Poëzie is het troosteten van de dichtgesnoerde keel

Nog niet eens zolang geleden, kocht en las ik veel poëzie.
Dat was in de tijd toen ik als alleenstaande het leven versloeg.
Als er dan een manspersoon je alledaagse gewoonten overhoop haalt en het deelnemersveld uitbreidt en infiltreert, dan is er ineens geen behoefte meer aan lyriek omdat je hem zelf ter plekke beleeft.

De afgelopen week was een beetje hevig en ik wil mijn uitverkoren bard -Toon Tellegen- nog eens in het weblogje uitsmeren ter illustratie van van van… alles!

Uit : Alleen liefde

Nog één stap… zegt de een.
Nog duizend stappen… zegt de ander.
… tussen jou en mij, zegt de een.
… tussen mij en jou, zegt de ander.

De een neemt duizend stappen
en de ander zegt:
nu zijn het er nóg meer, nog tienduizend stappen!

De ander neemt één stap
en de een zegt:
een halve stap was al voldoende,
nu zie ik het.

Advertenties

Een held met ballen aan zijn lijf

Omdat het niet altijd van dat medisch gepampel moet zijn.
Omdat spidermanpakjes maar tot maat 158 gemaakt worden.
Omdat het gelukkig niet mijne pa is.
Tataaa… een held met kloten aan zijn lijf.

Ook een beetje omdat ik vandaag graag vrolijk 43 word.

Zwiep zwiep, kliefde ik mijn eerste maaltijd doormidden

Na vier dagen onvrijwillige geheelonthouding, doch zonder honger maar met een adem waarmee ik een varaan kon vellen door er met enige luchtverplaatsing ‘Aaaaghhhh’ tegen te blaffen, kreeg ik eindelijk mijn eerste maaltijd geserveerd : een lekje Fristie en een bodempje appelsap met zwarte koffie.

Dank je wel, lief keukenpersoneel om er een mes bij te geven.
Oeoeoeoe, wat heb ik mijn Fristie in kleine partikels gesneden, mijn appelsap doorkliefd. Zwiep zwiep.

Dit werd mijn middageten: wortelmix, aardappelpuree, soep en pudding. En nog steeds geen diëtiste in velden of wegen te bekennen. Gemakshalve veronderstelde ik dat dit mijn toekomstige porties zouden worden. Zeer erg fout gedacht. Ik at -behalve van de soep, die ging er helemaal in- van alles een kleine helft en wist meteen hoe maagoverlast voelde. Help, straks scheurde mijn nieuwbakken maagje!

“Achjaaaa, je moet het wel zelf voelen dus, wanneer je moet stoppen met schransen”, was het advies van de vermagerteef.

Verder schreef ze me één vitaminepil per dag voor, twee tot drie weken gemixt eten en beschuitachtigiets ipv brood en dus de raad van op tijd te stoppen met eten. Wat me tot hiertoe goed gelukt is. (Lees : -14 kg)
Uw zapnimf overleeft sindsdien op twee broodmaaltijden, één keer warm eten en drie tussendoortjes bestaande uit fruit, soep en melkprodukt.

PJ, Huysentruyt, Meus… en ik, de arme kneus

Het vrouwtje in het bed naast mij zag eruit als een overjaarse PJ Harvey. Eentje met tattoos op armpjes als trommelstokjes en de hebbelijke gewoonte van overal Dag Allemaals en Story’s te laten slingeren. Twee keer naar de wc en ik was weer helemaal bij in het roddelcircuit.

PJ was minder fortuinlijk op de afdeling gesukkeld. Dat weet ik, want dokters zijn zo begaan met de privacy van hun patiënten dat ze eerst met een ruk het gordijn tussen ons sleuren om met daarna met overmaat van decibels denigrerend op arme PJ in te beuken :
“Mevrouw, gij denkt toch niet dat gij vandaag naar huis moogt? (Dat was precies wat ze net met een nauwelijks hoorbaar stemmetje hardop haar gedacht had gepiept. Ook al omdat iemand, behorende tot de medische staf, haar dat had ingefluisterd.)
Uw bloedwaarden zijn niet in orde, je staat op de lijst voor nieuwe nieren, je hebt geen lever meer (zegt moose, ik heb dat niet gehoord, ik vraag mij af of dat kan.) En dan wilt gij naar huis? Laat me niet lachen.” (Niemand die dat voor te lachen vond, ik kan het u verzekeren)

PJ werd kwaad van onmacht en ik stilletjes samen met haar. Dat komt als een batterij ego’s binnengewerveld, om in drie seconden alle hoop in te slaan. Slaan ook, zonder acht, op hoe de patiënt zich voelt. Ze waren met vijf. Zoals altijd gehaast. En oppermachtig. En degoutant.
Vooral ook als je weet dat PJ de dag nadien, zonder noemenswaardige bijkomende onderzoeken -bloedwaarden waren nog altijd flut, de blaassonde ging mee naar huis en ze woog op de gram 40,400 kg- wel ontslagen werd. Spijtig voor haar moest ze op deze feestdag (11/11) nog een apotheker van wacht zoeken om haar te voorzien van blaassondes.

Dezelfde dikdoende heelkundige roedel stormde de laatste dag van mijn verblijf niet eens per ongeluk mijn kamer binnen.
“Hoe gaat het met u?” reutelde de opperhersteller der menselijk ras zonder iemand voor te stellen.
“Met mij gaat het uitstekend en wie ben u? U bent niet mijn diëtist (waarop ik zat te wachten), u bent niet mijn dokter, u bent niet de assistente van mijn dokter, wie bent u dan wel? Diegene die voor vandaag op de rekening komt te staan?” (ok, dat laatste was niet luidop.)
Zou dat de bedoeling zijn om achteloze ziekerdjes zo te intimideren?

Maar terug naar PJ.
Van slechte wil kan ik haar echt niet betichten, ze hielp me in mijn operatiekleedje toen ik er kop noch staart aan kreeg, ze wees op praktische zaken en ik kon haar dingen vragen. Kortom, ze was een ancien. Bleek dat ze reeds een maand gebruik maakte van residentie C425 te Wilrijk. Daarvoor ergens nog eens twee weken. Een logische gevolgtrekking daarvan was dat zij het bevel voerde over de afstandsbediening en over de radio. Op zich is dat geen probleem, ik ben niet hebberig als het op gedeelde media aankomt. Dat de radio al schetterde om half 8 ’s morgens, toen ik me nog bol en grootmagig installeerde, was hooguit een weinig irritant voor een rustliefhebber als ik.
Echter, een half etmaal later, wanneer ik volkomen groggy, van de wereld nog slechts flarden opnemend de kamer terug binnenreed, kon ik de tv op doven- en gehoorgestoordenstand niet eens matig appreciëren. PJ en haar bezoek waren zich van geen kwaad bewust. Moose vroeg of de tv wat stiller mocht, maar even later had er toch weer iemand +++++ geduwd.

De volgende morgen hervond PJ haar vreugde. Ze mocht huiswaarts keren. Dat uitte ze met een streepje muziek op volle kracht. En ten slotte wilde ze nog ons afscheid nog kracht bijzetten met een sterk staaltje van ironie. De meis mat een pink breed, haar buur lag daar voor de komende vier dagen zonder een kruimel eten en hoe vierde PJ ons laatste half uur samen?

Eerst ‘verblijdde’ ze me televisisch met een lekkerbekkende Jeroen Meus in Dagelijke kost.

En alsof dat niet genoeg was, schakelde ze na Jeroen rad over naar Piet -wat hebben we geleerd vandaag- Huysentruyt.

Dank je wel, PJ, succes nog met de ingewanden en bol het nu rap af!

Hoe je eensklaps een lieve moeder wordt… en terug

De dag voordien was mijn aanspreektitel net iets van een lager allooi, maar het feit dat er in mij gesneden is, verandert de hele zaak.
Zie hoe de oudste bovenaan de toon zet, de andere meisjes haar in woordkeuze volgen en dan op het laatst een pragmatische zoon uitlegt waarom hij mij niet in vele regels mist.

Deze brief lag op het nachtkastje als ik tegen 23.00u (10/11) helder genoeg was om hem te ontdekken en te lezen. Lief en lachen. Lachen en lief.

Niet panikeren, ondertussen zijn ze weer helemaal hun puberige zelve. Alle vier.

Zuig hier een puntje aan, verenigde naaitotebellen der bloggenland, andere kak als een rokske

Mijn maagfileerdertje is niet alleen een begaafd chirurg, maar houdt zich daarnaast ook nog bezig met schetsen op kladblaadjes, de ambachtsman! De kunstenaar! Voor zijn leergierige patiënte, ja ikke, droedelde hij een naaipatroon als het ware, dat hij enkele weken later driedimensionaal nog eens overdeed op een levend model, weeral ikke. Ik ben een durvertje.

Ik probeer hem zo helder mogelijk te benaderen :

– Bovenaan wordt een miniatuurspijsverteringshokje geniet met het nietjesmachien.

– In een van mijn acht gaten (volgens mij was dat een groepsgebeuren – wilt gij nu eens? Ahja, welk gat? Ge zit met uwen arm in de weg, schuif eens op, jong. Doe niet zo moeilijk, ik maak gewoon nog een sneetje bij. Voila. François? Ook eens zien? Potert nog eens wat met die darm, hij zit in de weg. Toeme, mijn twee handen zijn al bezet, roept Tilleke er eens bij, dat ze daar nog eens een hol maakt…) in de buik zoekt men de dunne darm en trekt die, zwiep, tot aan het nieuw maagje en -vraagtnihoe- maakt dat er waterdicht aan vast. En nu gij!

– Hetgeen onderaan het vroegere orgaan voor de maaltijdverwerking nu hangt te bungelen, maken ze vervolgens vast aan de dunne darm, maar dan wat lager als oorspronkelijk, zodat de spijsverteringssappen -ik gok op gal en misschien nog wel wat- (we kunnen niet altijd even geconcentreerd opletten) er op die plaats bij kunnen. Dat is dus een latere vertering dan in uw normale organengallerij en dat maakt dat ik misselijk word, als ik een overdosis suiker tot mij neem. Zogezegd. Tot op heden heb ik dat nog niet aangedurfd. (ik ben een schijtluis, helemaal geen durver).

– En dan nu waar de entourage mij dagenlang heeft mee uitgelachen, omdat ik nabauwde wat de professor mij in alle ernst heeft verklapt : dat pijltje naast schattig fris… euh… groen… hm… kersvers maagje herbergt een hormonenzone die in mijn geval om de haverklap schreeuwt : ‘Geef me chocolade! Hier met die chocolat of ik doe je wat!’ dat dat gevoelige plekje uitgeschakeld wordt. Nah! Lach maar. Ja. Toe. Doe maar.
Weet dat ik sinds twee weken nu nog geen hunker naar zoetigheden heb gevoeld.

Wie laatst lacht… mag niet te hard lachen, want mijn uiterlijke wonden hebben de neiging om open te ploppen, maar dat is weer voer voor een volgende keer.

 

( gastric bypass / maagverkleining 14)

Moose mailt, zap zwaait met fototoestel tot het licht uit gaat.

10 november 2011 zal de annalen (de mijne dan toch) ingaan als zappie in ziekenhuis.
Zoals altijd kan zij de aerodynamische mail die moose rond stuurde met luizige foto’s verknallen. Maar laat u dat niet tegenhouden om mijn leefwereld binnen te vallen. Af en toe vul ik in cursief aan. We zouden niet willen dat u iets mist.

5u30: wekker loopt af

6u10: vertrek naar kliniek
6u20: terug thuis omdat de verzekeringspapieren nog op de diepvriezer lagen
6u30: iedereen trekt toch een autosnelweg onderweg naar een nieuw leven?

6u50: aankomst kliniek

6u55: inschrijven kliniek
7u00: terug naar auto omdat verzekeringspapieren nog in auto liggen + inschrijven kliniek bis

7u25: aankomst kamer (eenpersoonskamers waren op, kamer wordt gedeeld met soortement PJ Harvey van 55 zonder lever).

7u30: verpleegster komt nog wat bloed aftappen
7u35: verpleegster maant ons aan voort te maken met
– nog eens wassen, maar nu met isobetadine
– aantrekken van intergalactisch onhippe kousen
– aantrekken van kleedje waarvan de achterste helft ontbreekt (hier bestaat ook een foto van, maar om die te zien moet je me met de dood bedreigen)
– nog een aantal papieren invullen
7u37: verpleegster komt ons helpen om het wat sneller vooruit te laten gaan, operatie kan ieder moment beginnen
8u00: er gebeurt nog steeds geen fluit

9u00: er gebeurt nog steeds geen fluit

10u00: er gebeurt nog steeds geen fluit

11u00: er gebeurt nog steeds geen fluit
12u00: verpleegster komt melden dat de transportdienst ieder moment kan komen. Transportdienst? Zo dik is die nu toch ook niet?
12u05: transportdienstverpleegster komt langs en rolt het bed naar de OK.
12u10: zap is haar eigenste zelf en zemelt over
– waarom hebben ze die kousen nu niet in het zwart, hebben jullie geen andere leverancier?
– hoeveel dikke mensen hebben ze hier niet om te opereren en waarom zijn die kleedjes dan niet in XL? Hoezo één maat? Een maat voor niks!
– oe, als ik zo vervoerd word in dat bed, dan hebben jullie nogal een lelijk plafond zeg.
12u15: zap krijgt een muilpeer van de verpleegster en wordt de OK binnengereden
12u15 – 16u00: data ontbreekt

(Ik -zap- word in een wachtbox geparkeerd en zie over mij een zwarte mens snurken. Een leermeisje komt het infuus steken. Dat doet pijn en ik hou er twee dagen tintelende vingers van over, maar de toekijkende anesthesiste prijst haar voor haar bekwaamheid en ik doe er het zwijgen toe. Chirurg komt zijn kop laten zien en ik wijs nog eens naar mijn maag : geen armen afzetten aub. Een roedel assistenten komt mij halen en het is gezellig keuvelen over darmen en verdovingen. Ik voel mij een klein beetje Jezus, zo met mijn armen gespreid in twee gootjes. We praten dus over darmen, armen en verdovingen. Dan gaat het licht uit.)

16u00: operatie is gedaan, zap bekomt in de wakkerwordt kamer

(Schimmen manen me aan van te blijven ademen. Vervolgens gaan ze aan mijn voeteneind elkaar aanstoten met de ellebogen en blaten : die ziet zo rood? Kom eens kijken. Zou die ergens allergisch voor zijn? Ja, voor kwezels. Ik moet overgeven. Amaai, rap dat ze daar zijn met een vloeistof die het infuus ingaat. De twee (normale, weetjenog) samentrekkingen die ik nog wel ervaar, verscheuren mij. Letterlijk. Ik ga van mijn leven nooit meer braken! Ondertussen zwijmel ik nog talloze keren in slaap.)

18u45: zap wordt dan pas in haar eigen kamer gereden, ze wordt moeilijk wakker. Maar dat is anders ook zo.

19u45: Stilletjesaan begint ze consistente dingen te zeggen.
20u15: Bezoekuur is gedaan, ik vraag haar of ik morgen nog iets moet meebrengen. Ze antwoordt: een grote met mayonaise.

( gastric bypass / maagverkleining 13)