jullie wel. Ook voor de vele mailtjes die wij al mochten ontvangen.
    Als er iemand een projectleider nodig heeft tussen de bussines en de ICT… ge moogt altijd bellen.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s