Hoe zappelmoose ge-zwin-d hun leven upspiceden

  Van goeie invallen waren wij niet gespeend, daar aan het zeetje.
De auto werd achtergelaten op de parking van het Zwin en in de buurt vonden we een wandelingetje achter een dijk naar Cadzand. Met een boog trokken we rond het natuurgebied en een afdaling verder stonden we aan de geul die het Zwin bij vloed doet onderlopen.
Mooimooimooi.

Een viertal jonge veulens van het menselijke soort trachtten die brede beek over te steken met kreten als : Spicen up your life! Joehoe! En Auwauwauwauw. Mijn kennersoog meende het leven te zien bevriezen tot bijna aan de billen, exact daar waar het water likte aan hun ondergoed. Hun bovenkledij hielden ze bovenwaters.

Ach wat, mij een zorg. De jongvolwassenen hadden de overkant bereikt en wij gingen voor de warme chocomelk in een leuke serre-tea-room op het strand. Bij het toiletbezoek ontdekte ik een zwembad, massagetafels, sauna. Het koffiehuisje bleek achteraan een heus luxe resort te bezitten. Om te bekomen van deze nutteloze openbaarmaking (ik ga er zowaar woorden van gebruiken als ‘luxe resort’!), dronken we nog een kopje en nog een en nog een. Dan pas bedachten we dat in november het al vroeg donker wordt. Die benenstrekkerij heen had ons toch al gauw anderhalf uur gekost.

Hebt u dat ook dat u naar de weg terug minder uitkijkt? Blaast bij de gedachte van met een volle chocomelkmaag nog een kilometer of zeven te sappelen in het zweet?
Weerom bij de geul zei uw zapnimf iets compleet idioot : “Als we in het Zwin zouden geraken, snijden we de hele hoek af om tot aan de parking te geraken.”
Waarop moose repliceerde met nog iets veeleer bezopeners : “We kunnen door het water waden naar de overkant.”
“Ja hoor. Vooral. Eind november en bijna vries. Eén van je betere ideeën.”
Niet ver van ons, probeerde een familie met flinke rubberen laarzen de oversteek aan. En die lukte. Het water was de voorbije uren een flink stuk gezakt.

“Spicen up your life, zapnimf!” zong moose en hij trok zijn schoenen en sokken uit en stroopte zijn broek op tot aan de knie. Er restte mij de eenzaamheid of het avontuur. O o o, had ik maar gekozen voor het solitarisme en die schamele kilometers. Ik had trouwens de autosleutel!
Wat ze zeggen van die vlijmscherpe messen die in je vel steken, wel, dat is waar.
Wat ze zeggen van uw voeten niet meer voelen van de kou, wel, dat is waar.
Wat ze zeggen van ijswater dat het je tot een moordlustig lief maakt, wel, dat is waar.
Ik weet niet wat ze zeggen van het uitzicht van je onderbenen, maar laat ons dat vooral niet luidop uitspreken, of de wereld is klaar om naar de verdoemenis te gaan.
Het eindigde ermee dat zapnimfs hachje als spijs lag te kreunen aan de overkant. Zonder handdoek en met heel veel zand aan de voeten, zodat de tocht blootvoets verdergezet werd.

Er volgde nog wat meer slapstick :
We klommen over een draad en op een duin. Een zicht op het Zwin vanuit de hoogte leerde ons dat er nog veel waters doorzwommen moesten worden om tot aan de uitgang te geraken. Letterlijk. Dat plan lieten we varen. Bijna letterlijk.
We klommen in omgekeerde richting over een draad en daalden van een duin op het strand.
Moose opperde dat we andersom nog eens door de geul kon… , maar mijn sok zat al in zijn mond voor hij zijn zin kon afmaken.
Dat de schemer kwam piepen, gaf ook geen boost aan mijn opgespijst bestaan.
Na het strand, kwam het uiteinde van de dijk van het Zoute. Vandaar begon mijn ruwe rekensom, de dijk af tot aan de bewoonde wereld, baan naar het Zwin, het zijweggetje naar de parking en ik kwam uit op veel te veel! Ondertussen stond er op mijn voorhoofd : lichtjes in paniek.
Mijn ingebouwde gps wees ergens landinwaarts aan, daar waar ik het vervoer terug naar huis gokte. Achter grote schermen lag daar een werfweg. Een brede boulevard van vuistgrote platgereden keien. De werken die dag waren afgelopen (hoempf, het was ondertussen pikkedonker) en overal hingen waarschuwingsborden ‘stenen op kop’, ‘verboden toegang’, ‘werken’, ‘blijf weg’.
Dus hobbelden wij die weg af. Vloekend, pikkelend en stekeblind. Minstens een half uur.

En weetjewat?
Saaaaaaai! Wat zeg ik? Boooooring!
Dat verhard zandpad kwam gewoon aan de parking uit.
Daar gaat mijn sterk einde.
Mijn gekruid leven kromp terug naar smaakloos  gewoon met wat peper en zout.
Een zeer opgelucht vat vol… zand tussen tenen.

Advertenties

35 Reacties to “Hoe zappelmoose ge-zwin-d hun leven upspiceden”

  1. Christel Says:

    Spicen-up-your life in ’t Zwin was voor mij eens klimmen en u dan vasthouden aan een soort van stevige gras om dan vervolgens uw ander hand te plaatsen, recht in een meeuwen-kaka-do.

    Spicy geurtje 🙂

  2. bentenge Says:

    Spicen up your life is een fantastische leuze !
    Maar niet altijd de goede keuze ?

  3. HansDeZwans Says:

    Is het niet mogelijk om in het vervolg in je eerste regel de volgende tekst op te nemen: opgepast, saai einde. Dan weten wij of we verder moeten lezen of niet? 🙂

  4. Duvel Says:

    “Ondertussen stond er op mijn voorhoofd : lichtjes in paniek.” Welke lichtjes ?
    Ik vind ik het einde helemaal niet saai. Je moet het maar doen , dat laatste stuk met een vuile sok in je mond.

  5. Suske Says:

    mooi verslagje van zo’n wandeling door het zwin.
    Dit is niet echt aan mij besteed maar wie ben ik ?
    Spicen-up-my-life doe ik wel op een andere manier.

  6. chelone Says:

    Ik snap die menselijke aversie tegen dat zand tussen de tenen nooit. ’t Is toch maar za…and!

  7. bart Says:

    Dapper. Je zou de eerste niet zijn die verdrinkt in de zwingeul. De stroming kan daar behoorlijk venijnig zijn.

  8. Margogogo Says:

    ’t Is daar anders wel wree schoon.

  9. zeezicht Says:

    Zand tussen mijn tenen, daar hou ik ook niet van!

  10. Christel Says:

    Moet er niets van weten van zand in een gesloten schoen.. In Planckendael nog meegemaakt een paar weken terug.. Grote griezels…. en die meeuwen kaka-dokes.. jeezes, ik kan me die geur nog herinneren. Maar dat is wat to much information zeker?

  11. stefdenflater Says:

    Ja, als je de weg daar niet kent kom je dat soort verrassingen tegen. Gelukkig was de verrassing dat de parking dichtbij was en niet omgekeerd. Dan zou je pas gevloekt hebben. Btw. het Zwin zo maar binnen gaan, is eigenlijk verboden. Nog een geluk dat er geen flikken in de buurt waren.

  12. Storm Says:

    Dat zand daar van tussen uw tenen in Knokke Le Zoute? Was dat van Scapa Sports, Delvaux of Nathan?

  13. ysabje Says:

    allée met u kunt ge dus nog geeneens een wandelingske doen. flauw zene.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s