Vier bambi-ogen, een keukenhanddoek in vertraging en een hypnose van kust m’n kloten

    Halftijds werken, gesteld dat je niet hoeft te verhongeren, ik kan daar een voordeeltje of twee over verzinnen.
Het meest genoeglijke van die andere helft thuis tijd verprutsen, is dat de rest van de familiale trossel wel een hele dag moet schaven aan hun educatie. Die luitjes hebben dat nodig blijkbaar. Lekker puh.

Geef de designshampoo maar aan mokkels die het moeten hebben van uiterlijke schijn, ik ben wel wat anders waard :
Zielenrust.
Verademing.
Stilte.
Otium.

(Fijn woord niet?, betekent ledigheid, maar ik schrijf nu eens njammie otium ipv ledigheid. Wel spijtig dat ik mijn eigen moeilijke woorden niet lang kan onthouden. Als ik zeg dat ik niet zo slim ben als ik me voordoe, dan trap ik toch een open deur in? Zo telefoneerde ik laatst naar ouders met een wannabe slachtofferige dochter en ik wilde het wijze woord ‘recapituleren’ laten vallen, maar geraakte niet verder dan …’repa… recapt… recapité… euh samenvatten’. Een kleine portie afgang is mij niet vreemd.)

Harmonie
Verpozing.

Kortom : uit bed komen wanneer ik wil, mij niet wassen als ik niet wil, koffie absorberen en een handvol simpele handelingen verrichten die een halve wereldbevolking wel zou willen, maar niet mag van zijn schuldgevoel. Dit alles gecombineerd met zo weinig mogelijk. Streng zijn voor mezelf heeft nooit veel opgeleverd.

Vorige week echter, werd de gewoonlijke dwazigheid met boekske en comfortondersteuning onderbroken door een koppel beesten die door het grasveld huppelden. En tegelijk door mijn gezichtsveld. Op slechts enkele tientallen meter loerden twee reeën naar mij. Doordringend. Alsof ze zagen dat ik mezelf geen haarwasmiddel van Garnier gunde, maar me liever met een vetkop liet meedrijven op imponderabilia die mijn eenzame gelukzaligheid voeden. Zo doordringend keken ze. Ja. Precies zo.

Omdat ervaring mij reeds leerde dat doordringend glurend hertgedierte zeer geschikt is voor een blogstukplot en tevens schichtig genoeg om het zo weer uit te lopen, legde ik me de verplichting op om vooreerst mezelf te camoufleren met een groene keukenhanddoek (die binnen handbereik lag om de morsongelukjes binnen de perken te houden) en alzo in slow motion op zoektocht te gaan naar het fototoestel. Op de keukentafel. Op zoek. Op het commodekastje. Op zoek. In mijn handtas. Op zoek. Bij de sleutels. Op zoek. Gelukkig bleven die schepsels gebiologeerd naar de traagbewegende handdoek staren die voor het raam van links naar rechts sakkerde.

Plots daagde het. De wraak van de werkende. Moose had de camera mee. Waarschijnlijk om boeiende kiekjes te schieten van norse collega’s (pang pang) of sombere werkruimten of van ontsnapte parkieten.

Vruchteloos poogde ik de reekalveren nog te hypnotiseren tot een 24-uurstilstand, waarop ze naar een struik trippelden, hem kaal vraten en opwindendere oorden opzochten. Tot zover mijn mentale overredingskrachten.

In antwoord op mijn niet zo lankmoedige sms, schreef moose terug : ‘Oeps, speciaal voor jou probeer ik deze middag een hert in Brussel te spotten.’
Uhu.

Zoals ik speciaal voor dit non inhoudelijke stukje proza, de lezer die het tot hier uitgehouden heeft, beloon met een even zinloos plaatje van daar waar de reemormels wel vijf minuten lang mij bespiedden. Met hun bambi-ogen.

Kijk! Daar waar je ze niet ziet op de pelouze, ja daar stonden ze.

Advertenties

31 Reacties to “Vier bambi-ogen, een keukenhanddoek in vertraging en een hypnose van kust m’n kloten”

  1. sterre Says:

    Gottekes, Zap, waar is uw bamboe naartoe? 😉

    En sjiek maat. Ik ga toch nog eens in die tent moeten slapen. Hoewel. Neen, toch maar niet.

  2. Sven Says:

    Imponderabilia, is dat ook zo’n woord waarmee je ons wil overtuigen van uw nakend Mensa-lidmaatschap?

    • zapnimf Says:

      Neen neen, dat hoort nu toevallig wel tot mijn geheugenbank omdat ik het zo’n mooi woord met een prachtige betekenis vind.
      (Ik wilde dus echt tussen haakjes erachter schrijven : dit kan ik wel onthouden, maar dat vond ik net ietsjes pedant 😉 )
      En kom jij wat poken.
      Ik pleit ervoor dat iedereen dat woord toch wel minstens één keer per maand gebruikt.

      Voor wie niet graag opzoekt : dingen die wel meespelen bij een beslissing (hier een gevoel), maar die je niet objectief kan meten of wegen.

  3. Leen* Says:

    Uw gras is te lang, ik zie niks!

  4. lies Says:

    herten observeren!? ik wil ook vakantie!!

  5. pharailde Says:

    Dat zijn dingen om jaloers op te zijn, al die voordelen, dat geef ik grif toe. Ik zou al wreed content zijn met heel af en toe eens een dagje alleen thuis (wil er gerust verlof voor nemen), maar dat is hier hopeloos. 1. Een wederhelft die in de eetkamer zijn bureau heeft, dat is niet bevorderlijk om alleen thuis te zijn 2. Het is genoeg dat ik een dagje verlof neem, of een van de kinderen is ziek, of ze hebben geen les, of ze mogen vroeger naar huis, of er is iets anders aan de hand.

    En over dat gras, ge moet dan niet te veel afrijden, lang gras is veel schoner (en dat wordt ook niet zo snel rost als het warm is, peins ik)

  6. Affodil Says:

    Je doet mijn tenen krullen van jaloezie om die reeën in je tuin. Ik moet mij tevreden stellen met een waterhoen in de vijver (onder de overhangende klimop zodat ik het alleen zie als het mij nog niet in de gaten heeft) dat bij ons komt overnachten en ’s ochtends bij de boer aan de overkant zijn vellen gaat vullen in de eetbak van de ganzen.
    Maar het is je vergeven omwille van het vizioen met de groene keukenhanddoek. Heb zo hard moeten lachen dat mijn dag weer goed is.

  7. zeezicht Says:

    Oh wat leuk!
    Ik had vroeger een hondje met bambi-ogen… maar das niet hetzelfde zeker?

  8. Eilish Says:

    Ik heb zondag die hertjes doen schrikken komende van een tea-room in de bossen, daarop zijn ze naar jou gekomen, en hebde gij ze met al die handdoektoestanden weggejaagd. Zo hebben die beestjes nooit geen rust hé.
    Zeg, ge moogt dat onkruid wel eens uittrekken in die bloempot, van hele dagen op uw lui gat zitten ga je dik worden hoor 🙂

  9. Katrien Says:

    Oh! Wauw!
    In onze hof in ’t midden van ’t dorp passeert niet meer wild dan af en toe een interessante vogel, een egel en een gaziljoen vorte slakken. Ik wil anders wel ruilen!

  10. Joke Says:

    Ander wild dan een konijn met myxomatose kom ik niet tegen in onze tuin. En daar heb ik geen handdoek voor nodig, zelfs geen slow motion en evenmin een geweer om hem in de casserole te jagen.

  11. micheleeuw Says:

    Hoe zalig ! Hier alleen maar onze poezen en kippen van de buren in ons tuintje.

  12. gudrunwitch Says:

    Wel, nimf, ik ben onder de indruk van uw otium. En van uw imponderabilia. En de eerlijkheid gebiedt me dat dat was voor je erbij bekende dat je het opgezocht had. En toen was ik eigenlijk nog steeds onder de indruk, want niet veel mensen doen de moeite zoiets op te zoeken en al.

  13. Christel Says:

    Als ik wat wijn heb gedronken zal ik nog eens naar de foto komen kijken! Ik zal ze dan wel zien, die bambiekes. 🙂


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s