Spelen als een geknakte fluitenkruidstengel op een pinksterweekend

Alsof een dooie kat nog niet genoeg domper zette op het leven-leven, sluimerde in de gekrochten van schedel nog een brokje letterpuree over Chrisje Wittewrongel. Ook gestorven. Al heel lang geleden. Net 19 en spring-in’t-veld in mijn tweede jaar normaalschool. Alsof je met zo’n achternaam überhaupt normaal kan doen. Huppen moest ze, dansen, wiebelen en hopsasa’en. Het was in een verlengd weekend en het fluitenkruid groeide alsof beperking dat jaar niet voor bermen gold. Terwijl haar ouders een weekend aan zee verbleven, werd zij thuis onwel onder de douche en vleide zich in opperste nood op haar bed om daar als een doornroosje heen te gaan van de aardse gang van banale zaken. ‘Hartaderbreuk’ circuleerde er onder nieuwsgierige tongen. Ons collectief verdriet tierde er niet minder om. Het fluitenkruid domineerde het jaar 1989. Ook zo langs de weg van de kerk naar de begraafplaats. (Vooral ook omdat een medeleerling eerder tijdens biologie zodanig blunderde dat zij de schermbloem niet kon benoemen. Sindsdien duidde er altijd wel iemand naar de witte pracht en zongen we met zijn allen : fluitenkruid!) En natuurlijk wees juist toen iemand naar de bloemen en bracht zo de eerste glimlach van de dag op onze lippen.
Sinds 1989 denk ik ieder jaar lente, in vol fluitenkruidseizoen, met weemoed een keer terug aan wat de wereld heeft verloren aan een tengere witblonde krullenbol.

 

In een ander verlengd weekend, dat van Pinksteren, vieren wij traditioneel drie dagen schoolfeest. Jaja, drie dagen want geld moet rollen. Nog het liefst rechtstreeks uit de zakken van de ouders naar de schuldenberg van mijn werkinstituut. Vergaderingen, voorbereidingen, knutsel- en danssessies, toneeltjes oefenen, enfin, het verklaart mijn tekort aan tijd de afgelopen weken. Tijd vliegt en letters niet.
Edoch, mijn letters verkeren vanaf zondag in verwarring. Overhoop en incoherent.
En wat betekent mijn tekort aan tijd als je weet dat voor een leerling van ons zesde leerjaar de tijd in de nacht van zaterdag op zondag is blijven haperen. Net zoals zijn hart geruisloos deed…

Vol jolijt splitste ik zondagmiddag met mijn fiets een erg geladen sfeer op de speelplaats alwaar iedereen met versierselen in de weer was. Of de telefoonketting mij dan niet bereikt had? Duidelijk niet.
Maar the show must go on. Van wie eigenlijk? En wie bedenkt zulke belachelijke woorden? Ik was alvast geen vragende partij om het olijke toneelstukje op te voeren dat in het programmaboekje gedrukt stond. Integendeel. Eén van mijn twee medespelers was dezelfde mening toegedaan. We konden de mensen evengoed de info geven zonder de ingeoefende tralala.
Maar het moest!
Van de ouders van J.!
Van de juf van het zesde!
Zoals gepland!
Oké, van ons drieën werd het ineens wel heel erg zichtbaar wie er baas is. Zoals gepland speelde er eentje de pannen van het dak en twee zoals een plant. Een triestige. Een geknakt fluitenkruidgestengelte dat haar tekst vergat, haar mimiek niet in de juiste volgorde onder haar prinsessenkapsel kreeg (oja, thema sprookjes) en met de minuut stilte die de directeur zopas had gevraagd verder goochelde terwijl er belangrijke zaken over ouderlijke hoofden moesten gegoten worden.

Welke belangrijke zaken? Watte belangrijke zaken?
Een ontredderd zesde leerjaar en een weekend om ieder jaar ook weer te herdenken. Op zoek naar borders vol pinksterbloemen?

Advertenties

30 Reacties to “Spelen als een geknakte fluitenkruidstengel op een pinksterweekend”

  1. Mevrouw Meisje Says:

    Miljaar, eentje om stil van te worden.
    En van die show-must-go-on, dat is toch compleet van de pot gerukt hé, ik ben jouw mening toegedaan. Wat doet het allemaal nog toe ? Het IS al zo onnozel (ik heb een gruwelijke hekel aan die verplichte nummers, ik snap niet wie dat in godsnaam leuk vindt, collectief onnozel doen voor ’t oog van de ganse gemeente) en op zo’n momenten is het gewoon zielig. Ongepast. En vooral zielig.
    Twaalf jaar en gewoon geruisloos heen gaan … het zou echt verboden moeten zijn, wat een pijn. Sterkte !

  2. Margo Says:

    *een warme knuffel, en een zoentje naar de hemel, waar weer een sterretje blinkt* Ik wens jou, je collega’s en alle kinderen van de school van harte toe dat ze dit alles een plekje kunnen geven…

  3. ariadnesdraad Says:

    Zo worden feestdagen dus soms een marteling. Och … niet eerlijk is het ! Veel sterkte daar aan iedereen daar …

  4. Menck Says:

    ‘The show must go on’: alleen Freddy Mercury mocht deze woorden in de mond nemen. Het school”feest” dat je hier beschrijft, getuigt van ontstellend weinig respect van de schooldirectie. Een tripel awoert, kortom.

    • zapnimf Says:

      Even misschien rechtzetten dat de directie niet de blaam treft. Het was op de derde dag en de ouders vroegen de directeur om het schoolfeest te laten doorgaan (de dag dat de leerlingen iets brengen in de klas of op een podium) en die wens heeft hij gerespecteerd na een korte (gelukkig niet melige) mededeling en de vraag voor een minuut stilte voor J.
      Ik neem het mijn collega kwalijk dat zij ondanks twee op drie meningen om het sober te houden toch erdoor drukte van alles te houden zoals ingeoefend (uitbundig en vol onnozeliteiten) en bovenal neem ik het mezelf kwalijk dat ik zo’n sissie ben die blijkbaar toch niet kan optornen tegen dominante karakters.

      Dat het geld rolt, komt dan vooral doordat die sympathisanten zoveel verteren natuurlijk, niemand die hen daartoe dwingt. Maar als ik mag kiezen, vind ik één dagje (ipv 3) schoolfeest al ruim voldoende. Helaas mag ik niet kiezen.

  5. Eilish Says:

    Hoe denken ze daar bij jullie directie : “een goei feest is een marteling waard ?”
    En dat moet dan kinderen vormen voor het leven ? Hoe respectloos !!

  6. lies Says:

    ow, hard kei-hard – ik snap je helemaal. Normaal gezien ben ik ook altijd “in voor een showke” maar er zijn zo van die momenten dat dat écht niet kan – ik kan me de ontreddering bij leerkrachten en leerlingen zo voorstellen. 12 begot, fluitenkruid of niet – een mens kan daar alleen maar stil bij worden. Sterkte!

  7. zapnimf Says:

    Dank om mee te leven en ook om te reageren, want op zo’n onderwerp is het heel erg moeilijk om iets zinnigs te zeggen natuurlijk. (Waarmee ik niet wil suggereren… allez, je weet wel wat ik bedoel.)

  8. Joke Says:

    Ik had uit de tekst eigenlijk wel begrepen dat het voornamelijk de keuze was van de ouders om het feest te laten doorgaan en daarom leken sommige reacties me nogal vooroordelend. Ik kan de ouders wel begrijpen: in zo’n situatie kan het je geen lor schelen of het schoolfeest al dan niet doorgaat, dus waarom het dan annuleren. Wat een drama treft die ouders. Men mag er niet aan denken…

  9. HansDeZwans Says:

    Ik word er stil van. Ik kan heel goed begrijpen hoe je je voelde op dat moment.

  10. micheleeuw Says:

    Tja, ik kan ook niets zinnig bedenken buiten : sterkte !

  11. KmM&S Says:

    Nee, een onnozel toneelstukje had niet meer gehoeven, laat die ouders rustig een pintje drinken, tot daar aan toe, maar daar had het ook moeten stoppen.
    Respectloos, voor de medestudenten, het kind zelf, en vooral voor die ouders.

    • zapnimf Says:

      Misschien heb ik ook verzuimd te vertellen dat slachtofferhulp er meteen bijgeroepen is en dat het zesde leerjaar hun activiteit is afgelast (hun videoclip zal ter ere van J. op de proclamatie te zien zijn) en dat zij wel degelijk zijn opgevangen.
      Onze directeur heeft voorgesteld om deze derde dag af te lasten, maar de ouders vroegen nadrukkelijk om alles te laten doorgaan.
      Ondertussen is de begrafenis ook gepasseerd en daar werden foto’s getoond van de ballonnen die opgelaten werden diezelfde zondag met kaartjes eraan die de zesdejaars die namiddag hebben geschreven of getekend voor J.

  12. Leen* Says:

    12 of 19, da’s allebei veel te jong!
    Veel sterkte ginds. Ocharme de klasgenootjes en die ouders: uw kind moeten afgeven, dat zou geen enkele ouder moeten meemaken.
    En, geheel terzijde, een schoolfeest zou nooit 3 dagen mogen duren.

  13. zeezicht Says:

    ja, ik begrijp die ouders ook wel een beetje; iedereen voelt met hen mee, terwijl ze zelf liefst gewoon verder willen.
    En al die kinderen die daar naartoe geleefd hebben en geoefend, ik zou het ook niet weten wat je dan best kan beslissen.
    Maar drie dagen schoolfeest, vind ik erover, dat hadden ze toch kunnen inkorten.
    Respect voor al de getroffenen…

    • zapnimf Says:

      Inderdaad, wij volwassenen hadden er geen zin meer in, maar die jongere kinderen die wekenlang geoefend hadden, wilden wel optreden. Die hebben dan weer geen boodschap aan het tegengestelde.

  14. hilde Says:

    Fluitenkruid…Bij ons zijn het zonnebloemen, die ons voor altijd aan onze zoon doen denken, die op 11 augustus 2008 verongelukte. Even zonnig, zomers en onbezorgd. Voor altijd 22 jaar…Een zalig kind!

  15. aandewaterkant Says:

    De zoon van onze vrienden verongelukte vorige week. Machteloos en woordenloos, zo blijf ik achter. Maar ik heb ook al verbouwereerd geweest naar aanleiding van sommige andere reacties. Raar, hoe mensen dan totaal ongepast uit de hoek kunnen komen na zo’n gebeurtenis. Plaatsvervangende schaamte is mijn deel.
    Ik wens je goeie moed x

  16. Margogogo Says:

    Life’s a bitch, sometimes. Heb zelf al iets te veel jonge mensen weten doodgaan. Het is en blijft oneerlijk.
    Dat de ouders van de overleden J. zelf verzoeken om het feestje te laten doorgaan, dat kan je alleen maar respecteren, maar de manier waarop dat verzoek werd ingevuld had wel iets beter aangepast kunnen worden aan de omstandigheden. Er zijn helaas altijd individuen die niet verder denken dan hun neus lang.
    Sterkte, meid.

  17. veerle Says:

    Wat kan het leven toch wreed zijn. Veel sterkte!

  18. S. Says:

    Wat een mooie herinnering aan je medestudente. Triestig maar toch troostend… Zapnimf, misschien was het wel de manier van je collega om op het verdriet te reageren. Niet de meest gebruikelijke maar ja. Veel sterkte. S.

    • zapnimf Says:

      Wat je hier zegt, zou ook wel kunnen, want dezelfde collega is de voorbije week overal en deed alles ter voorbereiding van de begrafenismis. Alles naar zich toetrekken is haar manier waarschijnlijk van ermee om te gaan.

  19. Affodil Says:

    Wat kan ik hier nog aan toevoegen dat al niet gezegd is? Een knoop in mijn maag omdat ik de belangrijkste elementen (de overlijdens van jonge mensen) maar al te goed ken, de onbehouwen manier waarop sommigen daar dan mee omgaan en
    de daartoopvolgende plaatsvervangende schaamte. Sterkte aan wie het nodig hebben en een troostknuffel.

  20. zapnimf Says:

    Nogmaals dank jullie wel. Die woorden bieden troost.
    Ondertussen is ook de begrafenis achter de rug en de dienst was heel mooi. De klasgenootjes, zijn vrienden van de chiro en atletiekmaatjes hebben vanalles in elkaar gestoken, muziek gemaakt, gezongen, bloemen gelegd, foto’s geprojecteerd…

  21. Gudrun Says:

    Ouch. Dat gaat nog lang op de maag liggen, ik ken het gevoel. Ik heb het bij klaprozen, en telkens weer komt dat hard aan, die eerste oranje vlekjes in de berm…


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s