Toestanden en stand op nul, vrees ik

    Zoonzap, cool en 16, komt vanmorgen grijnzend de ontbijttafel vervolledigen :
“Ai, mama, zie ik hier ineens in mijn rugzak het examen van vrijdag -informatica- zitten. Ik ben dat precies vergeten af te geven.”

“Ja lapzwanszoon, ik ben blij dat jij er nog mee kan lachen, want dat wordt nul.”

Ik wachtte gelaten tot het joch op zijn fiets in de gietende regen (net goed!) afdroop en trok toen krijsend mijn haar uit.
En vervloekte vervolgens in 100 talen mijn ex-man en zijn genen. Ook al is dat een enerverende pietlut en ben ik de vergeetachtige chaoot van ons twee.

Verkeersonderricht voor leesblinden

    Naar aanleiding van de gemeenteraadverkiezingen, propte de VLD een mooi boekje in onze bus.
Die blauwe rakkers zijn al sinds mensenheugenis (van deze mens zijn heug dan toch) aan zet in ons dorp. Ik kleur hun bolleke nooit rood, maar erg rouwig ben ik er ook niet om, als ze weerom als winnaar uit de plaatselijke stembusgang komen. Want ergens swingt het wel in ons dorpje. Cultureel, financiëel en qua infrastructuur verzorgt die ploeg ons best. De folder rekent voor ons uit dat onze onroerende voorheffing en de aanvullende personenbelasting de laagste van de provincie zijn. Mooimooimooi.
Minder fraai, maar daar kan je moeilijk de VLD voor vingerwijzen, is de spoorlijn die onze gemeente doormidden hakt. Of we niet willen vergeten dat er zes jaar geleden een tunnel onder het spoor werd getrokken? Waardoor er meteen komaf werd gemaakt met het verkeersinfarct tijdens de spits.
Allemaal goed en wel, maar ik weet dat er nog vijf andere overwegen op ons gemeentelijk grondgebied liggen. Het pamflet maakt gewag van 270 treinen per dag en 6u30min gesloten slagbomen per dag.
Hoempf? Zes uur en half staan wij dus te wachten tot er een trein passeert. Richting werk, duik ik een fietstunnel in, maar als ik ga zwemmen, mag ik inderdaad minstens een van mijn twee passages onderbreken voor spoorverkeer. Altijd! Altijd!
Dat is bijlange nog niet erg, ik ben hier geboren, de berusting over dat dagelijks bareeltrappelen heeft zich ondertussen in de genen genesteld. Wat echter nooit went, zijn de stationair draaiende stinkbakken van de autorijdende tegendraadse medemens, ondanks alle waarschuwingsborden, die vindt dat zijn smoorwolk de moeite is om met je fiets in te mogen ademen.

Een van de dagen doe ik het.
Als ik durf.
Dan steek ik in mijn fietszak een gelamineerd bordkarton.
Om tegen hun voorruit te plakken:

“Wat is het deel dat je niet snapt aan ‘motor uitzetten’, Oetlul?”

Gelukkig ben je gewoon een zeur met dezelfde sokken

   Puberzap, die ondertussen al volwassenzap heet (of: ik denk toch dat ik al hypermatuur ben met mijn 18 jaar), sukkelt af en toe hardop en tegen iedereen die het wel of niet wil horen, nog stevig met haar rug.

Misschien sleurt ze op een foutieve manier aan de hoogbejaarden die ze tijdens haar stages in allerlei standjes mag plaatsen.
Of de pijn is nog een overblijfsel van een eerder voorval met een geparkeerde auto, vervolgens een paal en een voormalige vrijer die iets op de grond ging zoeken tijdens het rijden en zij op de passagierplaats.
Of het is gewoon een kleinzerig zaagkind, dat kan ook.

Feit is, dat mijn tere moederoortjes dat gekreun en gesteun zo zat waren, dat ze nogmaals een afspraak maakten bij een specialist, eentje die inwendige rugfotografie kan interpreteren.

(Voor u van verontwaardiging iedere ‘zapnimf’ van uw scherm weg typext: gij ongevoelige teef der onmoederigen, hoe durf je zo oppervlakkig praten over kwellingen als daar zijn rugletsels bij uw eigen broedsel nog wel!? Laat mij u inlichten dat ze vlak na het ongeluk al binnenstebuiten is gekeerd door een resem rugkundigen en hun röntgenstralen, die haar daarop prompt gezond verklaarden.)

Terwijl ik achterbleef in de wachtkamer, kreeg mijn dochter achter de schermen allerlei kledij advies over wat wel en wat niet onder zo’n scanner mag. Ik weet dat toevallig omdat puberzap met haar trui nog over haar schouder en haar schoenen in haar hand het kleedhok kwam uitgeschuifeld:
“Ja zeg mama, mijn ondergoed en mijn sokken mocht ik aanhouden. Oeioeioei, dacht ik, als ik nu maar geen twee verschillende kousen aanheb! Gelukkig was dat niet het geval.”

Waarna ze haar voeten op een overliggende stoel legt om haar schoenen aan te trekken en ik in allebei een gat zo groot als dat van de ozonlaag in de jaren ’80 opmerk.
“Nee, gelukkig had je wel eenzelfde paar sokken aan, kind!”

Oja en ben je gewoon een zeur. Eentje zonder zichtbare pijntjes op foto.

Zo alternatief als een doordeweekse afwas, ja

   ‘Het alternatief eurosongfestival’, zo kondigde Sven dat aan. En of wij mee zijn living wilden vullen. Als Slowakije en Finland. Hm.
Concept ongeletterde wanhoop, aka auditieve opleving der tegengewicht van het ondertussen oersaaie echte eurosongfestival. Tenminste, dat vermoed ik toch, want het moet van de tijd voor mijn bevruchtingen zijn dat het scheve oog daar wat glimp van capteerde. De oudste wordt dit jaar nog 19.
Moose trok praktisch zijn vel in blazen van enthousiasme: muziekskes op de radar zetten en daar ongebreideld veel uren aan besteden, het past hem wel. Dat kwam mooi uit, want ik heb geen moeite met delegeren. Het lastig geklus om enig hymnegegalm op te speuren in een vreemde taal, schoof ik graag naar de jury van Slowakije door.
Ook al werden de deunen voor mij uit het Finse internetaanbod geplukt, een beetje eis van mijnentwege als: ‘funky, dansbaar en origineel’ werden onvervaard genegeerd. Misschien ook omdat die Finnen liever zelfmoord plegen dan funk spelen?
Uit een tranendal van onverstaanbare brol, koos ik tenslotte onderstaande clip. Hoewel een beetje vals, omdat het een soortement cover is, wist ik meteen dat dit een waardige winnaar zou worden, mits genoeg vrouwen en homo’s aanwezig in de zaal. Het siert Sven niet dat hij van beiden te weinig potentieel in huis had gehaald, aldus won mijn nummer niet. Kijk en luister, maar vooral toch kijken, allez, de arrangementen zijn ook niet mis.

On-be-grij-pe-lijk dat ik pas als vierde zou eindigen.
Zeg nu zelf!

De rest van de deelnemersveld en hun ingestuurde filmpjes kan je hier bekijken.

Nee, ma, hier kan je ook niet mee scoren

    Nadat ze eerder deze kemel schoot, had ze wat te lijmen, die moeder van me.

Het werd :
“Waar zijn je borsten gebleven? *wijs/bijna prik x2*
“Die zijn ineens weg!”

Nee ma, peut peut.
Weerom geen punten gescoord.
Derde keer, goeie keer?

Ter info : uw zapnimf mag niet meer zo rondborstig zijn als weleer, als je goed kijkt, wiebelt daar toch nog een bescheiden cupje, maar mijn oren blijven lekker groot!

Makkers, staak uw wild geraas! En pak uw agenda.

    De kalender mag ook, en schrijf op 7 juli in’t groot :

“Eens gaan loeren tot welke magerte die zap geslonken is.”

en vlak daaronder :

“Iets om te bikken meepakken om ze terug vet te mesten.”

Voila, zo simpel ligt het.
Het leven is te kort om ons curieus te blijven afvragen of we mekaar nog eens per toeval zullen tegen komen. We gaan dat zelf moeten forceren.
Ieder van u, bloglezer en/of schrijver, is meer dan welkom om als eerste onze piramidetent uit te komen testen. Of als ’t stormt, onze carport en als er een orkaan passeert, laat ik u misschien zelfs binnen.

Smoezen alla ‘ik heb schrik van onbekenden’, ‘ik lees niet iedereen die daar zal zitten’, ‘ik kan niet koken’, worden niet weerhouden.
Iedereen heeft schrik van onbekenden, maar weet dat wij lieve onbekenden zijn. Nu gij nog.
Vorige keer had niemand niemand gelezen, maar iedereen wel mij. Jaja, zo heel erg is dat dus helemaal niet. Vind ik toch. Hè!?
Gelukkig kan ik wel subliem eten klaarmaken. Mijn bijnaam is niet voor niks : ‘het gastronomische godswonder’ (ik post voor 7 juli hiervan nog bewijs). Voor de culinaire losers onder jullie hebben ze ‘de kant-en-klare winkelwaren’ uitgevonden. Maak er zonder schroom gebruik van. Ik heb ooit twintig chocolade moussekes van het plastieken potje uitgeschept in een glazen kom en alleman vond dat ik een zeer lekker dessert had gefabriceerd. Boefen maar!

Wij verwachten jullie zo rond tweeën in de namiddag. Wie wil, mag zijn wandelsloefkes in de koffer van de auto stoppen en als de goesting wil meewerken (geen enkele verplichting), kan wie wil misschien een toertje wandelen in de noorderkempische bosschen.

Wie nog niet luid ‘Jaaaaaa ik kom, ik kom, aaaah!!’ heeft geroepen, mag dat alsnog doen en een mailtje richten tot zapnimf@gmail.com en dan stuur ik de routebeschrijving door en zet ik u op MIJN kalender.

In’t kort :
– Ten noorden van Antwerpen op 7 juli 2012 rond 2 uur.
– Hapje meepakken (voor gewone drank zorgen wij)
– Eventueel aan wandelbare schoenen denken.
– Mailtje sturen.
– Geen schrik hebben. Voel je welkom.Ook niet denken dat je te oud of te jong bent.
– Partners en kinders ook welkom uiteraard. Ge moet er wel zelf voor zorgen.
– Indien psychopaat, gelieve u te onthouden.

Zullen op dat megafeestje aanwezig zijn (zal bijgewerkt worden naarmate er reacties en mails binnendruppelen) :
appelmoose

– zapnimf

Joke met partner en kinderen

Juffrouw Sanseveria/Leen*

Eilish met dochter

Margo met smurf

Pharailde met wederhelft E.

Sterre

Sven met kindertjes

Micheleeuw en schat

Stef den Flater

Gudrun

– March

Yiehaa!