Dat geboort maar, dat verjaart maar, dat slibbert zich maar in een of andere gelegenheid

En zo kan ik weer al eens ongegeneerd stoefen, want zo ben ik dan weer wel.
Enkele zijn op bestelling gemaakt. Kaarten, niet baby’s.

En eigenwijze namen! Tssss.

Dat is daar wel eigenhandig geschept (en geschapen) papier, dat wit. Je kan er dan ook niks mee aanvangen.

De volgende kaart, de ouders houden van sober, neigde plots naar een rouwkaart met al dat zwart-wit dat ik een nieuwe versie aanving.

En dan gingen die snoodaards ook nog verjaren.

Of hier en daar een wezen dat zijn persoonlijkheid wat kan versterken met nog een spreukje in de bus.

En waarom niet eens met een ijzerdraad en een vuile parket op de achtergrond?

En dan durfde er ook nog iemand te gaan trouwen, maar die is mislukt. De foto, niet het huwelijk. Allez, nu toch nog niet.