Binnenkortgewiekt in de harige spelonk der wereldgruwelen. Nu de rest nog.

  

   Plots was het kerstavond. De wandeling door de sneeuw gloeide nog na op de wangen. De knie zeurde een beetje monotoon.
Zapmoose tjingelde er een beetje verloren bij. Vergeten eten in huis te halen. Vergeten plannen te maken.
 
Je kent dat wel, eenzaam met twee terwijl je vrienden sms’ten dat ze lekker samen hebben afgesproken, zonder ons. Een andere, ook zo’n sukkel die werd overgeslagen omdat ze een vriend heeft (of had, lees even verder), sms’te eveneens dat ze met haar kinderen aan de pizza zit : “Ik heb besloten van de relatie stop te zetten voor dat gigakerstfeest met zijn familie dat bij mij thuis gepland was.” Goed voor haar. Met al dat ge-sms, mijn belkrediet was natuurlijk op dus pakte ik ultra-ouderwets gewoon de hoorn vast en belde haar. Kerst is nooit wat we ervan verwachten. Vier jaar geleden piste ik nog haar gang onder van het lachen, nu krikten we elkaar op en foeterden op 2009 dat vlug achter slot en grendel mag verkommeren.
 
De kerstboom (ja, dat nieuwe plastieken gedrocht – wat was I thinking toen?) ziet er niet uit.
(Ik voel mij nu bij het schrijven meer meisjemetdezwavelstokjes dan op kerstavond. Plaats mijn woorden gerust in perspectief.)
 
Aan kerstcadeaus doen werklozen en gehandicapte fietsers niet mee. Dat stond flessendopvast op voorhand.
Tot ik bij de boekenboer ‘Sprakeloos’ van Tom Lanoye opmerkte en mijn beginnende hebzucht rijpte tot een snood actieplan : ik zou mijn goesting kopen en verpakken voor moose. Principes dienen om opzij geschoven te worden… als je nu per ongeluk over een pakje valt, dan kan een ander daar toch bezwaarlijk lastig over doen, zeker? Zo lag er twee dagen op voorhand een cadeau onder de boom aka brok mottige kunststof. Moose verzenuwachtigde met het uur. Wat deed dat cadeau, ondanks afspraken, daar?
 
Op een van onze tochtjes naar het postkantoor, liet moose mij achter met een te versturen pakket en ging alvast de auto wegglijden van de parking tweehonderd meter verder. De verpakking voldeed niet aan mijn te verzenden vorm en ik baande me meteen terug een uitgang doorheen de massa. Minstens driekwart uur wachtte ik op onze bolide met mijn levensgezel achter het stuur.
Bijna was hij levensgezel af.
Bijna lifte/wandelde ik naar huis.
Bijna had ik een kuil in de sneeuw geschroefd met mijn withete coleire.
“Hoezo schat? Je staat hier al een tijdje? Sja.”
 
(Voor iemand die de volgende opmerking over communicatie zou willen maken : nee, hij had de zijne op de keukentafel vergeten en de mijne was toen al geldloos)
 
Thuis hoorde ik enkele uren later het geritsel van inpakpapier en ineens lag daar een kleinigheid bij onder dat groene misbaksel. De lelijkaard was gaan shoppen terwijl ik een halve dag stond te bevriezen op een druk kruispunt.
 
Maar bon, het werd donker en onwennig, want met kerstavond niet echt iets te doen hebben, dat zit niet in de cultuur ingebakken. We besloten van ons te wagen aan ‘The Godfather’-marathon op dvd onderwijl het binnenschrokken van een omelet met snee brood. Strak plan.
Waarom we dan de laatste helft van seizoen vier van ‘Prison Break’ keken…? Jaaaa seg, verloopt bij u alles zo superconsistent misschien?
 
Bij het verwisselen van de schijfjes, bedachten we dat we -eey, surprise surprise-, nog iets hadden voor elkaar. Ik bloosde een beetje bij het idee dat het mijne eigenlijk voor mezelf was, maar alla, hij kan toch ook lezen hè? Daarbij, hij was er wreed content mee. Mijn betere helft heeft nu zelfs tijd om te lezen!
Wat kreeg uw dienaar van die lieve lieve bijslaap?
 
EEN NEUS- EN OORHAARTRIMMER, lieve bloglezertjes! Een neus- en oorhaartrimmer, jaja,nogmaals voor diegenen die daarnet van ongeloof de letters over hun scherm zagen dwarrelen.
 
Maar mohow, eigenlijk was dat ook een geschenk aan zichzelf, verklaarde hij. “Omdat ik telkens zo hysterisch kan doen over een millimeter neushaar die schoorvoetend de buitenwereld verkent.”
’t Is waar. Dat ik daarover al geen -tig blogverhalen aan heb gewijd, het blijft een raadsel. Eén van de zeven wereldgruwelen : neushaar elders als onzichtbaar diep in de neus. Vlak achter oorlog, honger, ziekmakende muggen en lepra. En eigenlijk aids ook. Of natuurrampen, sluipschutters die zich vergissen van slachtoffer, een vuil onderbroek net als je gefilmd wordt bij het onderuit gaan op de jetski, gestoord worden als je op de wc zit, een schoonvader met duizend dia’s en een avondvullend programma in zijn kop…
 
Kortom, peis en vree daar bij zapmoose op kerstavond. En neushaargeplukt op oudjaar!
 
Nog een tijdsbesparende raad aan iedereen van goede wil : sla dat vierde seizoen van Prison Break over want dat scenario hangt met haken en ogen aan elkaar.
Amateurs!

Advertentie

17 Reacties to “Binnenkortgewiekt in de harige spelonk der wereldgruwelen. Nu de rest nog.”

  1. ysabje Says:

    hoe schoon, zo’n kerstcadeau. dat moet wel ware liefde zijn… kan niet anders.
    het lijkt me overigens wel een plezante kerst, daar bij jullie. gezellig onconventioneel. zo met dat omelet….

  2. de zeggenschap Says:

    Heb ook zo’n schreeuwerig, haarklievend prutsdingetje. Nee, niet mijn lieve, haartjeplukwederhelft. Wel zo’n trimspul. Pijnlijk handig, laat ik het daarbij houden.

  3. Margogogo Says:

    Miljaar toch, had dat dan toch efkes gezegd dat jullie alleen met z’n twee waren, dan had ik jullie mee gevraagd bij mij, er was begot voor 2 gezonde personen aan lekker eten over!
    Ik had gedacht dat jullie gezellige familiedingen deden op kerstavond.
    Omelet met een schelle brood is ook niet slecht. Als ontbijt, dan.

  4. madameblogt Says:

    Voor jezelf een cadeautje kopen = altijd safe! 😉

  5. Janina Modaal Says:

    Ik zal de volgende keer afkomen als pleegkind, is dat geen goed idee.
    Hebben jullie meteen iets te doen.

  6. Menck Says:

    Een neus- en oorhaartrimmer lijkt me een ab-so-luut hebbeding, haha.
    Troost je, kerstavond te onzent was nóg schraler: we zijn allebei, rond halfnegen al, in slaap gesukkeld op de bank terwijl de tv van jingle bells stond te doen. Dolletjes!

  7. zeezicht Says:

    Een prima idee: cadeautjes kopen voor jezelf en dan liefst met twee!
    Mijne kerstmis is waarschijnlijk ook de rustigste uit mijn leven geweest, maar waarom niet?

  8. gewebkijk Says:

    hehehe, jullie blijft een lekker stel… 😉

  9. tijdtussendoor Says:

    Neus en oorhaartrimmer…ik wist niet eens dat zoiets bestond. Hopelijk kan Moose snel lezen want het boek is briljant, mijn gedacht.

  10. annliesbet Says:

    da’s pas een kerstfestijn naar mijn hart ! Alleen die kerstboom, die is er àbsoluut te veel aan

  11. veerle Says:

    Ik word haast jaloers. Voor de komst van Zoonlief vierden wij oudjaar gezellig onder ons tweetjes. Sindsdien is het met de familie te doen. Ook wel leuk, maar ik mis die knusse avondjes onder ons soms-toch-heel erg eigenlijk.

  12. Een huishouden vol paranormaal begrijpenden « De weergaloze fratsen van ene zapnimf Says:

    […] Mijn man begrijpt mij preventief. (Eigenlijk is het een cadeau aan zichzelf, aan mij gegeven, maar daar gaan we niet over meuzzen, gezien ik ook een Dimitrilover ben. Beter dan die keer toen ik een neushaarverwijderaar kreeg.) […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: