Moose mailt, zap zwaait met fototoestel tot het licht uit gaat.

10 november 2011 zal de annalen (de mijne dan toch) ingaan als zappie in ziekenhuis.
Zoals altijd kan zij de aerodynamische mail die moose rond stuurde met luizige foto’s verknallen. Maar laat u dat niet tegenhouden om mijn leefwereld binnen te vallen. Af en toe vul ik in cursief aan. We zouden niet willen dat u iets mist.

5u30: wekker loopt af

6u10: vertrek naar kliniek
6u20: terug thuis omdat de verzekeringspapieren nog op de diepvriezer lagen
6u30: iedereen trekt toch een autosnelweg onderweg naar een nieuw leven?

6u50: aankomst kliniek

6u55: inschrijven kliniek
7u00: terug naar auto omdat verzekeringspapieren nog in auto liggen + inschrijven kliniek bis

7u25: aankomst kamer (eenpersoonskamers waren op, kamer wordt gedeeld met soortement PJ Harvey van 55 zonder lever).

7u30: verpleegster komt nog wat bloed aftappen
7u35: verpleegster maant ons aan voort te maken met
– nog eens wassen, maar nu met isobetadine
– aantrekken van intergalactisch onhippe kousen
– aantrekken van kleedje waarvan de achterste helft ontbreekt (hier bestaat ook een foto van, maar om die te zien moet je me met de dood bedreigen)
– nog een aantal papieren invullen
7u37: verpleegster komt ons helpen om het wat sneller vooruit te laten gaan, operatie kan ieder moment beginnen
8u00: er gebeurt nog steeds geen fluit

9u00: er gebeurt nog steeds geen fluit

10u00: er gebeurt nog steeds geen fluit

11u00: er gebeurt nog steeds geen fluit
12u00: verpleegster komt melden dat de transportdienst ieder moment kan komen. Transportdienst? Zo dik is die nu toch ook niet?
12u05: transportdienstverpleegster komt langs en rolt het bed naar de OK.
12u10: zap is haar eigenste zelf en zemelt over
– waarom hebben ze die kousen nu niet in het zwart, hebben jullie geen andere leverancier?
– hoeveel dikke mensen hebben ze hier niet om te opereren en waarom zijn die kleedjes dan niet in XL? Hoezo één maat? Een maat voor niks!
– oe, als ik zo vervoerd word in dat bed, dan hebben jullie nogal een lelijk plafond zeg.
12u15: zap krijgt een muilpeer van de verpleegster en wordt de OK binnengereden
12u15 – 16u00: data ontbreekt

(Ik -zap- word in een wachtbox geparkeerd en zie over mij een zwarte mens snurken. Een leermeisje komt het infuus steken. Dat doet pijn en ik hou er twee dagen tintelende vingers van over, maar de toekijkende anesthesiste prijst haar voor haar bekwaamheid en ik doe er het zwijgen toe. Chirurg komt zijn kop laten zien en ik wijs nog eens naar mijn maag : geen armen afzetten aub. Een roedel assistenten komt mij halen en het is gezellig keuvelen over darmen en verdovingen. Ik voel mij een klein beetje Jezus, zo met mijn armen gespreid in twee gootjes. We praten dus over darmen, armen en verdovingen. Dan gaat het licht uit.)

16u00: operatie is gedaan, zap bekomt in de wakkerwordt kamer

(Schimmen manen me aan van te blijven ademen. Vervolgens gaan ze aan mijn voeteneind elkaar aanstoten met de ellebogen en blaten : die ziet zo rood? Kom eens kijken. Zou die ergens allergisch voor zijn? Ja, voor kwezels. Ik moet overgeven. Amaai, rap dat ze daar zijn met een vloeistof die het infuus ingaat. De twee (normale, weetjenog) samentrekkingen die ik nog wel ervaar, verscheuren mij. Letterlijk. Ik ga van mijn leven nooit meer braken! Ondertussen zwijmel ik nog talloze keren in slaap.)

18u45: zap wordt dan pas in haar eigen kamer gereden, ze wordt moeilijk wakker. Maar dat is anders ook zo.

19u45: Stilletjesaan begint ze consistente dingen te zeggen.
20u15: Bezoekuur is gedaan, ik vraag haar of ik morgen nog iets moet meebrengen. Ze antwoordt: een grote met mayonaise.

( gastric bypass / maagverkleining 13)

Advertenties

30 Reacties to “Moose mailt, zap zwaait met fototoestel tot het licht uit gaat.”

  1. HertogJan Says:

    U begon consistente dingen te zeggen ?
    Hopelijk voor uw blog is dat euvel niet van blijvende aard.
    😉

  2. Christel Says:

    Trekt de Moose nu toch eens met een volledig hoofd! 🙂

    Maar uw wekker-bijschrift klopt dan nog niet hé.. zelfs als em 10 minuten voor stond! Tssss…

    Maar uw poezelige voetjes maken veel goed. 🙂

  3. Marleen Says:

    Dat zal nog effe duren, hoor, voor je ne grote met mayonaise op krijgt. Ik denk zelfs nooit meer! Maar dat vind je vast niet erg.
    PS Ik heb die kousen niet moeten dragen! Sliepuit!

  4. Lalena Says:

    Die boeken heb je dan toch gelukkig niet op de diepvriezer laten liggen, zo ongeveer het enige dat je nog mocht ‘verslinden’. Het wachten is anders wel subliem in beeld gebracht : )

  5. ariadnesdraad Says:

    Als bloggen hobbymisvorming is, dan is ’t in elk geval een leuke misvorming….

  6. Margogogo Says:

    Ach Zap, je hebt dit allemaal ondergaan enkel om erover te kunnen bloggen. Denkt ge nu echt dat de mensen dat allemaal geloven?

  7. Marjelle Says:

    Wat een gedoe, gesjouw en getrek met een mens, moeten voortmaken en vervolgens weer eindeloos wachten… 😦 Ik zie het voor me, want beeldend beschreven!

  8. zeezicht Says:

    Zap kreeg een muilpeer van de verpleegster en ging KO naar de Ok… hihihi…

  9. Menck Says:

    Dat Zap effectief met het fototoestel zwaaide, is er duidelijk aan te zien op sommige foto’s. *insert grijns*
    Of uw wekker loopt 24 minuten voor of u drukt met graagte op de snooze-knop. Ik gok op het laatste. Correctie: ik ben het wel zeker.

  10. Mevrouw Meisje Says:

    Wat een verslag, dat jij daaraan gedacht hebt, zo volop in die stress en al !! Maar wel leutig en spannend voor de bloglezers, dat is hier plezanter dan Home&Away en Neighbours samen !! :-))

  11. zapnimf Says:

    En ik die dacht dat Home & Away en Neighbours sinds 1989 niet meer leutig waren…

    Stress? Waar?
    Bij Margo gelezen : Je zorgen maken, is de verkeerde kant op fantaseren.

  12. HansDeZwans Says:

    Waarom zijn er geen foto’s getrokken van de operatie? Die mis ik hier in dit verhaal.

  13. micheleeuw Says:

    Komt allemaal heel erg bekend voor toen ik mijn knie-operatie moest hebben. Vlug-vlug en dan uren wachten ! En in slaap vallen en wakker worden, niet misselijk. Geen kousen wel windsels rond mijn benen. Ook geen spuitjes achteraf maar dat was misschien omdat ik al dezelfde dag weer naar huis mocht.

  14. “Ge moet dat wel aan uw lezers vertellen!” siste hij, “hoe uw dunnere versie werkelijk is.” « De weergaloze fratsen van ene zapnimf Says:

    […]    Gisteren keuvelde ik met een vriendin achter een kopje koffie waar ze zoetjes in pletste van stevia. “Tiens,” dacht ik luidop, “dat is pas de dag dat ik uit het ziekenhuis mocht goedgekeurd door Europa om te mogen consumeren.” Als je dan toch bezig bent met denken, kon er dit ook nog wel af : “En dat is precies twee maanden geleden, je weet wel, de totstandkoming van mijn nieuwe hervormde maagje.” […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s