Afdruipende watergolven in enkele spetters

   Maandagavond 18.00u.
Uw zapnimf kliefde gestadig, met haar ledematen als zwemvliezen, het chloorwater in parten. Oftewel : ze pleegde een schoolslagje in het plaatselijke bad.
Als ik het voor het kiezen heb, dan peddel ik liever op het middaguur mijn haar in een friseepluisbol, maar deze dag zat ik aan het ziekenbed van een collega. Een koppel witjassen met messen hadden anderhalve week eerder haar gal verhuisd van het lichaam naar een bokaal op de kast.

Aldus koos ik voor de zwemactiviteit de avondmaal-tijd om zo min mogelijk ander volk op mijn aquapad tegen te komen. Immers, de zwemclub oefent dan ook liever in plaats van te eten. Zij pikken reeds twee banen in. Dan is er nog een afspanning voor de snelle zwemmers. Hoe graag ik mijzelf daar zou willen bij rekenen, ik zie ze in een constante crawl toch nog steeds voorbij zoefen. (Ik hou dat amper twee lengtes vol, crawl. En terwijl ik dit typ, denk ik: “Wat voor een belachelijke schrijfwijze is me dat? Wat is er mis met ‘krauw’? Euh… wat nog idioter lijkt, laat ons voor een neologisme gaan: het ‘elleboogwipje’ of in mijn geval ‘helpikhebgeenademmeerslag’. Technisch niks mis met mijn sierlijke centrifuge van mijn armen, maar als ik dan mijn hoofd opzij draai om een ademhap te zuigen, zitten daar met die godverdomse crawl altijd wel enkele strengen haar in de weg, die niet meer in mijn staart pasten, om mijn ademkleppen volledig af te sluiten. Zo blussen ze dus een frituurketel. En zo stik ik. Afijn, crawl bedrijf ik slechts als een folie op het eind van mijn zwemmarathon en vooral van mijn latijn.)
Dit alles om u lezer erop te wijzen dat het klootjesvolk het moet stellen met twee vijfde van de beschikbare ruimte.

Bovenop deze miserie zag ik ineens een hele buslading hoogbejaarden uit die douches stiefelen. Terstond verslikte ik mij een meter naar de bodem toe. Alwaar ik luidkeels in brulbellen blies : “D’r is een donderdagnamiddag voor jullie uitgetrokken! Een donderdagnamiddag waar jullie gezellig met zijn allen aan de kant kunnen keuvelen of met zijn vieren naast elkaar kunnen verdrinken! Je kans om je verguisde weduwschap achter te laten en een flukse geriatrische knappeling binnen te halen!”
Alvast mijn excuses voor deze nieuwe smet op mijn karakterieel blazoen, maar van blokkerende hangouderen in het zwembad, daarvan word ik neig asociaal. Vooral in klitverband.

Je mag er niet fier over zijn, maar het is wel doeltreffend : ‘Hoe jaag ik een grijsaard uit mijn traject?’
Als men vindt dat men tegen 150 meter per uur met drie naast elkaar mag drijven, flits jezelf ertussen en doe vooral je kikkerbenen zoals je vroeger in school geleerd hebt : “Stampen met die voeten meid! Open! Die voet op 90 graden. Hoe wil je ooit vooruit geraken anders?” Pok! Daar zit je gegarandeerd tegen het weke vlees van zij-die-het-zelf-zochten. (Let wel : schat in wie er een osteoperosepatiënt is en sla die over, of je kan nog achter het been aan duiken ook.)
Vlak na de aanslag roep je in je vlucht luidkeels -dan bedoel ik echt krachtig, want hun oorapparaat ligt in het kleedkastje- “SORRY!” want je wil je jeugdige/middelbare goodwill niet verspelen, gezien je er ooit misschien nog van moet erven.
Als deze vergevorderde senioren niet uiteenwijken op je terugweg, heb je niet hard genoeg getrapt. Of hun bril in het kleedhok heeft hele sterke glazen.
In dat geval zwem je er weer lustig tussen, maar deze keer hou je je schopknie in bedwang. Sterker, je maakt je smal en gaat over op de crawlbeweging met je onderste ledematen. Vriendelijk! Rekening houdend! Ok, genoeg gedraald. Maak er de spetterversie van. Ruïneer alle mis-en-plis‘ in een straal van vijf meter. In het Algemeen Nederlands heet een mis-en-plis: ‘watergolf’, haha! Zo’n kapsel vraagt er toch om? Boven de 65 is iedereen allergisch voor wat gespat op de kop.

Goed. De resterende minuten van je zwemuurtje deinzen de oudjes zijwaarts zodra ze je karuur zien opwippen. Of ze druipen moedeloos af bij het volgende trapje.

Man. Ik ben duidelijk beter in woordspelingen dan in het volgen van mijn eigen handleiding.
Behalve eens binnensmonds vloeken, slalomde ik het torso iedere keer netjes om de zwoegende versleten lijven heen. Mij onderwijl afvragend waarom zij niet moesten eten? Zou de rusthuisleiding hun gebit pas om half acht uit het glas bruiswater halen?

Advertenties

19 Reacties to “Afdruipende watergolven in enkele spetters”

  1. bentenge Says:

    Helemaal in de war ben ik. Op maandagmiddag lees ik een blogje dat start met “Maandagavond 18.00u”. Ach, nu snap ik het. Je schrijft ook regelrechte fictie !

  2. Marleen Says:

    Ha! Ik ben ook zo’n verzinner van alles wat ik ZOU MOETEN zeggen, maar toch niet durf!

  3. zeezicht Says:

    wat ik leuk vind: ik maak mij smal… hahahahahaha…

  4. Leen* Says:

    Ah, crawl, de slag die uw daadwerkelijke conditie toont: bij mij nihil dus.
    En ik hou ook niet van gespetter om mijn hoofd, vandaar dat ik meestal met mijn hoofd boven water zwem, ook zeerrrr elegant!

  5. bart Says:

    Verheugd te vernemen dat niet enkel MIJN zwembad geteisterd wordt door die dobberende waterschildpadden. Hier bestaan ze het bovendien nog om vooral *breedtes* te peddelen, zodat ze werkelijk IEDEREEN in de weg zitten. En maar kwekken tegen elkaar, zodat ze vooral niet moeten laten merken dat ze héél goed weten dat ze iedereen voor de voeten zwemmen. Hangbejaarden zijn het! Bovendien hebben ze van die gruwlijke badmutsen aan, ge kunt niet geloven dat er ooit iemand die kleurencombinatie op de markt heeft durven brengen. ’t doet nog zeer aan de ogen ook! En gegarandeerd zit heel de meute op vrijdag in de colruyt, de weg blokkerend ter hoogte van de proeverkes, terwijl ik nog maar een half uur heb voordat de opvang op school stopt. ’t is een complot zeg ik u!

  6. deijsprinses Says:

    Ik -mag ik dit wel zeggen zonder geviseerd te worden- haat het aerobic uurtje voor de oudere dames (+65) dat altijd doorgaat op momenten dat ik wil gaan zwemmen. Jebus!

  7. micheleeuw Says:

    In mijn hoofd zeg ik ook al die dingen en heel soms eens luidop ook.
    Crawl kon ik vroeger goed. Kwestie van arm hier, hoofd daar. Aangezien ik nu niet meer zwem (het is lang geleden) zou ik niet weten of ik het nog kan. Je kan ook rugslag doen wanneer de oudjes er zijn. Zo zie je ze zelfs niet en heb je het perfecte excuus om eentje onder te zwemmen. 😉

  8. Sieselaajn Says:

    Ik denk dat ik uw techniek eens toepas in mijn volgende uitje naar het Van Eyck-bad. Gezien de lage graad 50+ers is een welgeplaatste ‘uitschieter’ nog wel toegestaan?

    Aan alle Gentenaren: ik ben best een aangenaam wezen. Dat dreigt echter in het niets te vergaan wanneer u in mijn weg zwemt.

  9. Margogogo Says:

    Voer voor de benidorm Bastards!

  10. chelone Says:

    Een beetje respect voor je oudere medemens hé. Eerst snottedrollen gooien naar Jan Becaus, daarna het hele zwembad vol blauwe plekken schoppen; gaat het, ja?

  11. Affodil Says:

    Awel, ik was van plan om binnenkort ook nog eens te gaan zwemmen. Maar nu weet ik weer waarom ik er mee gestopt ben…


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s