Gefopt! Nog een zapmoosesaga-aanhangsel

  
   Omdat ik sinds een maand genoot van co-ouderschap, was het een vanzelfsprekendheid dat moose hier een poosje zou blijven logeren. (Na de week moederen die eraan voorafging.) Dat poosje liep over in de volledige vrije week. Hij wilde zo graag vanuit mijn bed de sterren observeren. Zo maakte hij me wijs. Er was geen hele nacht voor nodig vooraleer ik ontdekte dat hij zonder bril geen ster van een laagovervliegende zeppelin, versierd met flikkerende verstralers, kon onderscheiden, maar dat mocht onze pret niet drukken. We konden het verdacht goed met elkaar vinden. Iedere morgen bracht ik mijn geliefde naar het station, liep pathetisch kusjeswerpend mee met de vertrekkende wagon en zwijmelde vervolgens sms’end de komende uren door, tot ik hem weer kon afhalen. Een verliefde mens vergeet prompt alles wat ze de maanden voordien nog tegen haar vriendinnenkring had verkondigd over extra belasting en vuile sokken. Vooral als hij, de eerste keer dat hij van die trein stapte, een boodschappentas vol ingrediënten voor een paëlla met zich meedroeg en daarmee geheel zelfstandig aan de slag ging in mijn keuken. (Ok, dat ik tevergeefs zocht naar scampi, – die die gierigaard vervangen had door roze garnaaltjes – vergaf ik hem dan maar ter plekke. Dat ik tot de volgende valentijn moest wachten tot hij nog eens het keukenschort aantrok, vergaf ik hem pas een hele tijd later.)
Hij kon ieder moment, als het hem of mij te veel werd, terug naar zijn appartement, zo verzekerden we mekaar, maar dat bleven loze woorden.
Kortom, dat cliché over ‘het klikt’ (bijbehorende oogrol) werd zo waar als een koe.
   
En toen kwamen de kinders terug.
Voor hen wilde ik mijn vrijersvoeten nog even ingestopt houden. Ik was immers nog niet vergeten hoe ze mijn ouders, terwijl ik even lag te dutten, hadden ingelicht over een vorige (heel korte) relatie : “Bomma, bompa, ons mama wil het nog niet verklappen, maar ze heeft te doen met een ouwe rakker van drieënvijftig.” Toen ik wakker werd, mocht ik de bomma ei zo na hartmassage toedienen, terwijl mijn vader ernaast ook op de vloer lag, maar dan van het lachen : “Ola, dat kan dan in de toekomst misschien mijn kaartmaat worden!”
Twee dagen later was’t af.
   
Voorzichtigheid was dus geboden. Voorzichtigheid staat bij mij als een olifant in een porceleinkast. Ik liet een mailtje onbeheerd achter tijdens een uitje naar het toilet.
“Mama? Waarom spreek jij iemand aan met ‘schat’? Wie is dat? Heb jij een vriend? Waarom weten wij daar niks van?  Wanneer krijgen wij die meneer te zien? Is het weer zo’n ouwe? Heeft hij kinderen? Ga je nu trouwen? Mogen wij dan bruidsmeisje zijn? Kent hij iets van muziek? Is hij rijk?”
Daar zat ik met mijn relatie van twee weken en half oud en die koters namen het recht in handen om zich ertussen te wringen en de boel naar hun hand te zetten. Ze dwongen me van moose aan hen voor te stellen.
   
Dat werd geregeld na de tweede kinderloze week, die een herhaling was van de eerste, gevuld met superlatieven en elkaar.
Terwijl ik een zenuwachtige moose bij hem thuis ging ophalen, hadden die dekselse kinders van me de halve oprit voorzien van een dubbele rij theelichtjes, zichzelf en de woonkamer toonbaar gemaakt. Geen inspanning was hen te veel.
Hoewel, hun hooggehouden schijn zou ook meteen weer in elkaar kunnen zakken. Hun preventieve waarschuwing loog er niet om : “Als we hem leuk vinden, vertellen we je verhaal over de stinkende scheet in de keuken niet, anders… hou je dan maar al vast.” Tof tof, erachter komen dat je vier chanterende jong grootgebracht hebt, maar beloofd was beloofd en de grote schat en de kleine lieverds werden met elkaar geconfronteerd. Moose had alleen zichzelf meegebracht, hij wilde liever niet van omkooppogingen beschuldigd worden, en een versleten spelletje Uno. De wederzijdse stroevigheid was van kortstondige aard en na een half uur hadden die koters al door dat ze dat watje in de toekomst nog meer zouden kunnen confisqueren om gezelschapsspelletjes te spelen met hen. Zoonzap, die zich het meest onverschillig hield, stelde wat examenvraagjes op omtrent de pokkeherrie die hij onder de noemer ‘muziek’ ordent en nadat moose met vlag en wimpel zijn test doorstaan had, sloot hij hem sindsdien figuurlijk (zoon kust of knuffelt niet, dat is onstoer) in zijn armen. De oudste vond hem een flinke nerd, maar ‘wel eentje die heel goed meevalt’ zo lichtte ze haar vriendinnen achteraf in. Na een beraad van twee bezoeken, besloot de zapclan gezamenlijk dat moose goedgekeurd was, ik ‘mocht’ hem houden.
   
De derde logeerweek zonder kinderen liep naar zijn eind en toen is hij voor het gemak maar ineens gebleven mits afspraak dat als de kinderen, hij of ik zich er niet goed bij voelden, we altijd nog stapjes terug konden zetten. Zijn appartement liep niet weg.
Niemand die ooit van dat recht gebruik heeft gemaakt tot nu toe. (Ha en binnenkort is dat appartement ook verhuurd… te laat dan!)
   
Als je dan toch al een maand samenhokt, moet je er toch eens over beginnen te denken van je ouders op de hoogte te stellen.
Ons ma :
“Watte? Een vrijer? Hoe heb je die kunnen strikken?”
“Watte? Zes jaar jonger? Universitair geschoold bovendien? Allez, wat ziet die dan in jou?”
(Euh… niet dat het hier zo overkomt, maar mijn ouders zien mij wèl graag en waarderen mij ook van tijd tot tijd.)
“Watte? Hij woont al bij jullie? Hoe kan dat nu? Hij is toch niet op je geld uit hè?” (ha ha ha, ma, ik heb geen geld!)
“Mor allez? Kan die er geen van zijn eigen leeftijd krijgen dan? Mankeert er iets aan?”
“Ooohneen… het is toch geen pedofiel hè? Wie wil nu iemand met vier kinderen?”
   
Onze pa beperkte zich tot een schouderklopje en had al van in het begin door dat moose die uitzonderlijke gelukzak was die mij kon krijgen.
   
Mijn moeder nu :
“Zeg zapnimf, doe eens wat meer je best, straks raak je hem nog kwijt. Ik zag dat je moose koffie liet maken en de tafel liet afruimen. Nu heb je een supervent vast, soigneer hem dan ook een beetje, straks bolt hij het nog af. Dat mag je niet laten gebeuren hoor!”
   
En baai de weei, om even op die volle baard terug te komen. Enkele dagen na onze eerste afspraakjes werd die zo’n vijfenzeventig procent in volume ingeknot tot een ringbaardje.
   
Liefde is…
Je van je overtollige haar ontdoen.
Toeme, daarna moest ik als tegenprestatie dan wel mijn oksels scheren.
Maar voor gladgewaxte benen moet hij minstens nog tien jaar mijn prins uithangen. 
Liefde is immers ook een werkwoord.
  
 

25 Reacties to “Gefopt! Nog een zapmoosesaga-aanhangsel”

  1. Marleen Says:

    Potverdorie, wat een verhalen. Een vrouw zou nog gaan willen dat ze haar 22-jarige huwelijk naar de knoppen kon helpen om een nieuwe vrijer aan de haak te slaan op dezelfde wijze. Maar dan wel met de garantie dat het goed afloopt, hè.

  2. elke Says:

    Ah wat heerlijk. Mijn jongste was zo mild niet, hoor. Een jaar heeft het geduurd vooraleer ze hem accepteerde (ze was nog maar 6). Als hij iets tegen haar zei keek ze mij aan en zei met minachting in de stem: “wat zegt die daar?”

    Ondertussen is hij haar grote held en lacht ze met zijn domme mopjes. Het kan dus toch verkeren.

  3. annava Says:

    Gefopt? Ik vind het leuk dat er nog een deeltje is! Geweldig leuk om te lezen.

  4. Heidi Says:

    En hoe zit dat nu met die vuile sokken???

  5. dana Says:

    oksels scheren?
    en toch ook je bikinilijn?
    🙂

    ’t was weer heel boeiend en leuk om te lezen
    smaakt naar meer
    ik wist ni dat ge zo romantisch was (uitwuiven aan trein? )
    net als in de film

  6. Zabrila Says:

    Dat van die kaarsjes op de oprit vond ik super, maar dan ook super lief…
    Zes jaar verschil is nu ook niet zooooo veel (mijn moeder was ook 6 jaar ouder dan mijn vader) en jullie vullen elkaar wonderwel aan…

  7. Storm Says:

    Schitterend! Dan denk je als volwassene meer vrijheid te hebben dan in je tijd als puber. Alles stiekem verborgen moeten houden voor je ouders om dan jaren later (help nog erger) het te moeten verborgen houden voor je ouders en je kinderen. Dubbel spannend! Het kan verkeren (zei Bredero en zakte door het ijs)

    Groeten,

    Storm

  8. Agnes Says:

    Die Moose, da was wel echt een toffe hé Patrick?
    P-Euh?

  9. Kris Says:

    Ja, inderdaad, iemand met vier kinderen.Echte liefde!
    Volgens mij draagt hij je op handen, al had je dreadlocks onder je oksels hangen.

  10. tijdtussendoor Says:

    Terug verliefd en zo een happy end…zalig!

  11. zeezicht Says:

    Zoek maar, zap, je zal nog wel van die zappige verhaaltjes vinden. Want bij jullie is wel alle dagen wat loos, en als je het dan nog een beetje aandikt… 🙂
    Toch fijn dat het zo goed klikt met de kinderen.

  12. biezonder Says:

    Mah zo schattig van uw kinderen!
    En het commentaar van uw moeder is priceless 🙂

  13. micheleeuw Says:

    Mijn schat is ook blijven slapen onder dezelfde voorwaarden. Pas na meer dan een jaar vroeg hij of hij nu zijn appartement mocht wegdoen (maw : of hij kon/mocht blijven) 😆

  14. Veerle Says:

    Wat is liefde toch schoon!
    En opgroeiende kinderen, niets van privacy heb je daar mee! Waag het niet om hen ook maar één persoonlijke vraag te veel te stellen, maar andersom, ho maar: alles moeten ze weten (en als je hen er fijntjes op wijst dat er ook voor ouders zoiets als privacy bestaat, dan zijn ze verontwaardigd, niet te geloven!)

  15. Veerle Says:

    Maar dat van die oprit, dat vond ik toch heel mooi en lief, de onze zouden nooit op het idee komen

  16. hilde Says:

    troost je Veerle, die van mij ook niet..die zouden eerder zeggen: “jullie gaan wel ergens anders samen naartoe hé”

  17. Zon Says:

    Heel aandoenlijk om te lezen :-p
    En ik kan dat van die trein beamen. Ik stapte (zonder dat ik het wist) met jouw manneke van de trein. Ik moest op mijn fietske in de regen naar huis (waar mijne droomprins wel gekookt had voor mij), en moose werd opgewacht door jou en jullie stonden daar zo schattig te kussen. Echt te kussen hihi. Ikke direct naar K. gebeld en gezegd :’amai, die zapnimf heeft het precies héél zwaar te pakken’
    Ben heel blij voor jullie hoor! En bij ons was het net zo. Wij wisten ook heel snel dat het goed zat. Na een paar weken was hij ook niet meer weg te slagen in mijn huizeke. En daar heb ik toch ook nog geen spijt van gehad. (allee, heel soms misschien toch heel eventjes, maar ja wij zijn al meer dan tien jaar samen )

  18. Menck Says:

    Moet het niet zijn: ZIJN prins uithangen?

  19. Lalena Says:

    de advocaat-van-de-duivel-kids, wat een leuke chantage, je had het altijd op de frigo kunnen steken waar een camenbert in rijpingsproces vertoefde : )

  20. Margo Says:

    Pure liefde van de zuiverste soort…da’s verdomme toch wel schoon zenne!
    Wacht, als het mij nog eens overkomt, dat zal vonken geven, ik zweer het je! Een 3 uur durende langspeelfilm zonder pauze maak ik ervan dan, let maar op.
    *zucht*

  21. ElsElisa Says:

    Hey!
    Zàààlig om te lezen! en mee te beleven…
    EE

  22. niki Says:

    heel mooi
    schone liefde

  23. De tijd vliegt als je lol hebt en ik lig bewusteloos onder een lamp op een harde tafel « De weergaloze fratsen van ene zapnimf Says:

    […]  https://zapnimf.wordpress.com/2008/06/10/gefopt-nog-een-zapmoosesaga-aanhangsel/ Geplaatst in Leven is het meervoud van lef, Medisch gepampel aan het lijf. Reageer […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: