De beschaving achter mijn oren

   Wie mij enkel kent aan de hand van mijn tekstflappen die ik hier produceer, moet haast denken dat ik het tuinbroektype met geitenwollensokken ben.
Bijna juist.
Behalve dat ik aan mijn textiel de eis stel dat het makkelijk rond het lijf moet hangen. Al eens dringend naar een wc gezocht met een salopet? Aan broeken met een bavet en bretellen, daaraan doen we bijgevolg niet mee. Aan rokken ook niet. Dat is dan weer zonder reden of het moest zijn omdat mijn laatste rok twintig jaar geleden vereeuwigd is op de trouwfoto van mijn zus. Waarna wildvreemden net een keertje te veel wezen naar de hoek van dat kiekje waar een roze (ja, ik weet het, dat is om het lot te tarten, roze) breed uitlopende koker prominent de plek afpakt van ongetwijfeld een veel mooiere en interessantere achtergrond.
“Wie is die boerentrien in dat gedrocht?” vroegen ze zich vervolgens hardop af.
Of een variant ervan:
“Had je geen elegantere getuige kunnen nemen?”
“Dat kledingstuk leidt nu vast en zeker een tweede leven als speelhut voor de kinderen?”
“Tjonge, die rok verantwoordt een postume abortus van die meid.”

Om even te illustreren dat ik in het reactieluik van Mme. Zsazsa zowat de enige ben die niet flauwvalt van vreugde bij de vorderingen van haar rokkenboekje. Al gun ik haar en Elza een buitensporig succes. Ik wacht geduldig tot de pyjamabroek voor buitenshuis hip wordt. (Oon?)

Maar in plaats van te benadrukken hoezeer ik een holbewoner ben, wil ik met dit blogstuk net aantonen dat er toch nog ergens enkele greintjes beschaving in mij huizen : ik kan met mes en vork eten en ik verdoezel mijn lijfgeur met het gebruik van geurpartikels uit een kunstig flesje. Je kan daar voor of tegen zijn. Ik ben allebei. Gooi alstublieft alle vrouwen met een te penetrante artificiële geur, heftig genoeg om een kudde gnoes te vellen als de wind ongunstig waait, met aandrang in de beerput ter neutralisatie.
Anderzijds genoot ik er vroeger van mijn baby’s na een avondje uit te besnuffelen en te merken dat het buurmeisje-babysit haar bouquet subtiel had doorgegeven. Meteen ook zekerheid dat die kleine niet de hele avond in haar wieg gepleurd werd en verwaarloosd.
Nog hoger op de schaal van fijnigheid scoren de uitspraken van anderen dat ze mijn gekocht aroma reeds associëren met mijn persoon. (“Ik moest meteen aan jou denken.”)

Vroeger smeerde ik gelijk wat in de holtes achter mijn oren (behalve 4711!), maar met het vertrek van de ex-man en ergens in het proces van de verwerking daarvan, besloot ik nog voor Garnier dat ik het waard was van iets te zoeken in het gevorderde odeursegment. Een luxegeschenk aan mezelf tussen al de nog te betalen facturen en de dubbel omgedraaide centen. De eigenwaarde wil ook wat.

Waarom leuter ik nu wat in het wilde weg over mijn saletjonkerij?
Omdat die pesterige Sanseveria in alweer een internetstokje wilde weten hoe ik ruik.
Eerder had ik het ook al hier opgemerkt.

Et voilà, mijn olfactorische intimiteit in een amfoor…

O. D’r staat geen merknaam op. Raden maar juffra Sanseveria.
(Er is wellicht wel iemand die weet hoe het heet? En het is niet Repelsteeltje.)

Pharailde, Joke, schoenen en andere kwesties… juich, ’t is aan jullie.

Advertentie

53 Reacties to “De beschaving achter mijn oren”

  1. Menck Says:

    Plezant potje, da’s al wat ik weet. Persoonlijk doe ik olfactorisch een beroep op androstenol en androstenon, de mannelijke feromonen.

  2. cornutus Says:

    Nou, daar ik echt niet naar raden en ik zal je vertellen waarom. Omdat ik die dingen altijd fout doe.

    Laatst had ik voor mijn vrouw een flesje parfum gekocht. Dure parfum, wilde ik zeggen, maar dat zijn ze allemaal. Een paar dagen later zaten wij in de keuken wat te praten toen ik een vage transpiratielucht (de mijne?) bespeurde. Stiekem mijn hoofd draaiend probeerde ik te achterhalen waar die vandaan kwam. Ik had immers een dag werken achter de rug?
    “Wat doe je?”, vroeg mijn vrouw.
    Ik ruik een geurtje dat ik niet thuis kan brengen, had ik moeten zeggen.
    “Ik ruik zweet”, zei ik.
    “Ruik je dit?”, vroeg ze en duwde haar nek tegen mijn neus.
    Verdomd!
    Kijk, dat had ik dan weer.

  3. Leen* Says:

    Ha! Noa van cacharel! In pré Dior-tijdperk was het zowaar mijn favoriet!
    En serieus: roos? Ik mag hopen dat het voor uw eigenste trouwerij een andere kleur wordt…

  4. micheleeuw Says:

    Vroeger had ik alles van Scherrer : bodylotion, eau-de-toilette, parfum, talk, douchezeep, … Je kon het werkelijk ruiken wanneer ik in de lift geweest was. Wegens geldgebrek, toen, overgeschakeld naar Deo Fa en dat gebruik ik nu nog. Nu doe ik als speciaaltje soms nog eens Drakar op mijn hals.

  5. tijdtussendoor Says:

    Ik ben allang blij dat je mij stokgewijs vergeten bent 😉
    Mag ik eens aan u ruiken binnen een paar weken?

  6. Madam Frutsel Says:

    Niets boven een goei geurke ! Daar bespaar ik ook niet op 🙂
    Hier Hugo Boss (na jarenlange verslaving aan Polo Sport by Ralph Lauren, maar dat maken ze niet meer, verdikke). Zal eens goed snuiven komende zaterdag 😉

  7. D. Says:

    Idd Noah…!!! Toen na mijn brand bij jullie logeerde, deponeerde ik een keer stiekem wat in mijn hals… vooraleer naar mijn zus te vertrekken… Die zei toen: “tis tijd dat ge terug naar uw eigen appartement verhuist jong, ge begint naar Zap te ruiken”… tja…

  8. stefdenflater Says:

    Elke dag een douche en daarmee moet mijn medemensen het stellen. Ooit de adem af gesneden van een teveel aan parfum – mijn longen zijn niet zo gesteld op geparfumeerde lucht. Damn those allergies.

  9. Joke Says:

    Huh, bedoel je o.a. mij? En wat is de bedoeling eigenlijk? Dat ik een tekst schrijf over hoe ik ruik? Volstaat het als ik hier schrijf dat ik gewoonweg niet probeer te stinken en niet meer dan dat? Of mag ik eventueel ook de reactietekst van stefdenflater kopiëren? Helemaal op mij van toepassing!

    • Joke Says:

      oepsie. Het woordje ‘niet’ is een beetje verdwaald in mijn reactie: uiteraard bedoel ik: dat ik gewoonweg probeer om niet te stinken.

    • zapnimf Says:

      Gij recalcitrante!
      Als je een stokje krijgt, is het de bedoeling dat je op je eigen webstek daar een schoon stukje over schrijft.

      Maar ok : je probeert niet te stinken dus.

      • stefdenflater Says:

        Gevonden in de van Daele Nederlands verklarend woordenboek: recalcitrant [bn; ~ie] onwillig. (Heeft dat boek tenminste nog een beetje nut.)
        Joke: je mag gerust mijn (reactie)teksten kopiëren. Ik kan u echter niet garanderen dat er geen spellingsfouten in staan noch grammaticale blunders. Ondanks de spellingscontrole moet ik nog steeds bekennen dat ik niet sonder vauten can schreiven.

  10. Oon Says:

    Een pyjamabroekenboek, Zap, dat ik daar nog niet op gekomen ben! Zou je dan wel lyrisch worden in mijn commentaarveld?

  11. Oon Says:

    En ik vind dat toch echt wel gruwelijk dat ik in uw eigenste commentaarveld altijd lijk op een 8-potige aardappel. Why me?

  12. Sieselaajn Says:

    Perle van Noa! En de goeien. Staat hier ook op het schap. Ik twijfelde nog tussen die en mijn uiteindelijke Ricci. Schoon keus jong.

  13. Saar Says:

    Ha, lekker geurtje. Dat had ik vroeger ook.

  14. zeezicht Says:

    voor mij heel moeilijk om het geschikte geurtje te vinden!
    wat bij anderen lekker ruikt is het daarom voor mij nog niet.
    meestal gebruik ik daarom géén parfum, want de geur die ik zou willen heb ik nog steeds niet kunnen vinden (zal toch eens moeten vragen aan de dame die mij passeert met dié geur, welke het is) maar dat durf ik dan weer niet!

  15. bentenge Says:

    Is dat het overwegen waard voor mijn madam? Ik zal eens moeten gaan ruiken… in de parfumerie… want jij woont wat te ver 🙂

  16. club 41 (°F) | bentenge Says:

    […] nog voor ik (van mijn dame(s)) mijn verjaardagsgeschenkje kreeg las ik volgende blogpost: de beschaving achter mijn oren by Zap. Wel Zap, bij deze kan ik je gerust vertellen wat mijn favoriet wintergeurtje is […]

  17. lies Says:

    Awel waar zit ze naa die juffra? Ze is vast nog steeds aan’t googlen welk parfummeke da zal wezen… hoewel sommigen het al gewoon “verklapt” hebben… typisch….tsss…

  18. HansDeZwans Says:

    Zit ik met mijn neus aan het scherm te ruiken om vast te stellen dat ik niets ruik. Kan ook aan mijn lichte verkoudheid liggen.

  19. Margogogo Says:

    Ik gebruik vanalles en nogwat onder de oksels. Afwisseling. Of besluitloosheid, zo u wil.
    Fa, Nivea en zo, van die pssssjjjjt-flesjes waar wolkjes chemische odeur de natuurlijke lijfgeur overbloemen.
    Als parfum houd ik het dan wel weer bij 2 favorieten: “Tommy Girl” en “She” (Georgio Armani), die 2 passen geweldig neig goed bij mijnen naturel.
    Straks moogt ge nekeer ruiken, Zap.

  20. sterreklimt Says:

    Zonder naar de rest te kijken (omdat ik eeuwen achterkom): Noa. Staat hier in mijn vorige badkamer. Ik ben overgeschakeld op l’eau par Kenzo voor de vrouwen. De blauwe, niet de paarse.

  21. Geurig « Casa Murphy Says:

    […] kreeg onlangs een stokje. Van deze madam. Een beetje een raar stokje eigenlijk, want ze wil weten hoe ik ruik. Nu, dat kan ze misschien […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: