Djeezes, een stokske. Wat ben ik blij! Mijn prachtig wijflijf.

   Een cadeautje van Mme Arabelle : een ingepakt stokje.
Of ik iets over een body en mij kan schrijven.
Dat kan heel kort : mijn torso staat niet met een body.

Maar omdat ik zelden nee durf zeggen zal ik ook aan dit engagement voldoen, hetzij gerecupereerd uit die vermaarde wijvenweek in maart 2008 : mijn prachtige wijflijf.

Mijn zachtgegolfd lichaam, beste mensen, heeft mij en anderen al veel plezier bezorgd. Het is een bron van pret, vermaak en vrolijkheid. Om het allemaal wat overzichtelijk te laten overkomen, verdeel ik mijzelf in drie stukken :

De kop.
Al ben ik de puberteit al enkele decennia voorbij, zo heel af en toe blijft de natuur mij goed gezind en voel ik ergens onder mijn teer vel het begin van iets leuks groeien. Urenlang kan ik hem liefkozen en strelen tot hij zijn gele toppunt bereikt heeft, die vette, rijpe puist. Als het dan zover is, houden hij en ik het volgende ritueeltje :
– vreugdedansje gepaard met improvisatiezang waarin de woorden ‘pietsen’, ‘puist’, ‘pletshhh’ dominant aanwezig zijn.
– het richten van volgspot om het proces optisch optimaal te kunnen volgen.
– het opwarmen van de vingers met een vingerversje :
‘Naar bed, naar bed,’ zei Duimelot.
‘Zijt gij zot?’, vroeg Likkepot.
‘Eerst nog knijpen,’ zei Lange Jaap.
‘In zapnimfs neus,’ zei Ringeling
‘Tot het pletsht,’ zei ‘t Kleine Ding.
– de aftasting door middel van een precieze vingerzetting, het verhogen van de druk, observatie van een bijna barstende boebel en ‘plop’ een messenpuntje smurrie zien vliegen tot de spiegel het stopt.
– “Auwauwauw” roepen, glimlachen en triomfantelijk kijken.

De romp.
Na een optreden van Monza, stond Stijn Meuris nog gezellig twee meter achter ons aan de toog een drankje te nuttigen.
Iemand : “Moet je geen handtekening gaan vragen? Op je buik ofzo?”
Ik : “Jaahaaa! Hoor je me al afkomen? Stijn Stijn, mag ik je kribbel? Op mijn buik? Gemakkelijk, de lijntjes staan er al… verticaal.”
Vier zwangerschappen voltooid, wat zou ik voor slechts over die romp te lullen hebben?

De onderkant.
Waarlijk, ik heb mooie voeten. Geen tenen die zich individueel uit de neerwaartse rij hebben gegroeid, geen tip die krommend een andere beklimt, geen likdoorns, vreemde kleurschakeringen of wratten.
Dat ze zowel in de breedte als in de lengte kunnen concurreren met die van een dokwerker van twee meter hoog, doet niets aan hun schoonheid af.
De keuze van mijn avatar viel dus op een bovenaanzicht van mijn voeten. Daarvoor werd een fototoestel opgetrommeld en zijn eigenaar. Moose drukte tientallen prentjes van mijn onderstel af. Het ene al wat experimenteler dan het ander.
– “Jamaar… wat is dat toch op al die foto’s? Zat er iets op je lens? Overal is dat beeld vertroebeld op mijn tenen.”
– “Lief lief, dat is gewoon het toefke haar dat erop staat…”

Waarlijk, ik kan ook heel schoon kalligrafieën… zie mijn gravatar.

Advertentie

15 Reacties to “Djeezes, een stokske. Wat ben ik blij! Mijn prachtig wijflijf.”

  1. muggenbeet Says:

    “stokjes”??? bestaan die nog? 🙂
    Ik was eigenlijk blij dat ik ze al jaren niet meer tegenkwam. Toch veel plezier ermee.

  2. ariadnesdraad Says:

    hihi, heb hetzelfde kadooke gekregen… heb ook aan het engagement voldaan!

  3. micheleeuw Says:

    Ik zal wachten tot ik me wat beter in mijn vel voel, dus kan het nog een hele tijd duren. 🙂

  4. effe van mijn stokske | bentenge Says:

    […] ben ik even gaan spieken bij margogo, nimf en ariadne, en het moet gezegd… flair en nadenken over “my body en me” is iets […]

  5. Menck Says:

    Op dat puistenpulken zat ik, zo merk ik thans, toch niet te wachten. ‘k Heb er vroeger net iets teveel uitgeknepen, vrees ik.

  6. Margogogo Says:

    Hehe, ik ben het mijne ook gaan pikken bij de postjes uit de wijvenweek. Toch wel makkelijk als ge al wat jaartjes blogt, op den duur heb je het al overal over gehad.

    • zapnimf Says:

      Zoisdat. ’t Was jij die me op het idee bracht.
      Na drie jaar en half is alleman dat immers toch allemaal vergeten of zijn het nieuwe lezers. Misschien moesten we gewoon alles opnieuw bloggen van bij het begin, dat is toch ook weeral 2006, toen bestond er nog geen Ipad (niet dat ik er nu eentje hebt, maar soit).

  7. elke Says:

    allé gij, het was mij nog niet opgevallen dat ge diene gravatar zelf geschreven had. ’t Is een schoontje. Maar ik wist natuurlijk al dat je het kon want IK KEN U! 🙂

  8. veerle Says:

    Die wijvenweek, wat lijkt die al lang geleden…


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: