Eerst onverantwoord melig, daarna onverantwoord triest

  
   Ik huilde.
Jankende uithalen, tegen het hysterische aan. Greep haar handen, streelde ze.
“Wij zitten hier toch?” fluisterde moose.
“Wij zien je zo graag, wat je zegt is niet waar.” traande ik in onduidelijke keelgeluiden.
Moose en ik keken als één naar haar man. Die zweeg. Zijn gezicht stond ongemeen hard. Gespeend van iedere uitdrukking.
   
Ze had de moed gevonden om het uit te spreken : “Ik heb het gevoel dat ik voor niemand nog iets kan betekenen.”
   
Slapen deed ze nog amper, huilen des te meer, haar lichaam gaf het op, ze zag eruit alsof ze ieder moment door haar benen kon zakken.
Daags voordien hielden we koffieklets bij haar, de vriendinnen en ik. Nadat we een sms gekregen hadden die verontrust klonk. Toen de bananentaart achter onze kiezen verdwenen was (zij at een vierde op van haar stukje want eten lukte ook niet meer zo goed), dwongen we haar een afspraak met haar dokter te maken. Alle vingers wezen naar mij om haar daarbij te begeleiden. “Zap, jij kan het goed uitleggen, we kennen haar, zij gaat gewoon over haar schildklier beginnen.” 
   
Haar man had het druk, shiftwerk en andere verplichtingen. Zij had het druk, shiftwerk, zwaar werk, weekendwerk, ver van huis. Nog twee weken te gaan tot het einde van haar proefperiode en één hoge pief die dacht dat hij in dat zwakke lijf van haar nog een mes moest keuteren aan de achterkant. Dat gaf de doorslag. Alle ellende van overal (die opschrijven zou mij te ver brengen) verpletterde haar laatste weerstand als een aaneengekoekt massief brok uitzichtloosheid.
   
“Je weet toch wel waar die slavendrijver zijn job van mij zou mogen steken?” , brulden we in koor.
“Je vindt geen tijd meer voor de kinderen, je ziet je man niet meer, je sociaal leven is verpieterd tot nul, wanneer was de laatste keer dat je nog eens een penseel hebt vastgepakt? Jij die altijd zo creatief was. Die natuurgidsencursus die je begon, heb je niet kunnen afmaken. Je bent over alle grenzen van je jezelf heengegaan.”
“Ben je gelukkig? Wat wil je eigenlijk zelf?” vroeg iemand. 
Zij antwoordde dat ze het gelukkigst was toen ze een jaar geleden drie maanden rust voorgeschreven kreeg. Maar dat dat niet kon want haar directe omgeving hamerde erop dat werk hebben zo belangrijk is in de maatschappij. 
   
Op het eind van de namiddag bleef ik nog met haar over. Ze vertrouwde me toe dat ze er regelmatig naar verlangde om dood neer te vallen.
Haar man kwam thuis en ik resumeerde in een paar woorden het verloop van ons gesprek. Het laatste wat ik gehoord had liet ik achterwege. Hij keek zonder emotie door me heen en ik vertrok. Mijn hoop ging uit naar de dokter morgen.
   
Het was haar man die me belde. Hij zou wel met haar naar de dokter gaan. Ze sliep slecht, hij zag ook wel dat het niet goed ging met haar, maar wij, kortzichtige vriendinnen, zo sprak hij, fixeerden ons slechts op één ding : haar werk. Wij moesten eens leren van naar zijn vrouw te luisteren. “Ze wil werken, ze vindt haar werk leuk. Ze moet gewoon bijslapen, dan komt alles in orde. Kan ze overmorgen terug monter haar volgende serie lates starten.”
Het telefoongesprek ontaardde in een resem harde woorden, zowel letterlijk als figuurlijk. Hij begon.
   
De verdere dag wist ik met mezelf geen blijf, telefoneren naar de vriendinnen, emotioneel op het randje balanceren en een innerlijk dat sputterde, brieste en botste. 
Moose kwam thuis en luisterde. Moose pakte me vast. Moose nam de koe bij de horens. 
   
We werkten ons bij haar en hem binnen met een smoes. Ik wilde mijn excuses aanbieden voor daarstraks. Maar er was toch nog één ding… wist hij wel hoe erg het was? Wat ze stilletjes heeft laten vallen toen ik met haar alleen was? Zij ontkende niks. Van zijn gezicht viel niks te lezen. “Ze wil werken, ze kiest zelf.” verklaarde hij.
   
“Ik weet niet wat ik wil! Ik kan niet meer kiezen! Niet meer helder denken! Ik heb schrik dat ik spijt ga krijgen van eender welke beslissing.” kwam zij tussen.
   
Moose richtte zich tot hem : “Jullie zijn een koppel, jij hebt voor haar gekozen en zij heeft voor jou gekozen. Je hebt ook geluisterd. Zij. Kan. Niet. Meer. Kiezen. Nu moet jij weer VOOR haar kiezen.” 
   
Geen krimp. Ondanks alle registers die we opentrokken.
   
En dan van haar kant : “Ik heb het gevoel dat ik voor niemand nog iets kan betekenen. Geef me die pillen en ik slik ze allemaal tesamen door.”
   
Het had beter kunnen aflopen. Ikke pathetisch wenen. Zij een hoopje overblijfselen van wat ze ooit was. Moose die kalm bleef en rake dingen zei. Hij die echt woest werd. “Ze was er terug bovenop tot jullie binnen kwamen en haar gewoon de put komen induwen!” Ik die nog woester werd. “Sla me nu!”, bad ik, “dat ik je kan aanvliegen!” Rechtstaand neus tegen neus en geen beheerste vezel nog die me wilde stoppen. Dat deed moose.
Hij schreeuwde ons buiten. Stond klaar om de politie te bellen. Wij bleven zitten. Lieten doordringen dat we mislukt waren in het bereiken van ons doel. Het kalmeren van de gemoederen was nog slechts een afronding tot afscheid.
   
Hij zou me de dag nadien bellen zei hij. Ik vroeg me af waarom.
Ik weet dat hij ook het beste wil voor zijn vrouw, maar hij ziet het niet/anders.
   
Zijn sms later :
“Ik heb gezegd dat ik je zal bellen, maar dat lijkt me geen goed idee! Voor alle duidelijkheid : Ik laat me door NIEMAND beïnvloeden. Groetjes.”
   
De mijne : “Sorry x, ik dacht dat het hier over het welzijn van je vrouw ging en niet over jou. Haar noodkreten leken me nochtans duidelijk. Veel sterkte. Wij willen er voor haar zijn als ze ons nodig heeft.”
   
En ik besefte : het leven kan soms toch klote in elkaar zitten.
Broddelaar!” riep ik tegen niemand in het bijzonder. 
  
  
Advertenties

31 Reacties to “Eerst onverantwoord melig, daarna onverantwoord triest”

  1. elke Says:

    Wat een verschrikkelijk verhaal. Hoe erg moet het al niet geworden zijn als je niet meer de kracht hebt om voor jezelf te kunnen beslissen. En hoeveel erger wordt het dan als diegene die van je zou moeten houden niet wil inzien wat er aan de hand is en ook niet bereid is om een helpende hand aan te nemen.
    Veel sterkte, niet in het minst voor haar.

  2. zapnimf Says:

    Tijdens het posten van dit stukje kreeg ik een sms van haar : Ze is gisteren niet gaan werken, heeft 24 u geslapen en is nog uitgeput. Haar man heeft pogingen gedaan om een ander struikelblok op te ruimen (die ik niet vernoemd heb). Ze voelt zich nog suf door de pillen, maar het brengt toch wat rust. (en nog wat -weeral- melig houden van gedoe.)

    Vingers kruisen maar! *kijk eens hoopvol naar de broddelaar*

  3. Bright Says:

    Wat een moeilijke situatie… Jullie hebben in elk geval hard jullie best gedaan voor haar en het probleem zichtbaar gemaakt (voor wie nog te blind was om het te zien). Ik duim voor jullie allemaal dat ze er snel terug bovenop komt.

  4. tijdtussendoor Says:

    Jullie zien haar graag en dat zal ze zeker geweten hebben,
    maar volgens mij is één nachtje doorslapen niet genoeg in dit geval:-(

  5. Margo Says:

    Van haar man krijgt ze blijkbaar niet de steun die ze nodig heeft. Hij ziet het niet, wil het niet zien of ziet het anders, zoals je zegt. Jullie, vriendinnen, zien de ernst ervan in. Moose ook. Stom dat haar vent zo’n tegenwind is, hij helpt haar geen stap vooruit.
    Hopelijk vindt ze zichzelf terug, met of zonder hulp van buitenaf.

  6. Duvel Says:

    Jullie hebben al heel wat proberen te doen, zijn echt ver gegaan, maar de boodschap komt blijkbaar niet aan .
    Ik hoop voor je vriendin dat alles terug goed komt maar dat zal heel wat tijd vragen en ik meen uit je verhaal te kunnen opmaken dat er nog niet gestart is met het oplossen van het probleem. Misschien had je beter gevraagd aan de man of je kon helpen, dan kon je makkelijker met haar in contact blijven. Enfin,ik weet het niet en je laat ook stukken van het verhaal achterwege. Het lijkt wel of er daar een gezinsdrama aangemaakt wordt. Ik vind het erg verontsrustend. Hoe oud zijn die kinderen ? Misschien een informatief gesprek met haar huisdokter ?

  7. tosca Says:

    Eventueel een praktische oplossing : kiezen voor parttime-werk. Hoewel, dit is niet altijd mogelijk. Desnoods 4/5. Het enige probleem is dat dat soms wordt tegengewerkt door sommige werkgevers. Toch zou dit een oplossing kunnen bieden. Hopelijk vindt ze vlug haar vroegere ik terug. Mensen kunnen nogal wat meemaken.

  8. madameblogt Says:

    Dat lijkt me een depressie. Een diepe depressie. En daar komt ze niet uit door 24 uur te slapen. Vreugde vinden, als ze dat zou kunnen…
    En de oorzaak/oorzaken als die een voor een kan aanpakken. Een voor een. Is belangrijk.
    Ik heb geen greintje respect voor de man die niet wil zien dat zijn vrouw hulp nodig heeft.

  9. Bigbear Says:

    Harteloosheid bestaat jammer genoeg , in al zijn vormen ..
    Onbegrip van een toch al niet meer te begrijpen maatschappij kan men nog net accepteren .. Erger is het indien het om de omgeving gaat ; de naasten ; op wie je wil steunen als steun nodig is … Als je daar niet meer op rekenen kan ?? .. Misschien moet men bij zichzelf dan toch die rekening maken ?? ..

  10. veerle Says:

    Slik. Wat een triest verhaal. Ook al werkt haar man niet mee, en is er nog niet meteen een oplossing, jullie zijn in elk geval een enorme steun voor haar. Hopelijk komt ze erover heen.

  11. zeezicht Says:

    Dat is zeker en vast een depressie. En als je dan van je man geen steun ontvangt… heb het ook meegemaakt.
    Waarschijnlijk is daar meer aan de hand.
    Gelukkig dat ze zulke goede vriendinnen heeft, maar of jullie echt kunnen helpen?
    Laat ons maar het beste hopen, want wat ik echt denk durf ik niet schrijven.

  12. tulp (D.) Says:

    @ Bigbear: Wij hebben ‘zijn’ rekening al gemaakt, hij is ‘slechts’ het vriendje sinds twee jaar die het lef heeft haar boezemvriendinnen buiten te smijten.
    @ tosca: Ze hoeft zelfs helemaal niet te werken als ze dat niet wil (ze staat financieel sterk genoeg) het zijn haar ‘naasten’ die dat willen……
    @ Zapnimf: Broddelaar is wel heel beleefd voor uw doen zene.

  13. zapnimf Says:

    @iedereen : Wij (vriendinnen, moose en ik) weten dat de depressie van die aard is dat het heel veel tijd zal vergen. Zoals tulp al zei, is geld nog het minste van haar zorgen. Haar grote probleem is dat ze zichzelf veel liever zou moeten zien, ze is bovendien wat te goed voor deze wereld, en nu komt het, ze kan niet neen zeggen. Niet tegen haar omgeving, niet tegen haar collega’s, niet tegen de regels van het fatsoen (van anderen), niet tegen haar eigen grenzen. En ook niet tegen de ‘vriendin’ op de VDAB (die wij consequent de trut noemen) die haar overstelpt met aanbiedingen tot in Oostende, terwijl ze zelfs nog in ziekenkas is.
    Tuurlijk hebben wij al gesuggereerd dat hier psychologische professionele hulp aan te pas moet komen. Dat had ze ooit, maar dat heeft ze moeten staken… omdat ze terug moest gaan werken.
    Zoals ze zelf zei : Ik ben al veel gestruikeld, maar nog nooit zo diep als nu.

  14. annava Says:

    Amai, wat een verhaal. Een goede vriedin van mij heeft ook eens in zo’n situatie gezeten. Nee, eigenlijk was het helemaal anders want haar man bleef haar door dik en dun steunen en deed alles om haar terug beter te krijgen. Ze is er weer helemaal bovenop nu, wat de hulp en steun van je geliefde niet kan doen.
    Blijf haar opzoeken en steunen, al twijfel ik daar niet aan.

  15. affodil Says:

    Ik krijg bij dit alles het gevoel dat Broddelaar het grootste probleem is. Even gokken: zij staat financieel sterk genoeg, maar hij niet en dus kan ze beter gaan werken tot ze doodvalt dan op ziekenkas gaan…

    Ik hoop dat ze contact kan blijven houden met haar vriendinnen en Moose en dat Broddelaar haar niet helemaal isoleert.

  16. T* Says:

    ’t klinkt misschien een radicale oplossing, maar een ex-collega deed het ooit en had er baat bij: een spoedopname in het ziekenhuis. Krijgt je vriendin direct de nodige psychologische ondersteuning om aan zichzelf te werken – en wordt ze eventjes weggehaald uit haar omgeving waar op dit ogenblik blijkbaar geen lichtje aan het eind van de tunnel schijnt.
    De meeste grote ziekenhuizen hebben ondersteuning van psychiaters/psychologen op hun spoeddienst.
    Als hij ook de knoop niet kan doorhakken moeten jullie het misschien doen?

  17. Patrick Says:

    Gevaarlijk thema wicht, gevaarlijke interventie ook.

  18. T* Says:

    hm – even ter verduidelijking, ik heb het hier niet over gedwongen internering, maar over je vrijwillig laten opnemen. Een grote stap als je hem alleen moet nemen…vooral door het stigma dat nog steeds al te vaak rond een psychiater/psycholoog-bezoek hangt

  19. Leen Says:

    Weet je, ik heb al veel meegemaakt, neen, meebeleefd bij ons vrienden. Uren en uren geluisterd, proberen helpen, tot ikzelf en mijn gezin eronder begonnen lijden,maar eigenlijk helpt het niets, ben je zelf altijd de pineut, wordt het niet in dank afgenomen, wordt het niet geapprecieerd. Echt waar …

  20. zeezicht Says:

    @ Leen
    dat komt omdat wij niet over de nodige kunde beschikken.
    Je moet de juiste woorden kennen, want voor je het weet zeg je heel verkeerde dingen…

  21. Hannah Says:

    Moeilijk. Moeilijk. Waarschijnlijk zonder externe hulp niet op te lossen. Spijtig dat het niet in een vroeger stadium tot een goed einde kwam. Voor de kinderen zal de situatie ook niet evident zijn.

  22. micheleeuw Says:

    Haar doker moet haar toch anti-depressiva kunnen voorschrijven ? Met zo’n vent zou ik niet kunnen voort doen ! Hopelijk komt vind ze zichzelf vlug terug en smijt ze hem (dan) buiten. Blijven proberen !

  23. Menck Says:

    Jee, daar wordt een mens wel even stil van. En boos: triestige figuur, die vent van haar.
    Dit lijkt me een relatie waar ‘houden van’ beslist niet op de eerste plaats komt.

  24. affodil Says:

    Ze zal allicht wel anti-depressiva nodig hebben om te bekomen, maar als de oorzaak niet wordt weggenomen blijft het symptoombehandeling en dus een straatje zonder eind…

  25. Duvel Says:

    Ondanks alle lieve woorden (op 1 na), raad en steunbetuigingen zou ik dit postje, in het belang van je vriendin, verwijderen van je blog. Maar ik zou zeker, als het nog mogelijk is, je vriedin trachten te helpen.

  26. Yucca Says:

    weet je, eer je de juiste behandeling krijgt en gevonden hebt (terwijl je eigenlijk de fut niet meer hebt om dat initiatief te nemen) zit je vaak al heel ver in de depressie verankerd.
    gewone ziekenhuizen hebben daar vaak de middelen niet voor (wat betreft opnames) of ze moeten daar al een speciale afdeling voor hebben. En dan nog krijg je één gesprek om de paar dagen.
    heel triest maar waar is dat je na veel zoeken en lijden je zelf wel een weg vindt in deze wirwar van diensten. Er is een tekort aan mensen/diensten die vrij vlug de vinger op de wonde kunnen leggen. Je wordt van hier naar ginder doorgestuurd en als je echt geen fut meer hebt om van dag tot dag te leven geef je het al gauw op. Om nadien te beseffen dat het zo niet verder kan en opnieuw een zoektocht aan te vangen.
    wat ik wil zeggen zap; blijf aandringen op hulp want als je zo diep zit heb je daar geen fut meer voor en zie je daar het belang ook niet meer van in. Dat ze niet direct de juiste begeleiding vindt is reëel daarom is het belangrijk dat ze vrienden heeft die daar de nadruk op blijven leggen. Help haar initiatief nemen want zelf zal ze dat niet meer kunnen.
    Tenminste; als ze zo diep zit als ik denk dat ze zit.
    En als ze het financieel niet nodig heeft; dat ze verdomme direct stopt met werken! (excuseer mij de krachttermen) Dat gaat dus met de weinige energie die ze heeft lopen.
    en die van van haar (***nog meer krachttermen***) denkt blijkbaar gewoon alleen aan zijn eigen ‘comfort’. Me dunkt dat die gast in een grote ontkenningsfase zit uit pure angst en/of gemakzucht. Maar hey, wie ben ik natuurlijk om een oordeel te vellen op basis van je verhaal natuurlijk.

  27. dana Says:

    ik wist ook niet dat het zo erg was .
    de laatste keer dat ik haar zag was ze echt wel oververmoeid (full time werken, kinderen, huishouden, man, enz.) maar dat ze ook nog eens zo ongelukkig is …..
    over de job was ze toch lovend? (haar woorden: echt iets voor mij , toffe job) maar het is wat daarbij komt dat er teveel aan is (geen tijd meer voor huishouden, kinderen, vrienden, er alleen voorstaan) Ik kan erover meespreken.
    Dat je op een dag instort kan ik me goed inbeelden. En inderdaad , de steun van je man en vrienden zijn op dat moment heel belangrijk! En een lange rustpauze…..

  28. dana Says:

    En een gesprek met een therapeut kan misschien goed doen , maar word je dan wel werkelijk geholpen?
    zeggen zij geen dingen die je eigenlijk zelf wel al weet ?

  29. zeezicht Says:

    Een opname op de juiste plaats is hier de beste oplossing. En al zeggen de therapeuten dingen die je al weet, het helpt, zij weten hoe ze het moeten aanpakken.

  30. zapnimf Says:

    @Allen : Wegens driemaaldruk eventjes het internet gelaten voor wat het is. Wat een reacties ineens allemaal.
    Duvel, ze leest me niet, heeft daar geen behoefte aan.
    De man wil echt wel het beste voor haar, maar hij zit er zo met zijn neus bovenop dat hij het niet ziet. En toen wij het hem er het even onder kwamen wrijven, kwam natuurlijk de mannetjesputter naar boven die dacht : Wat komen die bemoeiallen hier doen, waardoor hij wat averechts ging reageren. Haar sms achteraf toont aan dat hij blijkbaar toch wat heeft opgepikt van ons wanhopig betoog toen. Ik geef toe, ik was niet weinig kwaad op de kerel toen ik dit schreef, maar hij is (voor haar) niet de onmens die sommigen ervan maken. Volgens mij is hij vooral onbeholpen en weet hij het zelf niet goed hoe hij dit moet aanpakken. Beetje type : je hebt gezonde kinderen, een huis, een man… hoe kan je nu ongelukkig zijn? Slaap een keer goed uit en als je terug wat gezonder bent, komt alles vanzelf wel weer goed. Wij denken dus dat dat vanzelf niet helemaal zal kloppen.
    Alles wat hierboven is voorgesteld, daar hebben wij ook al aan gedacht, maar praktisch moet dat allemaal nog te regelen vallen natuurlijk, om bijvoorbeeld je kop elders leeg te maken en voldoende hulp te krijgen.
    Ondertussen weten wij ook niet goed wat we nu moeten doen. Iedereen die erbij betrokken was, heeft haar laten weten dat ze altijd op ons mag terugvallen, ons mag bellen/inschakelen. Niemand heeft tot hiertoe antwoord gehad. Wil ze rust? Is ze na die enkele dagen toch terug gaan werken? We weten het niet. Ik ben ook bang dat we moeilijk voorbij haar man gaan geraken. Ergens krijg ik het gevoel dat hij ons niet heel gunstig gezind is.
    Ze krijgt nog even respijt en dan probeer ik haar toch terug aan de lijn te krijgen. We zullen zien.

  31. Els Says:

    Hm. Misschien is de relatie met haar man het probleem, en niet haar job.
    Ik zou wel nooit durven oordelen op deze gronden of iemand een depressie heeft. Voor hetzelfde geld is ’t klierkoorts, cvm, fybromyalgie, bloedarmoede, of zware emo-problemen met die gast op zich. ’t Is mij ook niet duidelijk welke job ze doet, maar ’t is wel mijn mening dat thuis zijn met de kinderen ook voor mensen met financiële zekerheid niet steeds de oplossing is. Dat ze nu niet reageert kan gewoon betekenen dat ze even haar gedachten op iets ander focust en geen crisismoment heeft. Dan is het ook niet zo tof als mensen verwachten dat je dààr over praat. Ik ben geen psycholoog, maar in mijn beroep zie ik wel veel mensen met dat soort problemen. Ik zou haar voorstellen om even iets anders te gaan doen dan babbelen, samen.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s