the point of no return is aangebroken en telt slechts drie gaten (2)

   Beu dus.

Andere toppers, naast de stoel die aan je gat blijft plakken bij het rechtstaan, om je dag te vergallen :
– De kleren in de grote-maten-winkel zijn te klein. (Hoempf? Contradictio!) Shoppen is hel.
– Zweten. Een ambacht die ik recentelijk ontdekt heb. Al wil ik ter verdediging nog kwijt dat mijn oksels niet zo erg stinken dan die van de directeur. (Ik zit ernaast bij personeelsvergaderingen.) Op school noemen ze mij : de hete vraa. Of : de rooie kop. Vooral bij het binnenfietsen van de schoolpoort.
– Bij het likken van ijsjes, smikkelen van frieten, knabbelen van wafels in het openbaar spreken vreemde ogen mij toe. Ze zeggen : “Maar meiske toch, toon toch eens wat zelfbeheersing! Blijfteraf bijgod.”

Hoe een steeds sluimerend schuldgevoel je als een sombere schaduw kan achtervolgen. (Allez, laat ons niet overdrijven, gezien de reeds verschenen blogposts zonder scrupules over dit onderwerp van mijn hand, maar misschien biedt deze legendarische zin herkenning en troost aan toekomstige en huidige overgewichters, dijkt hij het aantal zelfdodingen in en verdien ik een plaats in… euh, laat ons het snel over wat anders hebben).

In het verleden liet ik mij tot voorbij BMI 30 glijden om dan vol berouw de pondjes in te perken door het mondslot om te draaien. Dat lukte en weer niet en weer wel en weer niet. Een beetje statisticus zou er een curve als een heuvellandschapje van kunnen tekenen.

Hou uw medelijden op zak, want dit verschijnsel ken ik al mijn hele geheugenvatbare leven. Die jaarlijkse dikkerd op de klasfoto was ik. Dat klinkt zieliger dan het is, want naast zwaarlijvig, was ik ook keipopulair. Maar dan ook kei hè? Behalve dan als het klasambras was, dan moest ik leiding bieden tegen de troep van Nancy en Christa en hun volgelingen. Het leverde ons alle drie enkele littekens op en veel herinneringen als we mekaar om de 10 jaar nog eens tegenkomen op een jaarmarkt ofzo.

Maar ik wijk af. Na 40 jaar constatatie dat kilo’s kwijtgeraken mij nog wel gegeven is, maar dat ik hopeloos ben in het compartement ‘ze eraf houden’ , brak mijn weerstand tijdens de armzalige pogingen om het afgelopen jaar nog eens enkele maatjes te slinken. Integendeel, in plaats van een succesmoment te noteren, zonk ik dieper en dieper en vooral zwaarder en zwaarder in ontkenning en slemppartijde ik me tot ongekende hoogten (op de weegschaal dan toch). De BMI 30 grens was ik in den duik al lang ergens gepasseerd.
In januari ben ik gestopt met roken, maar daar kan ik bezwaarlijk die dertig kilo extra sindsdien op steken. Laat ons het houden over karakterloosheid, dieetmoeheid, midlifeleeftijd bereikt.

De eerste helft van je leven, kunnen je knieën die ongemakken nog wel dragen, kan je de cholesterol nog met rode wijn bestrijden en heb je nog genoeg spieren om je buik in te trekken. Ondertussen maakte die houding plaats voor ongerustheid : fierljeppen over beken zat er niet meer in, na het lezen van 10 Wallanders dacht ik geregeld dat ik ook suikerziekte had (veel plassen, tintelende handen, maar van dat symptoom onverklaarbaar vermageren had ik nul komma nul last) en zo’n afgezet been als gevolg van diabetes zag ik ook steeds minder en minder zitten.

Het moest natuurlijk lukken dat in mijn omgeving verschillende mensen het afgelopen jaar kampten met hetzelfde monster dat obesitas heet en die lieten er wel wat aan doen. Er kwam een doktoor met het nietjesmachien langs en die verkleinde de maag en hechtte de darm aan het nieuwe spijsverteringsorgaan. Uw zapnimf volgde dat met zeer veel belangstelling, maar aan haar lijf zouden ze nooit snijden, o nee! Want dat is wat zij al tien jaar lang van de daken schreeuwde.

En toen kwam half juni dat zinnetje dat moose achteloos uitsprak : “Wat ben je eigenlijk van plan? Zoveel bij te komen tot je ook in aanmerking komt voor een operatie?”

Hier is het punt waar u op kousenvoeten aanvoelt waar deze post naartoe slingert.

PUNT

“Que?” dacht ik en heel de zwik verzet gleed onbewust af in de kieren van het verleden.
Ik sprak met moeders op school, met collega’s wiens zus of moeder mij voorgegaan waren, met de desbetreffende vrienden, ik las opnieuw bloglogs die daarover gingen…
Overal klonk hetzelfde : “Ik wou dat ik het al 10 jaar eerder had gedaan.” (zelfs diegene die complicaties had gehad.)

Terwijl u dit leest, ligt uw zapnimf met drie gaten in haar buik en een vandaag heraangelegde pens te creperen van de pijn. (Of niet want ik typ dit namelijk wel op voorhand hè.)
(En als u het niet leest, is moose mijn wachtwoord vergeten.)

Met al uw medeleven kan u weg in het reactieluik.

(Gastric bypass / maagverkleining 1)

 

Advertenties

21 Reacties to “the point of no return is aangebroken en telt slechts drie gaten (2)”

  1. Gudrun Says:

    Zappie toch! Enfin, het is er dus toch van gekomen! Dan wil ik je binnenkort fier met die linnen broeken van me zien pronken, en ze daarna zien doorgeven aan iemand anders die ze dan wel nog kan gebruiken…

    Rust maar goed uit!

  2. Marleen Says:

    Dacht ik het niet! Al van je vorige post dacht ik dat het hiermee zou gaan eindigen en ik heb weer gelijk, zoals altijd! ;)) Proficiat met je beslissing en veel succes met de genezing. Dat gaat allemaal meevallen en ik kan het weten, want mijn drie gaatjes zijn al anderhalf jaar dichtgegroeid. Een heel ander leven lacht u toe, zapnimpf!

  3. Christel Says:

    Ik wens je een vlug herstel toe en dan krijgen we toch wel eens een voor- en na foto te zien. Don’t we? 🙂

  4. Storm Says:

    Een goed herstel gewenst! Ben wel benieuwd!

  5. ariadnesdraad Says:

    Proficiat met je beslissing! Sterkte en succes voor en na!

  6. Bentenge Says:

    Een beetje statisticus wenst je een vlakke curve en een spoedig herstel !

  7. Leen* Says:

    Oei, dan kunt ge geen spaghetti nimmer eten! Veel genezings- en afvalsucces toegewenst!
    Binnenkort nog eens een foto en anders kom ik wel langs met een fruitmand!

  8. Veerle Says:

    Drie gaten maar? Bij mij waren dat er vijf! En zoals ik al schreef, rustig herstellen en niets forceren.

    (en ja, je verhaal kon het mijne geweest zijn, behalve van dat populair zijn en van dat er toch in slagen om af en toe veel af te vallen, maar wel inclusief de te kleine designstoelen in de wachtkamer van de tandarts, waar ik nu probleemloos inkan)

  9. Marjelle Says:

    Ik wens je veel beterschap en hopelijk een snel herstel!

  10. ili Says:

    na de uren bijlees plezier (slapende voeten en ijshanden) die je me net bezorgt hebt … kan ik onmogelijk anders dan een potje nemen, goe uitspoelen en afdrogen. Vullen met veel beterschap, wat meevoelerij.. en ‘rustig aandoen’ advies !!

  11. Margogogo Says:

    Op de vooravond van je operatie hingen we nog aan de foon, ik heb je dus al veel succes gewenst, ik ga dat van hieruit niet meer doen want je kan het toch niet lezen wegens de reeds uitgevoerde binnenkantse pimpbeurt. U ligt toch niet netjes ingepakt te creperen van de pijn, mag ik hopen.
    Heel dapper van je dat je voor je gezondheid kiest. Als het niet op karakter gaat, dan maar op de operatietafel, en dat er verdomme geen levende ziel het zich riskeert daar tegen te zijn.
    Ik wilde net zeggen: ‘hou vol’… efkes toch corrigeren en zeggen: ‘hou leeg’.
    @ Moose: swanjeer uwe gezapige nimfigheid, ze verdient het!

  12. micheleeuw Says:

    Groot gelijk dat je het laat doen wanneer het anders niet gaat. These are the times ! Moet kunnen. Veel beterschap !

  13. Tosca Says:

    Mijn collega (een vrouw met 5 kinderen) heeft dit ook laten doen op nog zeer jonge leeftijd (30). Sindsdien kan ze wel niet zoveel meer eten en soms is ze misselijk na bepaalde maaltijdcombinaties. Ze drinkt liters cola zero of cola light. Belangrijk bij een maagverkleining is – denk ik – voldoende te drinken. Ook voor voldoende afwisseling in je voeding te zorgen. Laat jezelf maar eens goed soigneren. En natuurlijk, een spoedig herstel!

  14. zeezicht Says:

    Natuurlijk zal het goed gaan met je!
    en leuk wanneer je je eigen zo ziet wegsmelten.
    het is moedig om hieraan te beginnen en ik wens je snelle beterschap!

  15. Menck Says:

    Proficiat met je beslissing, Zappie! Dat wordt een ommekeer van jewelste. Ik duim ‘volle bak’ voor het goede verloop.
    P.S.: Leuk gevolg: volop nieuwe kledij aanschaffen binnenkort. 😉


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s