Hoe de onfraaie freule achterbleef bij Vlad en de lege chocomelks

   Een weekend, een zee, een zonnetje en een voorlaatste ijskoude kleumdag.
Met de wind in de rug en de zon op kop was het heerlijk wandelen. In fijn gezelschap dan nog : de blogmonde die ook in tijden van niet bloggen mekaar wel eens opzoeken in de 3 mooiste steden van het land. Sterre, een ongeletterde, een die vanalles zegt en zwijgt tussen ons, eentje die Murphy goed kent, een appel-eland en al hun respectievelijke partners hupten gezwind over het strand, doen alsof we nog niet krampachtig dachten : “Shitterdeshit, subiet bij de rechtsomkeer ijswind in het smoelwerk.” Huisvrouw (en Coltrui volgt maar van moetes) is trouwens ook disfunctioneel voor alles wat met beweging te maken heeft en schreef zich enkel in voor de voeten onder tafel van die avond.
Drie stuks bleven dapper oprukken en trotseerden onherbergzame gebieden vol zand tot de einder. De rest schuifelde zich na de minimum obligate afstand terug windtegen naar ‘Raymond’ (al zag die er als een rasechte Vladimir uit, aldus Sven en niemand die dat kon loochenen) en zijn warme chocomelk. De tocht naar Vladimirs voordeur gebeurde niet zonder hindernissen. Eerst diende nog een periculeuze ijsvlakte, gevormd op de dijk, overgestoken te worden. In ons midden sloop een onbekend vrouwspersoon die Pharailde en ik vriendelijk voor lieten om zich een houvast te klemmen aan een reling. Het mens besloot om misbruik te maken van onze goedheid en schaatste zich met een draaitje frontaal naar ons : Of wij ook zo onze ademhaling vanuit de buik tot in onze vingertoppen wilden voelen?
Hmm? Hmm? Ik voelde haast niks meer in eender welk uiteinde en onderkoelde lucht hoefde er voor mijn part ook niet meer bij. Wij twee brave deesjes trokken wat vreemde bekken van onbegrip naar de mevrouw. Qua conversatie maken, konden we ons wel andere openers voorstellen dan adem in tengels en toestanden van totale ontspanning. Wij gleden onszelf praktisch een bekkenbreuk tegemoed. De aha-erlebnis kwam er pas toen madam hare krishna (ze zag eruit als de moeke van het snoepwinkeltje) ons een kaartje met een Indische muze, gehuld met één schouder bloot in een oranje laken, toestak. Een yogaijlwijf, zo lelijk als alle inzittenden tesamen van de wachtkamer naar de onderwereld, te beginnen met de zanger van Motorhead, ene Lemmy, dat je meteen begreep dat die onfraaie freule enkel een beroep kan uitoefenen waar je driekwart van de tijd je ogen moet dichthouden.
Ha! Pharailde zou eens rap komaf maken met dat opdringen van levensvisies waar wij letterlijk en figuurlijk ver vanaf staan : “Wij zijn niet van hier, mevrouw,” pareerde ze beleefd. Iedereen begreep dat wij niet voor een yogalesje, dat we op ons eigen matje voor de open haard ook kunnen, naar De Haan zouden sporen. Helaas was dat buiten de waard gerekend, want de ronselaarster in kwestie ook niet en dat was geen enkel bezwaar, want snoerde ze onze argumentenmond met de achterzijde van het kaartje : Zvrrrt Smaanchaa (of iets dat erop geleek) splitst zich in zoveel stukken als ons land grote steden rijk is. Gent of Antwerpen… geen enkel probleem om de goeroe-iste te aanbidden. Prompt sloegen we wat wartaal en onze armen in het wilde weg uit in de richting van onze metgezellen die de warmte van Raymond/Vladimir al aan de lijve ondervonden en maakten we ons uit de voeten.
De foto van de mottige schrok lieten we achter bij Vlad, hij zag eruit dat hij wat zen kon gebruiken na onze doortocht.

Over de rest van de avond ga ik wijselijk zwijgen. Hoewel hij in mijn ogen niet onaardig en wreed lekker was, kreeg ik toch telefoon daags nadien om te vragen of er iets vreselijks met mij/ons scheelde. Naar het schijnt ben ik al eens levendiger geweest en bloosde ik als een bak witloof. (Bij ons heet dat gewoon een beetje moe zijn.)

“Vlad! Kan ik dat kaartje nog komen terughalen? Ik moet dringend wat sereniteit opdoen. Mijn vrienden vinden mijn huidige toestand onrustwekkend.

Advertenties

4 Reacties to “Hoe de onfraaie freule achterbleef bij Vlad en de lege chocomelks”

  1. bentenge Says:

    Een yogaijlwijf. Ha, er zijn er die zweren dat yoga het dagelijkse ijlen nochtans tegengaat.

  2. De Huisvrouw Says:

    Gij moet niet zeggen dat ik tegen beweging ben want ik heb ooit yoga gedaan. Echtigentechtig. En 2 keer 400 meter gestapt in de stad van Sterre. Ha!

  3. micheleeuw Says:

    Met zo’n weer blijven zelfs de inwoners binnen en jullie gaan uitwaaien aan zee ? Tja … 😉

  4. Sven Says:

    Raymond biedt dan wel weer heel wat variaties op het thema chocomelk, voor elk wat wils… Dat mag ook eens gezegd 😉


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s