De bruid van God

  

   Al blies ik vorig blogstuk nog een potpourri aan blasfemie in geur en kleur, vandaag wil ik mij daarvan distantiëren.
Doordrongen van religieuzenissen, ons voorbije weekend. Kort samengevat : God, klein Pierke, wij in jeans… vieren en slempen.
   
Lang samengevat :
Mijn gemaal heeft een nicht. Een toffe nicht (dat is mij zo verteld). Een nicht die zaterdag plechtstatig en gewichtig door een echte bisschop (dat weet ik wel zeker want ik heb hem aangeraakt) godgewijd is. Best wel een droogkomiek, die Roger Vangheluwe. Met zijn werkmakkers, een ploeg priesters en diaken – zoek er nog drie bij en je kan een voetbalploeg beginnen, Roger – gleed hij in stoet de kerk binnen. De wierook nevelde kwistig door jongelui die hun grove motoriek vrij spel gaven met het potje. Vooraan het podium trok een stuk boomstam de aandacht. Hier heette dat ‘altaar’. Het koor gaf het beste van zichzelf en ik miste alleen nog het verdoken danshupje van een hoofdrolspeler. Ambiance!
   
Helemaal leuk werd het, toen wij, publiek ongeschoold in het toon houden, mee mochten preconiseren met de refreintjes. Moose bromde bas en ik piepte. Het laaide liefde, het ontwaakte gein en dit allemaal in vijf talen : Gott is nur Liebe, Christ be beside me, Als een heel zachte adem is je woord ons gegeven, Alleluia, Adoramus te Domine en J’aime j’aime la vie. (Al dien ik toe te geven dat deze laatste hit door ons ten berde werd gegeven in de auto op de terugweg.) De heupen wiegden, de schouders knikten ritmisch. Feest!
   
Terwijl wij uitbundig zongen, ging nicht op de grond liggen. Uitgestrekt en sereen. Ik vond dat griezelig, zo’n totale overgave op een koude kerkvloer. Iemand had tijdens dat deel een eindeloos lied geprogrammeerd. Een minder gemotiveerde mens zou al lang aan spierverslapping gaan lijden. Tot op het eind van de dienst, bleef ik gefascineerd staren naar de natte plek die haar adem gecondenseerd had op de tegels. Jaja, creëer een detail en uw zapnimf heeft het in de smiezen.
   
“Laat ik meteen gaan voor de allerhoogste,” moet nicht gedacht hebben en even later schoof de monseigneur haar een trouwring om haar vinger. Een huwelijk met God, die polygamist. Het is een keuze.
   
Moose ontleende autoriteit aan het feit dat het hier zijn nicht betrof. Er popte een superieur kantje uit zijn kraag :
“Aha! Als je mij niet had leren kennen, je had nooit van je leven een godswijding meegemaakt!”
Uiteraard waar, maar of hij daar veel verdienste aan heeft?
   
En die twee keer dat ik mij van woordje vergiste, siste hij me smalend ‘heiden!’ toe. Tsss. De klemtonen van een West-Vlaamse echtverbinding liggen gewoon anders dan een Antwerpse. Ik deed eenvoudigweg of mijn lapsussen een dialectische afwijking waren.
   
Hij zei het niet, maar ik zag hem uitdagend rondkijken en daarna ostentatief onze plunje monsteren. Waarna er zo’n grimasje op zijn lippen verscheen dat je met de schuurspons zou willen teniet schrobben. Deze praktijk vindt zijn oorsprong in onze eeuwige zelfde discussie :
– “Dit is West-Vlaanderen, ze gaan allemaal heel chique opgekleed zijn!”
(variaties : zich gedragen als een stijve hark/ durven niet (eender wat) want dan vallen ze op)
– “Scattie, je bent – hoelang is het ondertussen? Meer dan tien jaar? – uit die provincie weg. Wees maar zeker, ook daar staat de evolutie niet stil. Informeel mag daar nu ook.”
– “Wedden?”
   
Hij won. De twee enige spijkerbroeken in die kerk hingen aan onze taille. Temidden de hooggehakte zwarte laarsjes, de grijze kostuums, de donkere rokken en de brede ceintuurs waarvan ik nog steeds niet snap wat hun nut is, sprong onze blauwe denim in het oog. Ik troostte mij met de gedachte dat jezus het indertijd voor schooiers had en trok er mij verder niet veel van aan.
   
Zondag volgde dan het trouwfeest.
   
(Volgende gesprek in de auto :
– “Dit is West-Vlaanderen, daar wordt ook de baas van de vader en zijn collega’s uitgenodigd.”
– “Zot!?”
– “Wedden?”)
   
(Hij won.)
   
Een bacchanaal van eten en drinken, maar zonder dansen.
Spijtig, ik kan neig dansen in een jeans. Gelukkig maakten de koekjes veel goed.
En het volk ook. Al waren ze allen te deftig aangekleed.
   
Felicitaties aan de bruid/godsgewijde! Moge deze verbintenis je verwachtingen inlossen.

21 Reacties to “De bruid van God”

  1. hilde Says:

    hmm, ’t is eens wat anders hé. wellicht een nog weinig voorkomende heugelijk feit

  2. tijdtussendoor Says:

    Ik heb het nog nooit meegemaakt, maar vind het wel bizar die totale overgave op een koude kerkvloer… brrr…

  3. vandepotgerukte Says:

    Op mijn trouw, 120 Spanjaarden waarvan ik er één goed kende, mijn deerne en twee van ziens, zijnde mijn schoonouders. Ik sprak geen woord Spaans en was de enige Belg op dat feest. Van de mis heb ik geen kloten begrepen. Maar gezopen!

    Was getekend

  4. zeezicht Says:

    Deze belevenis zal je waarschijnlijk maar ééns in je leven meemaken.
    Wat dat opkleden betreft; het verbaast mij steeds weer wanneer ik zie hoe mensen zich opkleden om gewoon op zaterdag te gaan winkelen. In kant en frutsels, alsof ze naar een avondfeest gaan.
    Voel jij je goed in je jeans, dan moet dat ook kunnen!

  5. biezonder Says:

    Wij waren eens een keer totaal overdressed voor een kerkelijke trouw (in het Antwerpse, ja) Dat is ook nogal belachelijk eigenlijk.

  6. Virginia Says:

    Toch tof om zoiets eens mee te maken!
    Ik heb zelf ooit een Quaker-huwelijk mogen aanschouwen. Ook speciaal. (Ik had wel geen jeans aan.)

  7. madameblogt Says:

    Tja, nimfie. De bruid van God worden is een deftige aangelegenheid. Niet alleen in West-Vlaanderen. Gedurende m’n 11 jaar nonneninternaat heb ik ettelijke noviceskes als een vleermuis op de grond uitgespreid met dezelfde Heer in den echt zien treden. Zoiets bijwonen moest in groot pensionaatornaat= donkerblauwe plookrok, donkerblauwe blouse, donkerblauw pothoedje, spierwitte kraag, spierwitte manchetten, bruine schoenen en beige “sjotkousen”. Niet veel beter dan een jeansbroek dus. 🙂

  8. elke Says:

    De baas van de vader, allemaal goed en wel. Maar heb je de baas van de echtgenoot gezien? Dàt zou pas een openbaring geweest zijn.

  9. Annemie Says:

    Een professie is een zeldzaam gebeuren de dag van vandaag… En ik kan het weten want ik heb een tante nonneke en een schoonzuster die non is. En in al de jaren dat ik getrouwd ben (bijna 35) heb ik in die kloosters geen enkele novice geweten, laat staan iemand die zijn kloostergeloften aflegt…

  10. veerle Says:

    Dat dat nog gebeurt… ik sta perplex.

  11. oker Says:

    Huh, maar na zo’n godswijding wordt er dus wel uitgebreid gegeten én gedronken? Dus alcohol? Ik dacht dat dat ook heel sober zou zijn.

  12. zapnimf Says:

    @Hilde : Inderdaad. Weinig voorkomend en de bruid was in haar nopjes, meer moet dat niet zijn.

    @Tijdtussendoor : En het duurde ook nog zo lang, dat liggen. Ik kan aannemen dat je trouw aan je gelofte wil zijn, maar je zo onderwerpen? Bizar ja.

    @Vandepotgerukte : Dat is iets helemaal anders, jij bent met een godin getrouwd, dan mag dat allemaal.

    @Zeezicht : Ik herinner mij nog het trauma van iedere week in mijn enig zondags kleedje bij de bomma op bezoek te gaan. Nadat ze zich ooit eens had laten ontvallen tegen mijn ouders : “Als jullie kinderen hier ooit in een trainer zouden aankomen, ik zou jullie niet binnenlaten.” Sindsdien heb ik er een aversie aan overgehouden, dat optalloren met ongemakkelijke stoffen.
    Oja, mijn nieuwjaarsgeld werd ineens van 5000 fr. naar 1000 fr. gereduceerd omdat mijn froefroe in mijn gezicht hing toen ik dertien was. Dat vond ze maar niks, ons bomma. Ik hou het er maar op dat ze toen al stilaan de aanloop nam naar de dementie.

    @Biezonder : Zie! Dat bestaat ook! *gniffel*

    @Virginia : Uhu, speciaal was het zeker. Een Quakerhuwelijk? Ik wist niet dat daar andersgelovigen bij mochten zijn. (Ik wist niet eens dat dat hier bestond.)

    @Madame : O maar, het feestvarken was zelf ook heel sober aangekleed. Enne pssst, ik hoorde haar op haar feest tegen iemand – overopgedost – zeggen : Amaai, hoe chique zijn jullie, dit is maar een informeel feestje hoor.
    Ahaaaa! Uw zapnimf helemaal gerustgesteld.
    En vooral : het was allemaal eenheidsworst! Al die dames waren inwisselbaar : zwart, grijs, tweed, breistof en botten. Over de saaie hemden van de mannen wil ik het dan nog niet eens hebben. Gruwelijk eentonig. (vind ik dan)

    @Elke : Ik deed mijn best, maar gezien… nee.

    @Annemie : Ze legden ook de nadruk op het godsgewijd, dat nicht haar gewone leven (lesgeven, seminaries organiseren) en wonen (apart) voortzet en zich daarnaast engageert in de sociëteit. Iets wat ze daarvoor ook al deed.

    @Veerle : Je mag nu terug bewegen. 😉

  13. zapnimf Says:

    @Oker : Meer zelfs… na de mis was er receptie op de sociëteit (die met een ‘geheime’ gang verbonden was met de kerk). Wijn, bier en fris à volonté (en overal asbakken, het opperhoofd en zijn gevolg deed nog aan binnen roken, ik ben toch maar efkes buiten gaan staan.) met chips en broodjes.
    De dag nadien (volgens moose ook typisch West-Vlaams) mochten we in een feestzaal met vele andere genodigden een zevengangenmenu met aangepaste wijnen wegmoffelen. Net een chique trouwfeest zonder dans en met cadeaus.
    Bij ons mag je al content zijn als je op het avondfeest wat broodjes krijgt. De trouwfuif is hier niet onbekend.

  14. Blah Says:

    ah, en er is zo geen tante nonneke opgedoken uit de chique opgedofte menigte die jullie een centje toestak om ‘nieuw kleren te gaan kopen’? Jammer…

  15. Hertog Jan Says:

    Zapvrouwe, u mag dan in het oog gesprongen zijn door het dragen van een jeans, Virginia overklast u in niet geringe mate.
    Ik zou er geld voor geven om eens een huwelijk bij te wonen waarbij één van de kerkgangers louter in string gekleed is. 😉

    ” Ik heb zelf ooit een Quaker-huwelijk mogen aanschouwen. Ook speciaal. (Ik had wel geen jeans aan.)’

  16. Margo Says:

    Gelezen en alles ondergekotst.

  17. Virginia Says:

    Bij Quakerhuwelijken is een string de dresscode, Hertog Jan 😉

  18. Hertog Jan Says:

    Kijk, dat vind ik nu eens sympathiek zie !
    Beste Virginia, zou U het zien zitten dat ik u eens vergezel naar een Quaker-huwelijk ? Ik wil mij graag tevreden stellen met een plaatsje op de rij achter Uzelve.

  19. micheleeuw Says:

    Zijn de blauwe plekken al weer weg van waar je schat je genepen heeft om je onder controle te houden ? 😉

  20. chelone Says:

    Daar had Moose ook weer gelijk hoeveel geluk je had om zoiets mee te maken.
    Als Vlaams-Brabantse met West-Vlaamse roots heb ik zulke chique feesten ook al vaak meegemaakt. Huwelijksfeesten zijn in West-Vlaanderen nog heel vaak ‘in het lang’. Het heeft een ouderwetse maar romantische toets. Ik ben voorstander van het behoud ervan maar één keertje per jaar is voor mij wel voldoende.

  21. The Clumsy Chef Says:

    oi! Problemen met west-vlamingen ja? Wij vatten tenminste nog het belang van deftige kleren. Al moet ik zeggen dat mijn hanekam en sneakers op de begrafenis van mijn oma niet bepaald geapprecieerd werden…


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: