#wijvenweek : zaterdag stoefdag

Ai ai, deze week heb ik mijn bloggerskrediet her en der verbruid.
Als ik het zo neerschrijf klinkt het allicht luchtiger dan het in werkelijkheid weegt op organen die daarvoor in aanmerking komen. In ieder geval : je kon mij de afgelopen dagen bezwaarlijk herkennen als de vrolijke Frans van de sibbe.
De gevoeligheden van anderen, ik ben er precies geen kei in om die in te schatten.

Uitgerekend in die sfeer klinkt de opdracht van vandaag als: Wij zijn allemaal topwijven. Heel vaak durven we dat niet eens zeggen, want een mens zou maar eens hooghartig overkomen. Vandaag niet. Blog over iets waar u echt oprecht fier over bent.

Ik ga u zeggen : “Pfffft.”

Dat ik dit onderwerpje nu misloop, noopt niet tot ontsteltenis, daar ik al meer dan dagen genoeg met verstopte neus mijn eigen lof niet ruik. Valse bescheidenheden, je zal ze hier niet aantreffen.

Daarom ga ik gewoon de andere toer op.
Iets over de vrijdagse minuut stilte. Jeweetwel.
Tuurlijk weet je wel. Je bent blind en doof als je het niet zou weten.
Moose en ik vroegen ons dat al enkele keren af, de afgelopen dagen : zijn wij zo hardvochtig of is de wereld zot geworden?
Allereerst, wij vinden dat ook erg, 28 levens weg in één keer. Even erg als 28 keer één leven dat een hele omgeving in rouw dompelt. Maar ik krijg waarlijk boebelen van de manier waarop Janhagel, van het zevende knoopsgat wordt opgevoerd midden in het journaal. In diezelfde vergaringsdrang gaat de journalist in kwestie vingerwijzen naar een krant die foto’s had afgedrukt. De psycholoog wil nooit meer opgevoerd worden als spreekbuis in de desbetreffende kranten. Mensen willen rouwregisters. De Crem wil zijn leger inschakelen…
Oei, stop. Hou uw schenen bij, of ik stamp ertegen. Liever wijs ik door naar het ferme stukje dat Pharailde van Casa Murphy erover geschreven heeft.

Op school hielden we het eerste kwartier donderdag een kringgesprek met de kinderen. Toevallig verving ik de juf van het vierde leerjaar. Geen hysterische taferelen hier. De leerlingen wilden een keer kwijt wat ze ervan wisten. Waar je het best in een bus kan gaan zitten. Dat het erg voor de ouders en de grootouders is. En ook voor de vriendjes.

Vrijdag om elf uur volgde de minuut stilte. Iemand floot op een fluitje en het leven in de klas viel stil. Deze keer bood ik zorg aan enkele tisten van het andere vierde in het personeelslokaal : ‘het onderwerp en de rest van de zin’ nog eens uitleggen. Tussen die zes kornuiten zaten ook die twee die -euh… al eens vaker dan gemiddeld met een opgeheven vingertje te maken hebben. Net die twee vonden het lollig om gedurende die minuut een zogenaamde slappe lach toe te laten.

Van alle registers die ik had kunnen opentrekken bleef het bij verstomd toekijken. Lang genoeg om ongemakkelijk te worden.

Ik ga u zeggen : “…”

 

Advertenties

32 Reacties to “#wijvenweek : zaterdag stoefdag”

  1. Leen* Says:

    Maar néééé, ge moest het hebben over uw kwaliteiten: spitsvondige schrijfsels produceren en cultuurbarbaren laten merken wat ze missen in het leven en liefde verspreiden over de glasvezelkabel tot op ieders pc scherm!! Bij het scheiden van onze hoofdjes kreeg jij de hersenhelft die kan lezen!

  2. gerd Says:

    Awel! Blij dat er iemand mijn mening deelt… Ik moest vooral denken aan de vele mama’s, papa’s en andere liefhebbende nabestaanden, die ik het voorbije jaar heb opgevangen en getroost. Voor hen draait de wereld gewoon door… Ook ik vind het verschrikkelijk wat er ginds gebeurd is maar toch bij de zoveelste “zou het kunnen…”-vraag of de “wanneer werd u op de hoogte gebracht van het slechte nieuws mr. Elio” ging ik bijna kotsen… Ik heb bij die minuut stilte, die ik toevallig bij een klasje 12-jarigen doorbracht tijdens een drugspreventie, aan die mensen in mijn buurt gedacht…

  3. Gamine Says:

    ‘Trop is teveel’ en ook ik vroeg me af of ik de gestoorde was die ook graag eens iets anders hoorde over de radio, zag op TV…, ik ergerde me blauw op al dat gezoom op één traan (om onze emotieloze cultuur te verdoezelen?). De krant met foto’s van de kinderen heb ik niet gekocht, wèl de tv uitgezet, een CD-tjee boven gehaald en toch ben ik niet van steen; heb met verlies te maken gehad en durf zonder schuldgevoelens gelukkig zijn met mijn 4 bloedjes. Ik leef mee met alle getroffenen, op mijn manier, in stilte en ver van de pers.

  4. Joke Says:

    Ik pende mijn reactie al bij Casa Murphy.
    Bij mij heb je je bloggerskrediet nog niet verbruid.

  5. zeezicht Says:

    Oef! Ik vreesde al dat ik er alleen zo over dacht!
    Natuurlijk is het erg!
    Maar ik vroeg mij op die dag af (en ook nog daarna) of er dan geen ander nieuws was gebeurd…
    Om elf uur heb ik wel op mijn terras gestaan, luisterend naar het geluid van de klokken van twee kerktorens.

  6. micheleeuw Says:

    Jij durft wat ik niet luidop buitenshuis durfde zeggen : heel erg voor alle betrokkenen maar het is er echt over ! Elke dag gebeuren er ongelukken en sterven er kinderen. Daar wordt amper vermelding van gemaakt. Moet ook niet leuk zijn voor die ouders.
    Het zit me zo hoog dat, van zodra ze er over beginnen, ik niet meer luister of kijk.

    • zapnimf Says:

      Moose zei exact hetzelfde deze week : je zal maar een kind hebben dat twee dagen voordien verongelukt is.
      Of mijn vader : Hebben ze eigenlijk ooit nog één woord gezegd over die rijkswachters die door die auto omver gemaaid zijn? Hoe zou het daar mee zijn?

  7. cornutus Says:

    Hier in Holland werd er ook heel veel aandacht aan besteed. Soms een beetje over the top. Het werd bijna als een teleurstelling gebracht dat er toch een Nederlands slachtoffertje minder was dan aanvankelijk gemeld.

  8. Stef den Flater Says:

    Ik heb me ook verschillende keer afgevraagd of ik nu van steen was, hardvochtig en onverschillig. Erg voor de betrokkenen maar je was zeker niet de enige die zich af vragen stelde. Als men toch menselijk wil zijn, dan zou men elke dag een dag van rouw kunnen maken en elke dag een minuut stilte moeten vragen voor de onschuldige slachtoffers van allerlei ongevallen, gekken die aanslagen plegen, kinderen die gestorven zijn door de honger en nooit een kans gekregen hebben om iets van hun leven te maken, enzovoort en zo verder. Vrijdag had ik de pech een te moeten luisteren naar een Franstalige versie van radio Contact. Elk half uur werd er vermeld dat men er voor een aangepaste programma had gekozen uit respect voor het ongeval. De media en de politiek hebben het helemaal uitgemolken en misbruikt dat het niet meer netjes was. Als dit de verslaggeving van de toekomst wordt, dan staat ons nog wat te wachten.

    • zapnimf Says:

      The Voice van Vlaanderen hebben ze van vrijdag naar zaterdag verplaatst. Wat een logestiek huzarenstuk moet dat niet geweest zijn? Ik snap er overigens niet de bedoeling van. Waren er vrijdag dan alleen triestige programma’s te zien? Schaffen ze hun ‘dolle’ reclame ook af uit respect?

  9. sterre Says:

    Misschien krijg ik nu alle schenengestamp van al mijn voorgangers reageerders tegen de mijne, maar ergens snap ik wel dat dit gebeurt. Dat het niet correct is ten opzichte van alle mensen die ook geliefden verliezen en het voor hen zeker even lastig is, is waar. Maar laat ons eerlijk zijn: als we van iedereen die overlijdt een shock moeten krijgen, dan zou het voor niemand leefbaar zijn. Je verdriet beperkt je meestal tot bekenden en geliefden. Voor anderen vind je het erg en zelfs heel erg, maar als je ze niet kent, is het voor jou persoonlijk minder erg.

    Wat hier gebeurde is een ongeval waarbij veel mensen het idee van ‘kijk, dit kan ons ook overkomen’ kregen. En dat gebeurde niet met één afzonderlijk individu (want zo’n zaken zijn we jammer genoeg wel gewoon) maar met een hele groep. Dat is toch iets anders dan wat we zoveel horen. Dat het daarenboven hoofdzakelijk kinderen zijn, maakt het voor veel mensen nog erger. Kinderen horen niet vóór hun ouders te gaan. Ik ben er zeker van dat veel ouders daar de laatste dagen nog eens aan gedacht hebben. En ja, wat in Syrië (of overal elders) gebeurt is even erg en ieders leven is evenveel waard, maar de situatie in Syrië is voor ons minder herkenbaar en dus gemakkelijker te vergeten (of verdringen, zo je wilt). Tot we zelf een gelijkaardige situatie meemaken (laat ons hopen dat dat er niet meer van komt) kan je je daar niet of minder mee vereenzelvigen.

    Dat de media overdrijft, daar geef ik je zeker gelijk in, maar wat is het verschil met het Pukkelpopdrama vorig jaar (daar heb ik niemand over de hoeveelheid media horen klagen, wel over de verkeerde berichtgeving) of pakweg het ongeval met the Herald zoveel jaar geleden? Een groot deel van de mensen vraagt, zij draaien. Zo simpel is het echt wel, hoor. En zo was het in het verleden ook al, denk maar aan de mediaheisa rond het overlijden van prinses Diana. Ik keur dat ook abosluut niet goed, maar men wil het wel lezen en weten.

    Wat ik niet zo goed snap is de reden waarom je aanhaalt dat mensen rouwregisters willen. Het staat je vrij er iets in te schrijven en veel mensen vinden het misschien belangrijk om die mogelijkheid te krijgen. Moet je dat dan afschaffen?

    En wat De Crem (waar ik overigens totaal geen fan van ben) betreft: persoonlijk heb ik er weinig last van dat de legervliegtuigen hiervoor worden ingezet. Je zal als ouder maar totaal ontredderd zijn, niet eens weten of je kind nog leeft terwijl je het diezelfde avond thuis had verwacht. Misschien waren er ouders bij die gespaard hadden om hun kind mee te kunnen sturen en waarvoor een lijnvlucht niet tot de mogelijkheden behoorde. Die legervliegtuigen worden vermoedelijk al genoeg voor totaal andere doeleinden -die we liever niet willen weten- gebruikt, dat een menswaardig gebruik voor mij niet verkeerd is. En ja, ik weet dat er ook individuele gevallen zijn die gelijkaardige zaken tegenkomen, maar maakt dat het gebruik ervan in dit geval dan verkeerd? Dat vind ik niet.

    Ik denk niet dat het merendeel van de mensen vindt dat 1 keer 28 verloren levens erger is dan 28 keer 1 verloren leven. In zo’n geval is er geen ‘erger dan’. Het is wel een feit dat dit het merendeel van de mensen meer dan normaal doet stilstaan bij de vergankelijkheid van het leven en het feit dat het in één seconde voorbij kan zijn. En natuurlijk brengt die één minuut stilte of die dag van nationale rouw geen enkel kind of volwassene terug en is het misschien niet nodig, maar het is op zich ook weer niet erg om er voor die ene minuut even erbij stil te staan.

    Maar goed, dat is mijn idee erover. Misschien ben ik nu wel mijn bloggerskrediet kwijt (wat ook geen ramp is, ik schrijf nog maar amper), maar hopelijk niet mijn persoonlijk krediet. Dat zou erger zijn. Jullie zijn het alvast niet kwijt alhier. 🙂

    • zapnimf Says:

      Sterre, iedereen vindt dat erg, wat er gebeurd is en iedereen kan zich inleven en is het met je eens dat een kind niet voor zijn ouders hoort te gaan. Bij Pukkelpop en zeker de Herald of het Heizeldrama, heb ik daar de indruk dat ze het nieuws gewoon brachten en niet zelf jan en alleman bij zijn nekvel sleuren om toch maar iets onzinnigs te zeggen over wat hij/zij er nu over denkt.

      Over die repatriëring, daar dient toch een verzekering voor, die de school sowieso zal afgesloten hebben?
      En ik heb natuurlijk geen last van een rouwregister, maar ik begrijp niet waarom iemand die de betrokkenen niet kent, daar iets in wil schrijven. Maar van mij mogen ze hoor. (Wie gaat dat trouwens lezen?)

      Die nationale dag van rouw en de minuut stilte, daar ben ik niet tegen.

      • sterre Says:

        Ok, ik kijk hoe dan ook zelden tv, dus ik heb niet veel gezien. Ik had het eerder over radiotoestanden (waar toch in al die gevallen zeer veel aandacht naar uit ging). Anyway: we lijken het dan hoe dan ook eens.

        En die repatriëring, tja, daar hoefde het leger niet voor ingeschakeld te worden. Niks hoeft hoe dan ook. Ik had het eerder over het van de ouders naar daar brengen. Dat is vermoedelijk niet ingesloten. Maar hoe dan ook: ik lig daar niet wakker van, van dat inzetten van het leger. Zoals ik al zei: ze gebruiken hun vliegtuigen ongetwijfeld voor minder geschikte doeleinden (ik herinner mij het vervoer van ministers naar plaatsen waar ze ook op andere manieren heen konden).

        Het uitzenden van de plechtigheid op tv, dat hoefde voor mij absoluut niet. Helaas zat mijn moeder te kijken toen we daar ’s middags aankwamen om te eten. (en er werd gezegd dat de ouders dit wilden. Wie ben ik dan…)

  10. Licht in de duisternis Says:

    […] las hier en hier een bericht dat ik volkomen begrijp. Anderzijds wil ik daar wat aan toevoegen. Vind ik […]

  11. madrina Says:

    Tijd voor een opsporingsbericht: zapnimf, waaaaaaar ben jeeeeeeee? 😉

  12. Marjelle Says:

    Ik miste je ook al… 😉

  13. sterreklimt Says:

    Ah. Mijn naam begint niet met een Ma, mag ik dan ook nog even… Of toch maar niet?

    EWEL?! Heb jij vrijdagavond niet gezegd dat je weer ging beginnen?! Ik wacht. Ongeduldig, ja. 😉


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s